" Κεφαλλονίτικη Πνοή..."

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

2010-12-21T16:24:00.000+02:00

ΕΠΕΙΔΗ ΑΡΚΕΤΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΑ BLOGS ΤΟΥΣ (ΚΑΙ ΚΑΛΩΣ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ) ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣH ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΝ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΤΟ ΔΑΝΕΙΣΤΗΚΑΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

2010-12-19T23:13:00.004+02:00

Η μεγάλη Δεσποτική εορτή της κατά σάρκα γεννήσεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού φαίνεται να είναι ιστορικά, αρχαιότατη μαζί με την εορτή της Αναστάσεως του και μεγίστης σημασίας για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Σωτήρας Θεός «συγκαταβαίνει», έρχεται ακριβώς την κατάλληλη στιγμή, για να βοηθήσει το γένος των ανθρώπων που με τόση αγάπη έπλασε και να το λυτρώσει από τις αλυσίδες του θανάτου και της αμαρτίας. Σαρκώνεται στα σπλάγχνα της Αειπαρθένου Μαρίας, καταδέχεται σπαργάνων περιβολή, και ο ψαλμωδός μαζί με εμάς, απευθυνόμενος στη Παναγία απορεί: «Ὁ ἀχώρητος παντί, πῶς ἐχωρήθη ἐν γαστρὶ;». (κάθισμα μετά τον Πολυέλεο όρθρου 25^ης Δεκεμβρίου) Πως χώρεσε, δηλαδή, ο Χριστός που είναι Θεός στα σπλάγχνα του ανθρώπου - του δημιουργήματος; Αυτό λοιπόν είναι και το μήνυμα της εορτής των Χριστουγέννων. Ο πανάγαθος Θεός με τη θέληση του, να έρχεται και να κατοικεί στη κοιλιά της Παναγίας με απώτερο σκοπό τη δική μας σωτηρία!

Η εορτή λοιπόν των Χριστουγέννων, που μέχρι την 4^η εκατονταετηρίδα γιορταζόταν μαζί με την εορτή της Βαπτίσεως του Χριστού, είχε την ονομασία Επιφάνεια. Αργότερα και από τον Γρηγόριο τον Θεολόγο έγινε η διάκριση ανάμεσα σε Χριστούγεννα και στην ημέρα των Φώτων, τα γνωστά σε όλους μας Θεοφάνεια. Την αρχαία ενότητα των δυο μεγάλων εορτών Χριστού Γεννών και Φώτων, τήρησε η εκκλησία στο Άγιο Δωδεκαήμερο καθώς οι ακολουθίες των δυο εορτών παρουσιάζουν ως προς την τυπική διάταξη πάρα πολλές ομοιότητες.

Η άπειρη φιλανθρωπία του Θεού, μας αξιώνει και πάλι εφέτος και μας ετοιμάζει για να προσκυνήσουμε με αισθήματα ευλαβείας και πνευματικής αγαλλιάσεως το μέγα μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, την Μητρόπολη των εορτών, τα Άγια Χριστούγεννα, και να λάμψουν τα πρόσωπα και οι ψυχές μας από το ουράνιο φως του Λυτρωτού μας. Ετοιμαζόμαστε να πανηγυρίσουμε το κοσμοσωτήριο γεγονός, το μυστήριο που ήταν κεκαλυμμένο προ αιώνων και προφητευμένο δια στόματος των προφητών. Γι αυτό και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφωνεί με θαυμασμό «Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον», μυστήριο το οποίο δεν μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να προσεγγίσουμε με την λογική, αλλά μόνο με τα μάτια της ψυχής μας.

«Ἡ Μητρόπολη πασῶν τῶν ἑορτῶν» κατά τον Χρυσορρήμονα Χρυσόστομο προβάλλει τον μοναδικό σκοπό του ερχομού του Χριστού στη γη. Σκοπός της ενανθρωπήσεως ένας και μοναδικός: να ξαναμπεί ο άνθρωπος στον παράδεισο. Να καταστεί ουρανοπολίτης. Να απεκδυθεί τους δερματίνους χιτώνες που προσωρινά του είχε δώσει ο Θεός μετά την έξωση από τον κήπο της Εδέμ και να ενδυθεί τον Χριστό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η εκκλησία ψάλλει τον ίδιο ακριβώς ύμνο και κατά την αναγέννηση μας στην ακολουθία του Βαπτίσματος και την ημέρα των Χριστουγέννων: « Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε». Η ίδια αγάπη που οδήγησε τότε το Θεό στη δημιουργία του ανθρώπου, η ίδια ακριβώς αγάπη και τώρα οδηγεί στη σωτηρία του. Δεν ελαττώνεται η αγάπη του θεού μάλλον αναζωπυρωμένη αυξάνει και γίνεται πλέον σωτηριολογική. Ώστε αυτό το βάθος του πλούτου και της σοφίας του Θεού, να κάνει το Μέγα Αθανάσιο, ήδη από τον 4^ο μ.Χ. αιώνα να αναφωνεί: «ὁ Λόγος ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν». Φωνάζει αυτός ο μεγάλος πατέρας και διδάσκαλος της εκκλησίας ότι ο Χριστός έγινε τέλειος άνθρωπος κατά την σάρκωση του για να γίνουμε εμείς θεοί κατά χάριν και κληρονόμοι της Βασιλείας του.

Ο Μεγάλος αυτός Ιεράρχης στο έργο του «περί ἐνανθρωπήσεως» αναπτύσσει τον λόγο που ο Θεός έγινε άνθρωπος. Η αιτία μια και μοναδική: Το πρόβλημα του θανάτου έπειτα από την πτώση. Το μοναδικό πρόβλημα του ανθρώπου ήταν ο θάνατος. Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από το μηδέν και του έδωσε τη δυνατότητα να επιλέξει, είτε την αθανασία - υπακούοντας στην εντολή Του - είτε, με την παρακοή, το θάνατο. Ο άνθρωπος επέλεξε, δυστυχώς, την παρακοή και έκτοτε άρχισε να πεθαίνει. Τί έπρεπε, λοιπόν, να γίνει; Ο Λόγος, πού δημιούργησε τα πάντα, αυτός μόνο μπορούσε να τα αναδημιουργήσει. Και πώς να τα αναδημιουργήσει; Γενόμενος άνθρωπος. Γνώριζε, δηλαδή, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ότι για να κερδίσει το θάνατο έπρεπε πρώτα να αναμετρηθεί μαζί του, να πεθάνει. Επειδή δε ο Θεός δεν υπόκειται ασφαλώς, σε φθορά και θάνατο, ως η ίδια η Ζωή, διά τούτο έλαβε σώμα και ψυχή ανθρώπινα, κατά πάντα όμοια με τα δικά μας (εκτός της αμαρτίας), μέσα στη μήτρα της Θεοτόκου και μάλιστα όχι κατά φυσικό τρόπο ( με τη μεσολάβηση ανδρός) ἀλλ' ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Άρα ο Χριστός γεννήθηκε για να πεθάνει. Και δεν πέθανε για να πεθάνει αλλά για να αναστηθεί. Για να επανέλθει λοιπόν, ο άνθρωπος στο "κατ' εἰκόνα" έπρεπε οπωσδήποτε να γίνει με την προσέλευση της ιδίας της Εικόνος του Θεού, δηλαδή του Χριστού.

Η ενανθρώπηση λοιπόν του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος είναι η πραγματοποίηση της υπόσχεσης που δίνει ο Θεός στην Εύα και κατ επέκτασιν σε όλο το ανθρώπινο γένος, εκείνο το δειλινό στον παράδεισο μετά την διάπραξη του προπατορικού αμαρτήματος. Υπόσχεται ο Θεός ότι από αυτήν θα έλθει Εκείνος που θα συντρίψει τον προξενητή του θανάτου, τον διάβολο. Το πρωτευαγγέλιο, η πρώτη δηλαδή καλή είδηση που ευαγγελίστηκαν οι πρωτόπλαστοι, αρχίζει να πραγματοποιείται όταν για τον Θεό ήλθε το πλήρωμα του χρόνου. Γι αυτό ο Απόστολος των Εθνών, ο Μέγας Παύλος λέγει σχετικά στους Γαλάτες: «ὅτε δέ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.(Γαλ. 4, 4-5).

Χρονικά ο Θεός επιλέγει εκείνη την εποχή που η κατάσταση στο παγκόσμιο στερέωμα ήταν σαθρή. Η ειδωλολατρία οδηγούσε την ανθρωπότητα με μαθηματική ακρίβεια στην απώλεια. Ο Θεός με την άμετρο αγάπη που είχε για τον άνθρωπο έπρεπε να δράσει άμεσα. Επέλεξε τον λαό του Ισραήλ, όχι ακριβώς γιατί ήταν ο αγαπημένος του, αλλά γιατί ενώ του είχε ήδη παρουσιαστεί, εκείνος διαστρέβλωσε την θεία αλήθεια, δημιουργώντας μια ανθρωποκεντρική σχέση Θεού – ανθρώπου με αποτέλεσμα τον εκμαυλισμό των θείων εντολών. Το «πλήρωμα» έτσι εδώ σημαίνει την συμπλήρωση του χρόνου, τον κατάλληλο χρόνο, την εκπλήρωση των ημερών. Έχει δηλαδή την έννοια του τέλους και του πέρατος ορισμένου χρόνου, αφού ο χρόνος ελεύσεως του Χριστού είχε προφητευθεί από τον Προφήτη Δανιήλ και έλαβε τέλος επί της βασιλείας Καίσαρος Αυγούστου, οπότε έλαβε αρχή η ένσαρκος οικονομία του Χριστού. Με την ενανθρώπηση έτσι του Χριστού η ειδωλολατρία δέχεται συντριπτικό χτύπημα, για αυτό και ο υμνωδός μας πληροφορεί «σοῦ ἐνανθρωπήσαντος ἐκ τῆς Ἁγνῆς, ἡ πολυθεΐα τῶν εἰδώλων κατήργηται»,(Δοξαστικό Εσπερινού των Χριστουγέννων) «πᾶσα πλάνη τῶν εἰδώλων πέπαυται, καὶ βασιλεύει Χριστὸς εἰς τοὺς αἰῶνας».(καὶ νῦν όρθρου 29^ης Δεκεμβρίου)

Το σχέδιο του Θεού κρατιέται μυστικό στη βούληση του αιώνες μετά την πτώση. Σκοπός του σχεδίου: η γέννηση του Χριστού, η σταυρική θυσία και η Ανάσταση Του. Στόχος: η επανένωση του ανθρώπου με το Θεό. Έπρεπε ο Θεός να προσλάβει την ανθρώπινη φύση να την ενώσει με την θεϊκή, γιατί μόνο αυτός μπορούσε κάτι τέτοιο και να την εισαγάγει απαλλαγμένη από τη φθορά στο παράδεισο. Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε να λάβει ο ίδιος ανθρώπινη σάρκα και να γίνει τέλειος άνθρωπος, απαλλαγμένος από την αμαρτία. Και θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, γιατί ο Θεός δεν επέλεξε έναν άνθρωπο για να θυσιαστεί για όλο το ανθρώπινο γένος. Η απάντηση δίνεται και πάλι από το στόμα του Μεγάλου Αθανασίου. Λέγει ο Άγιος: «ένα κτίσμα δεν μπορεί να ενώσει και τα άλλα κτίσματα με το Θεό ούτε να τα θεραπεύσει». Εκείνος που μπορεί να θεώσει τον άνθρωπο είναι μόνον ο Θεός. Η σωτηρία και η θέωση του ανθρώπου προϋποθέτουν δυο γεγονότα: τη θεότητα του Χριστού και την πραγματικότητα της ανθρώπινης σάρκας, την οποία έλαβε ο Χριστός με τη γέννηση του. Η σάρκωση δεν είναι τίποτε άλλο από την ένωση της τελείας θεϊκής φύσης με την τελεία ανθρώπινη.

Η ουσία της γεννήσεως του Χριστού, είναι η βάση των όσων πρόκειται να ακολουθήσουν στην επί γης ζωή του. Αρχικά ο Χριστός επιλέγει να σαρκωθεί από την παρθένο Μαρία. Ἡ προεκλεχθεῖσαν ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν (Δοξαστικό αποστίχων 21ης Νοεμβρίου) και προορισθείσα Μητέρα ανεδείχθει Θεοτόκος και Αειπάρθενος. Προσφέρεται τῷ Ναῷ, τῷ νομικῷ κατοικεῖν εἰς τὰ Ἅγια (Στιχηρό εσπερινού 21ης Νοεμβρίου) ως τριετίζουσα δάμαλις για (12) δώδεκα χρόνια. Προετοιμάζει σταδιακά ο Θεός τη σωτηρία βήμα προς βήμα. Γι αυτό και τα Εισόδια της Θεοτόκου, θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελούν τον πρόλογο των Χριστουγέννων. Οἱ τὰ πάντα καλῶς διαταξάμενοι θεῖοι Πατέρες, όρισαν από εκείνη την ημέρα να ψάλλονται οι καταβασίες των Χριστουγέννων και για 40 ολόκληρες ημέρες οι χριστιανοί ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ, να αναφωνούν μαζί με τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε. Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσατε. Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε…».

Έπειτα ο Θεός επιλέγει το υγρό και σκοτεινό σπήλαιο και την ταπεινή φάτνη για να γεννηθεί. Ο Θεός μέσα στο υγρό σπήλαιο κρατεί καλά φυλαγμένο το μήνυμα της γεννήσεως του. Δεν διαλαλεί, τον ερχομό του, όπως ακριβώς χρόνια πολλά είχε προφητεύσει ο προφήτης Ησαΐας «οὐκ ἐρίσει οὐδὲ κραυγάσει, οὐδὲ ἀκούσει τις ἐν ταῖς πλατείαις τὴν φωνὴν αὐτοῦ. κάλαμον συντετριμμένον οὐ κατεάξει καὶ λίνον τυφόμενον οὐ σβέσει, ἕως ἂν ἐκβάλῃ εἰς νῖκος τὴν κρίσιν» (Ματθ. 12,19-20). Λέγει ο Ησαίας ότι ο Χριστός δεν θα φιλονικεί, ούτε θα φωνάζει, ούτε θα ακούσει κανείς τη φωνή του, μέχρις ότου να κάνει τη δικαιοσύνη να νικήσει. Και για να νικήσει η δικαιοσύνη και για να μάθουν οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς δικαιοσύνη, πρέπει πρώτα να προηγηθεί η ταπείνωση, που είναι η βασική αρετή που πρέπει να διέπει τον άνθρωπο. Ταπεινώνεται ο Θεός της αγάπης, ο Ήλιος της δικαιοσύνης, όπως τον ονομάζει η εκκλησία και «λαθὼν τίκτεται ὑπὸ τὸ Σπήλαιον». Γεννιέται δηλαδή κρυφά μέσα στο σπήλαιο και τον υποδέχεται η φάτνη. Η σύλληψη του αγνή. Η γέννηση του ταπεινή. Η προαίρεση του αγαθή. Η ελπίδα του ανθρωπίνου γένους αναπτερώνεται. Η προσμονή μειώνεται. Ο διάβολος αγνοεί και το σωτηριώδες έργο ακολουθεί. Φροντίζει ο θεός να ξεγελάσει εξ αρχής το διάβολο μέσα από το σπήλαιο και τη φάτνη, μέσα από την αρετή της ταπεινώσεως για να λύσει «πολυπλόκους σειράς παραπτώσεων». Και πάλιν ο υμνογράφος αναρωτιέται «οὐ σκῆπτρα καὶ θρόνοι, ἀλλ' ἐσχάτη πτωχεία· τὶ γάρ εὐτελέστερον σπηλαίου; τὶ δὲ ταπεινότερον σπαργάνων;» Η έπαρση των πρωτοπλάστων να φθάσουν το δημιουργό Θεό, ευθύς εξ αρχής διορθώνεται μέσα από την αρετή της ταπείνωση στο σπήλαιο της Βηθλεέμ από το νεογέννητο Σωτήρα Χριστό. Εσχάτη πτωχεία, ευτελές σπήλαιον και ταπεινά σπάργανα είναι τα δείγματα της ταπεινώσεως, τα οποία καταδέχεται με την γέννηση του ο λυτρωτής. Και ενώ είναι επουράνιος βασιλιάς δεν έχει θρόνο. Και ενώ έρχεται να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος δεν υπάρχει γι αυτόν «τόπος ἐν τῷ καταλύματι»

Βλέπουμε λοιπόν πως το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας, επειδή είναι το υψηλότερο, το ευγενέστερο και το τελειότερο έργο της δημιουργικής σοφίας και δυνάμεως του Θεού προμελετήθηκε και προεγνώσθηκε πρώτα από κάθε άλλο από τον παντεπόπτη Θεό. Η ένσαρκος οικονομία αποδίδει στο Θεό μεγαλύτερη δόξα. Ας ανατρέξουμε όμως και στο συντοπίτη μας Ηλία Μηνιάτη για να δούμε πως φανερώνεται το μήνυμα της Χριστού γεννήσεως στους ανθρώπους. Ο μεγάλος ρήτορας αναφέρει σχετικά: «Σε έξι μέρες δημιούργησε ο Θεός τον κόσμο, την πρώτη έπλασε το φως, τη δεύτερη το στερέωμα του ουρανού, την Τρίτη την γη, την τέταρτη τον ήλιο και τη σελήνη και τους αστέρες, την Πέμπτη όλα τα ζώα και στην έκτη πλάσθηκε ο άνθρωπος. Και καθώς σε έξι μέρες πλάσθηκε σε έξι μέρες έζησε κάτω από το φυσικό γραπτό νόμο και σε έξι ηλικίες συνέβη κάθε εξαίσιο πράγμα. Η πρώτη ηλικία είναι του Αδάμ όπου έγινε η δημιουργία του κόσμου, η δεύτερη είναι του Νώε και συνέβη ο κατακλυσμός, η Τρίτη του Αβραάμ και άρχισε η περιτομή, η τέταρτη του Μωυσέως και εδόθη ο νόμος, η Πέμπτη του Σολομώντος και εκτίσθη ο ναός και η έκτη του Ηρώδη και έπαψε το Ιουδαϊκό βασίλειο στου οποίου το καιρό γεννήθηκε ο Χριστός για να πληρωθεί η προφητεία του Ιακώβ «οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ’ Ἰούδα καὶ ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ· ἕως οὗ ἔλθῃ ᾧ ἀπόκειται, καὶ αὐτός προσδοκία ἐθνῶν» (Γεν 49,10). Και έτσι έπρεπε να γίνει αφού την έκτη μέρα πλάσθηκε ο άνθρωπος, την έκτη ηλικία έπρεπε να αναπλαστεί. Στην έκτη μέρα ο παλαιός στην έκτη ηλικία ο νέος. Ο παλαιός έδωσε το θάνατο σε όλους τους ζωντανούς ο νέος έρχεται να δώσει τη ζωή σε όλους τους νεκρούς. Εκείνος ο Αδάμ ήταν πατέρας της φυσικής γέννησης αυτός ο Χριστός είναι πατέρας της πνευματικής αναγέννησης. Τότε ο άνθρωπος πλάσθηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού τώρα σαρκώνεται ο Θεός και γίνεται καθ’ ομοίωμα και μορφή ανθρώπου. Τότε όμως έλαβε την κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Θεού μόνον κατά μετοχή και χάρη τώρα ο Θεός λαμβάνει μορφή και ομοίωμα ανθρώπου, κατ’ ουσία και καθ’ υπόσταση.

Στην γέννηση όμως του παλαιού Αδάμ, του ανθρώπου και του Χριστού αξίζει να προσέξουμε ακόμη ένα πράγμα. Όταν πλάσθηκε ο άνθρωπος, ο Θεός πριν στόλισε τον ουρανό με φως του ήλιου και των άστρων, την γη με άνθη και φυτά έκτισε δηλαδή τον Παράδεισο για αυτό το σκοπό και τον ανακήρυξε βασιλέα πάσης κτίσεως. Όταν όμως γεννήθηκε ο Χριστός ο Θεός όρισε να είναι νύχτα, μέσα σε σπήλαιο και φάτνη αλόγων και εκείνος που γεννήθηκε να είναι ο κληρονόμος της βασιλείας του Δαυίδ, ο λυτρωτής του κόσμου, ο Μεσσίας όπως τον είχαν προφητέψει οι προφήτες. Και αντί λοιπόν να κηρυχθεί η γέννηση σε όλο τον Ισραηλιτικό λαό που τον ανέμενε εν τούτοις μένει κρυφή και αποκαλύπτεται από έναν Άγγελο σε λίγους ποιμένες. Τόση ένδοξη και περήφανη η πλάση του ανθρώπου, τόσο σκοτεινή και άγνωστη η γέννηση του Χριστού στο Σπήλαιο της Βηθλεέμ. Και τούτο είναι ευνόητο, για την σωτηρία του ανθρώπου:«Η γέννηση του Θεού ας είναι κρυφή και σκοτεινή και άγνωστη στο κόσμο για να πλανηθεί περισσότερο ο φθονερός διάβολος». Ας τον νομίζει τώρα απλό άνθρωπο για να τον δοκιμάσει ύψιστο Θεό επί του Σταυρού για να αναφωνεί ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος «ἔλαβε σῶμα καὶ Θεῷ περιέτυχε· ὅταν ἔλαβε ὅπερ ἔβλεπε καὶ πέπτωκεν, ὁποῦ οὐκ ἔβλεπε!». Πήρε δηλαδή, ο διάβολος σώμα θνητό (το Σώμα του Χριστού για να το σταυρώσει) και βρέθηκε μπροστά στο Θεό (διότι ο Χριστός δεν είναι απλός άνθρωπος, αλλά ο Θεός που έγινε άνθρωπος). Έλαβε αυτό που έβλεπε (το γήινο Σώμα) και έπεσε (νικημένος) εξ αιτίας (της Θεότητας δηλαδή) που δεν έβλεπε.

Μεγάλο θαύμα να γίνει ο Θεός άνθρωπος! Από εδώ φαίνεται και η άπειρη αγάπη και φιλανθρωπία του Θεού. Ο άνθρωπος αποστάτησε και έγινε δούλος της αμαρτίας μέσα από την παρακοή και κληρονόμος της αιωνίου κολάσεως και ο Θεός κατεβαίνει προσωπικώς στη γη σαρκώνεται, λαμβάνει δούλου μορφή για να σώσει το πλάσμα που έπλασε, για να δείξει ο ίδιος το δρόμο της σωτηρίας και να ανοίξει διάπλατα τις κεκλεισμένες πύλες της βασιλείας των ουρανών για να τον συμφιλιώσει με το θεό πατέρα και να τον λυτρώσει από τη δουλεία της αμαρτίας. Το μήνυμα λοιπόν της ενσάρκου οικονομίας είναι: «ἦλθεν γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός».(Λουκ. 19,10)

Είδαμε μέχρι τώρα ότι η ένσαρκος του Χριστού οικονομία εξελίσσεται σιγά – σιγά μέσα από την αγάπη μέσα από την ταπείνωση. Επόμενο βήμα είναι η ελπίδα. Μέσα από τι ο Θεός άραγε φανερώνει την ελπίδα; Ας παρακολουθήσουμε τον Ευαγγελιστή Ματθαίο να δούμε τι αναφέρει χαρακτηριστικά: «ἰδοὺ (λέγει) μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα».(Ματθ. 2,1) Οι τρεις μάγοι (για τους οποίους η προφορική και άγραφη παράδοση αναφέρει πως ήταν τέσσαρις εκ των οποίων ο ένας, ο Αρταβάν, έχασε το δρόμο) έρχονται εξ Ανατολών για να προσφέρουν τα δώρα τους. Η αναφορά στην Ανατολή δεν είναι τυχαία. Εκτός του ότι, όντως οι Μάγοι προέρχονταν από την Ανατολή, η κατεύθυνση αυτή δείχνει την ελπίδα και την προσμονή. Ας θυμηθούμε ότι και οι κεκοιμημένοι χριστιανοί ενταφιάζονται «βλέποντας» προς την Ανατολή. Η ελπίδα και η προσμονή είναι οι ιδιότητες του ανθρώπου ο οποίος διακατέχεται από την αγαθή προαίρεση. Την επιθυμία του δηλαδή να γνωρίσει κάτι το καλύτερο. Οι μάγοι προηγουμένως είχαν δει τον αστέρα να ανατέλλει από την Ανατολή. Ο ίδιος αστέρας τους οδηγούσε όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Ματθαίος μέχρι να συναντήσουν το Χριστό και να τον προσκυνήσουν. Και καθώς τους οδηγούσε ο αστέρας «ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα»(Ματθ. 2,10), γιατί η ελπίδα αύξανε, γιατί το ανθρώπινο γένος ήταν ένα βήμα πιο κοντά στη σωτηρία, γιατί μπορεί να έβλεπαν ένα βρέφος, αναγνώριζαν όμως ένα άχρονο και σωτήρα Θεό. Οικουμενικός ο χαρακτήρας της προσκύνησης τους. Όλη η οικουμένη προσκυνά μαζί με αυτούς!

Οι Μάγοι αφού προσκύνησαν τον ενανθρωπήσαντα Θεό με προθυμία άνοιξαν τα δώρα τους, τους θησαυρούς τους. Δόκιμον χρυσόν, λίβανον και σμύρνα. Συμβολικά τα δώρα. Συμβολική και η προσφορά. Ο άνθρωπος συνεχίζει να συγκατατίθεται στη σωτηρία του. Πρώτα η νέα Εύα, η Παναγία μαζί με όλο το ανθρώπινο γένος λέει το μεγάλο ΝΑΙ και γίνεται εκείνο το κατάσκιον και δασύ όρος μέσα από το οποίο διαβαίνει ο Χριστός. Τώρα οι Μάγοι με χαρά μεγάλη αναγνωρίζουν και αντικρίζουν μπροστά τους τη σωτηρία των εθνών. Δέχονται τον Μεσσία. Η ελπίδα αναζωπυρώνεται μέσα από το νήπιο που έλυσε τη νηπιότητα της Εύας.(Δοξαστικό αποστίχων 25^ης Δεκεμβρίου) Αλήθεια πόσο έτοιμοι είμαστε και εμείς να λύσουμε τη δική μας προσωπική νηπιότητα; Γιατί σήμερα ειδικά είμαστε δεδουλωμένοι υπό τα στοιχεία του κόσμου και η ελπίδα έχει χαθεί. ΚΡΙΣΗ μια λέξη που ακούγεται παντού. Μία λέξη που έγινε πλέον μέρος της ζωή μας, αν όχι ολόκληρη η ζωή μας. Κρίση και απελπισία παντού. Και ποιος δεν την έχει ακούσει; Και ποιος δεν την έχει αντιληφθεί; Από τα μικρά παιδιά μέχρι και τα γεροντάκια. Κρίση στην εκκλησία, κρίση στη παιδεία, κρίση στην οικονομία, κρίση στην οικογένεια, κρίση στους θεσμούς, κρίση παντού χωρίς να βλέπουμε την ελπίδα. Το μεσότοιχον του φραγμού έχει και πάλι καλύψει τους οφθαλμούς της ψυχής μας χωρίς να μας αφήνει να αντικρύσουμε την φάτνη που δείχνει το αστέρι εξ Ανατολών. Χάθηκε και η ελπίδα, η ελπίδα εκείνη που αντίκρισαν μέσα στη φάτνη οι Μάγοι προσφέροντες τα δώρα τους. Σύμβολα της ελπίδας και της σωτηρίας τα δώρα των Μάγων:

· Δοκιμασμένος καθαρός χρυσός για να τονιστεί η «βασιλική» ιδιότητα του Χριστού,

· Λιβάνι προκειμένου να τονιστεί η θεία καταγωγή του και

· Σμύρνα για να δειχθεί ότι ο θεάνθρωπος αυτός θα ζήσει και θα πεθάνει για έναν υπέρτατο σκοπό που δεν είναι άλλος από τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

Ελπίδα ο Χριστός, που πηγάζει από τη φάτνη και ο ασυνήθης νέος αστέρας οδηγεί στη Βηθλεέμ, οδηγεί στην ελπίδα. Μήπως πρέπει και εμείς να ακολουθήσουμε τους μάγους; Ποιον άλλον ασφαλέστερο δρόμο έχουμε; Κανέναν. Μήπως θα πρέπει να προσφέρουμε και κάτι στο Χριστό; Ο Μελωδός Γερμανός στον εσπερινό της εορτής των Χριστουγέννων αναρωτιέται: «Τὶ σοι προσενέγκωμεν Χριστέ;» Τι να σου προσφέρουμε Χριστέ επειδή σε είδαμε να γεννιέσαι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος για μας; Καθένα από τα δημιουργήματα κάτι σου προσφέρει για να εκφράσει την ευχαριστία του

· Οι άγγελοι τον ύμνο,

· οι ουρανοί τον αστέρα,

· οι μάγοι τα δώρα,

· οι ποιμένες το θαύμα της αναγγελίας της γεννήσεως από τον Άγγελο και της δοξολογίας από πλήθος αγγέλων στον Θεό,

· η γη το σπήλαιον,

· η έρημος την φάτνη,

· εμείς καταλήγει ο μελωδός, το ανθρώπινο γένος προσφέρουμε την Αειπάρθενο Παναγία Μητέρα σου.

Να η συγκατάθεση όλων των ανθρώπων για τη σωτηρία! Ιδού η ελπίδα μας και η πρόξενος της σωτηρίας! Το δώρο μας είναι η Παναγία και η προσωπική μας συγκατάθεση, η μεγάλη μας απόφαση για μετάνοια, ώστε να αναφωνήσουμε και μεις ότι είμαστε δούλοι Θεού και ας γίνει κατά το θέλημα του. Με το βάπτισμα, στο νερό της κολυμβήθρας, λάβαμε τη δυνατότητα της σωτηρίας, καθαριστήκαμε από την αμαρτία, πνίξαμε και καταστρέψαμε τον παλαιό άνθρωπο και αναγεννηθήκαμε δι ύδατος και πνεύματος. Με την γέννηση του Χριστού απογραφήκαμε και εμείς στο όνομα της θεότητος. Καταξιωνόμαστε της Βασιλείας των Ουρανών. Λοιπόν:

«Εὐφραίνεσθε Δίκαιοι, οὐρανοὶ ἀγαλλιᾶσθε, σκιρτήσατε τὰ ὄρη, Χριστοῦ γεννηθέντος, Παρθένος καθέζεται, τὰ Χερουβὶμ μιμουμένη, βαστάζουσα ἐν κόλποις, Θεόν Λόγον σαρκωθέντα».(Στιχηρό Αίνων 25ης Δεκεμβρίου)

Η κτίσις αγάλλεται σκιρτούν τα όρη! Άραγε δεν πρέπει και εμείς να χαιρόμαστε; Ασφαλώς και πρέπει γιατί η προσφορά μας είναι μοναδική! Δώσαμε τη συγκατάθεση μας για την σωτηρία μας. Ένα μόνο μένει, να προσφέρουμε στο Χριστό τις αμαρτίες μας για να τις σταυρώσει αργότερα πάνω στο σταυρό. Τίποτε άλλο δεν θέλει ο γλυκύς Ιησούς μόνο την καρδιά μας καθαρή, γεμάτη αγάπη. Αγάπη πύρινη όπως τη δική του. Αγάπη για τον ίδιο, αγάπη για τον αδελφό - τον πλησίον, αγάπη για τη φύση και το περιβάλλον που είναι δημιουργήματα του. Είδαμε ότι στο γεγονός συμμετέχει ολόκληρη η φύση. Πως λοιπόν αυτή η φύση θα μείνει έξω από τη δική μας αγάπη;

Όμως ο Ηρώδης ζητεί την ψυχή του παιδίου. «Μανεὶς ὁ Ἡρῴδης ἐταράττετο, Χριστὸν ἀνελεῖν, ὁ θεομάχος φρυαττόμενος».(θ΄ωδή όρθρου 25^ης Δεκεμβρίου) Ο Ηρώδης, εκπρόσωπος της κοσμικής δυνάμεως και εξουσίας, ταράσσεται στο άκουσμα της γέννησης του Χριστού και θέλει να τον σκοτώσει, γι αυτό και ο μελωδός Κοσμάς τον ονομάζει θεομάχο. Θέλει ο φθονερός Ηρώδης να σκοτώσει την ελπίδα των χριστιανών. Το προσπαθεί με κάθε τρόπο, καλεί και προστάζει τους μάγους να πάνε να βρούνε τον Χριστό και να γίνουν συμμέτοχοι στον προμελετημένο φόνο. Όμως σαν αρτιγέννητοι χριστιανοί δεν είναι χαζοί. Είδαν το αληθινό φως, αντίκρισαν την ελπίδα, βρήκαν την προσδοκία, προσκύνησαν τη σωτηρία, οδηγούνται και πάλι στο παράδεισο γι αυτό εγκαταλείπουν τον σκληρό παιδοκτόνο περιπαίζοντας τον (ὑφ' οὗ πρὸς Πατρίδα ὁδηγούμενοι, δεινὸν παιδοκτόνον, ἐγκατέλιπον παιζόμενον). Δεν είναι χαζοί να εγκαταλείψουν τη σωτηρία τους γιατί τους επισκέφτηκε από ψηλά ο ίδιος ο Σωτήρας και αυτοί που μέχρι τώρα ήταν στο σκοτάδι της αγνωσίας και στη σκιά του νόμου και του θανάτου, τώρα βρήκαν την πραγματική αλήθεια.

Έτσι ακριβώς και εμείς κάθε χρόνο, κάθε μέρα στη ζωή μας πρέπει να βρίσκουμε την ίδια αλήθεια. Ιδιαιτέρως όμως, την 25η Δεκεμβρίου η εκκλησία μας αναγγέλλει με χαρά: «Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου».(θ΄ ώρα Χριστουγέννων) Η ευκαιρία δίνεται στο καθένα προσωπικά. Ο Χριστός γεννάται και ζητάει φάτνη. Τι καλύτερο από τη ψυχή μας! Τι ομορφότερο από τη καρδία μας! Η αγάπη μας, σπάργανα στο τεχθέντα Κύριο. Η προσευχή μας, λιβάνι στον οικτίρμονα Θεό. Η ελεημοσύνη μας, χρυσός στον επουράνιο βασιλιά. Αυτά ζητά ο Χριστός για να ζήσει μέσα μας ώστε να γίνουμε Χριστοφόροι. Ο κτίστης μας είδε χαμένους, εμάς που έπλασε με τα χέρια του, όμως κατέρχεται από Παρθένο αγνή για να σαρκωθεί αληθινά. Λέγει και πάλιν ο ιερός Κοσμάς: Ἰδὼν ὁ Κτίστης ὀλλύμενον, τὸν ἄνθρωπον χερσίν, ὃν ἐποίησε, κλίνας οὐρανοὺς κατέρχεται, τοῦτον δὲ ἐκ Παρθένου θείας Ἁγνῆς, ὅλον οὐσιοῦται, ἀληθείᾳ σαρκωθείς, ὅτι δεδόξασται.

Για μας γεννήθηκε ο Χριστός αναφωνεί ο Ρωμανός ο Μελωδός στο κοντάκιο των Χριστουγέννων. Αλήθεια τι σοφά λόγια!:

Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει, καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει. Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι. Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι· δι' ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, Παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.

Μέσα σε αυτό το κοντάκιο αντικατοπτρίζεται το μήνυμα της γεννήσεως του Θεανθρώπου. Σοβαρή η περιγραφή αλλά και η αιτιολογία της γεννήσεως του Κυρίου, δοσμένη με λίγες λέξεις όπως ταιριάζει στο μυστήριο της ενανθρωπήσεως. Η Αειπάρθενος Μαρία αξιώθηκε να φιλοξενήσει στη μήτρα της τον αχώρητο, τον δημιουργό πάσης της κτίσεως. Ο Τρισυπόστατος Θεός «χαμήλωσε» την ύπαρξη του, στη θέση του δημιουργήματος. Μια νέα διάσταση πλέον καταλαμβάνει η έννοια της ανθρωπίνης υπάρξεως. Η απόφαση του Θεού πατρός να αποστείλει στην ανθρωπότητα τον Υιόν και Λόγον του, δείχνει την ανεξάντλητη και άμετρη αγάπη του για εκείνο το δημιούργημα που λέγεται άνθρωπος. Η αγάπη αυτή και το απρόσιτο του μυστηρίου κάνουν 1500 χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού τον προφήτη Ησαΐα να αναφωνεί και να προφητεύει: «΄᾽Ιδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσιν τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾽Εμμανουήλ· ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον, μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός».

Ας προσέξουμε για λίγο την ομιλία του Μεγάλου Βασιλείου στη γέννηση του Χριστού. Μας λέγει αυτό το ύψος της ταπεινοφροσύνης και μας προτρέπει: μη ψάχνετε να δείτε πως ο Θεός έγινε άνθρωπος γιατί είναι αδύνατη η απόκριση. Απλά αρκεστείτε, συνεχίζει, στο παράδειγμα του σιδήρου το οποίο πυρακτώνεται στη φωτιά. Δεν τρέχει η φωτιά προς το σίδηρο, αλλά μεταδίδει τη δύναμη της, χωρίς να ελαττώνεται, αλλά πληρεί όλο και περισσότερο με ζεστασιά το σίδερο. Έτσι ακριβώς και η θεότητα κινήθηκε προς εμάς και μας γέμισε με την ζεστασιά της άπειρης αγάπης της μέσα στο εργαστήριο της Θείας οικονομίας που δεν είναι άλλο από το σώμα της Παναγίας, χωρίς να ελαττωθεί. Ακούμε στους χαιρετισμούς της Παναγίας «Ὅλος ἦν ἐν τοῖς κάτω, καί τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος». Κινείται και έρχεται ο Λόγος προς εμάς στη γη και ταυτόχρονα είναι στον ουρανό μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Και αν μερικοί πάλι απορούν και λένε δεν μπορούσε ο Θεός να στείλει κάποιον άλλο άνθρωπο να σώσει τον άνθρωπο έπρεπε να κατέβει ο ίδιος; Ο Μέγας Βασίλειος εδώ απαντά εξηγώντας τον μη΄ (48) ψαλμό του Δαυίδ «ἀδελφός οὐ λυτροῦται, λυτρώσεται ἄνθρωπος; Οὐ δώσει τῷ Θεῷ ἐξίλασμα ἑαυτοῦ καὶ τὴν τιμήν τῆς λυτρώσεως τῆς ψυχῆς αυτοῦ», δηλαδή ένας άνθρωπος δεν μπορεί να εξαγοράσει την δική του ψυχή με όση αρετή και χάρη και εάν διαθέτει πόσο μάλλον τις ψυχές των άλλων. Άλλοι πάλι υποστήριξαν ότι θα μπορούσε να στείλει καποιον Άγγελο ο οποίος έχει κτιστή μεν φύση, δύναμη όμως πεπερασμένη. Και εδώ όμως ο Αποστολος Παύλος δίνει απάντηση στην προς Εβραίους επιστολή (β,16) λέγοντας «οὐ γὰρ δήπου ἀγγέλων ἐπιλαμβάνεται, ἀλλά σπέρματος Ἀβραάμ ἐπιλαμβάνεται» άνθρωπος δηλαδή έπρεπε να σωθεί, άνθρωπος έπρεπε να πληρώσει για να καταισχυνθεί ο διάβολος, από εκείνον τον οποίο ενίκησε και επλάνεσε θέλοντας να τον κάμει Θεό.

Ο Μέγας Βασίλειος θαυμάζοντας το γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού, θέτει στο στόμα της Παναγίας τα ακόλουθα λόγια: «Πως να Σε ονομάσω εγώ, θαυμαστό μου βρέφος; Τι θνητό όνομα να δώσω στον καρπό του Αγίου Πνεύματος; Να Σου προσφέρω θυμίαμα ή γάλα; Έχεις ανάγκη από τις μητρικές μου φροντίδες, ή να πέσω στα πόδια Σου και να Σε λατρεύω; Τι ανεξήγητη αντίθεση; Ο ουρανός είναι ο θρόνος Σου κι εγώ σε τοποθέτησα στα γόνατα μου. Σε βλέπω στην γη κι όμως δεν άφησες τον ουρανό. Ο ουρανός είναι εκεί, όπου ευρίσκεσαι Εσύ». Την απορία και την έκπληξη της Παναγίας συμμερίζεται και Άγιος Βασίλειος. Και προσπαθώντας να βρει το μυστικό που πέτυχε την ένωση τόσο αντιθέτων πραγμάτων, καταλήγει ότι είναι Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ!

Από ταπείνωση ο Θεός έγινε άνθρωπος!

Από την ταπείνωση Του η γη έγινε ουρανός!

Δεν ανέβηκε ο άνθρωπος στον ουρανό. Κατέβηκε ο Θεός στην γη. Και έτσι μας έμαθε έμπρακτα, πως μπορεί η γη, από τόπος εξορίας να γίνει παράδεισος. Από ζούγκλα, να γίνει Βασιλεία του Θεού. Γι' αυτό και οι πρώτοι, που αξιώθηκαν να Τον προσκυνήσουν, ήταν οι ταπεινοί ποιμένες. Και οι γεμάτοι ταπεινό και ειλικρινές φρόνημα αναζήτησης της αλήθειας, «μάγοι εξ ανατολών. Αυτή η αρετή της Ταπείνωσης είναι το μεγάλο μήνυμα της εορτής των Χριστουγέννων. Μόνο ο άνθρωπος που καλλιεργεί και αγαπάει αυτή την αρετή, μπορεί κάπως να νιώσει, τι έγινε εκείνη την παγωμένη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας. Και μόνο με αυτή την αρετή, μπορεί να αξιωθεί να δεχθεί στην καρδιά του τον Νεογέννητο Βασιλέα και Σωτήρα Χριστό.

Ο Θεός μπαίνει πλέον στην ιστορία και δημιουργεί ο ίδιος ιστορία. Εφαρμόζει τους νόμους σέβεται τις παραδόσεις προσλαμβάνει τον κόσμο αλλά δεν υποτάσσεται στο ψεύδος του κόσμου. Γίνεται άνθρωπος αλλά δεν υπόκειται στην ηθική φθορά και τον πνευματικό θάνατο. Είναι όμοιος με όλους, αλλά δεν έχει καμιά σχέση με το κακό και την αμαρτία. Είναι ο Ιησούς, ο αληθινός σωτήρας και λυτρωτής όπως ακριβώς είχε αναφέρει και υποδείξει ο άγγελος κατά τη στιγμή του Ευαγγελισμού. Ο Χριστός γεννιέται μέσα στους πιστούς με τη πίστη και σαρκώνεται με τις αρετές. Όλη η εν Χριστώ ζωή, η πνευματική ζωή, είναι ζωή αναγεννήσεως, δηλαδή γεννήσεως του Χριστού μέσα μας και αναγεννήσεως μας ἐν Ἀυτῷ. Γι αυτό οι Άγιοι της Εκκλησίας νοιώθουν πάντοτε τον Χριστό στην καρδιά τους και εορτάζουν παντοτινά Χριστούγεννα. Είναι πραγματικοί θεοφόροι, κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος. Είναι απαλλαγμένοι από τη φθορά του χρόνου, είναι χαριτωμένοι με πνευματική ευωδία και θαυματουργούν γιατί οι πρεσβείες τους ακούγονται από το Θεό.

Γι αυτό, το μήνυμα των Χριστουγέννων αντηχεί σε κάθε καρδιά ορθόδοξη χριστιανική. Γιατί αναζωογονεί, γιατί θεραπεύει, γιατί αναπλάθει, γιατί αγιάζει, γιατί οδηγεί κάθε δεκτική ψυχή στο παράδεισο. Κάθε χριστιανός θέλει να μεταφέρει το χαρμόσυνο μήνυμα της γεννήσεως του Χριστού, το χριστιανικό μήνυμα του μεγάλου εορτασμού. Και αν δεν ξέρει να ψάλλει μαζί με τους μεγάλους υμνωδούς της εκκλησίας μας ξέρει όμως να τραγουδά διαφορετικά τη πίστη του. Έτσι επινόησε και επέλεξε γι αυτό το λόγο το έθιμο των καλάντων. Κάλαντα στη Ρωμαίικη παράδοση είναι τα θρησκευτικά και ευχετικά άσματα που λέγονται κατά τις μεγάλες γιορτές των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς, των Θεοφανείων, του Λαζάρου και των Βαΐων. Σε κάθε μεγάλη Δεσποτική γιορτή ο ορθόδοξος Ρωμιός θέλει να μεταφέρει το μήνυμα της. Έτσι ακριβώς και το μήνυμα της γέννησης του Χριστού πρέπει να γίνει παντού γνωστό και μάλιστα εσπερινή ώρα. Παράδοση παλαιά θέλει να λέγονται τα κάλαντα το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων και τα παιδιά να καλησπερίζουν τους νοικοκύρηδες με το χαρακτηριστικό στίχο:

Καλήν εσπέραν άρχοντες, αν είναι ορισμός σας

Χριστού την θείαν γέννησιν να πω στ αρχοντικό σας.

Ακόμα και στα κάλαντα η λαϊκή θυμοσοφία τραγουδά ότι αφ ενός μεν το γεγονός της γεννήσεως έχει συμβεί νύχτα, γι αυτό και το αναγγέλλει νύχτα, αφ ετέρου ζητά τη συγκατάθεση των νοικοκύρηδων να φανερώσει το γεγονός. Αυτό δείχνει ότι ο Χριστός, στη συνείδηση των Ορθοδόξων Ρωμιών μέσα από τα κάλαντα , ζητά τη δική μας συγκατάθεση και δεκτικότητα προκειμένου να μας αποκαλύψει το μήνυμα της γεννήσεως του. Αλλού πάλι προτρέπονται οι χριστιανοί, ολίγον να κοιμηθούν, ώστε να σηκωθούν και να πάνε στη Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία:

Και σας καληνυχτίζουμε, πέσετε κοιμηθήτε,

ολίγον ύπνον λάβετε, πάλι να σηκωθείτε,

στην εκκλησία να τρέξετε, με άκραν προθυμίαν

και του Χριστού να ακούσετε την Θείαν Λειτουργίαν.

Βλέπουμε πως και στα κάλαντα η Θεία Λειτουργία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των Ορθοδόξων. Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει σήμερα που Χριστούγεννα για αρκετούς είναι η γιορτή των δώρων, η υλική τράπεζα των εδεσμάτων και όχι η πνευματική τράπεζα με τον ουράνιο άρτο. Δεν νοούνται Χριστούγεννα χωρίς το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας. Χριστούγεννα χωρίς Θεία Λειτουργία είναι Βηθλεέμ χωρίς το σπήλαιο και τη φάτνη, είναι καρδιά ψυχρή χωρίς ταπείνωση και αγάπη, είναι με μια λέξη η κρίση που αναφέραμε προηγουμένως.

Αξίζει τέλος να ανατρέξουμε σε 2 είδη καλάντων στα οποία με απλότητα αλλά παράλληλα και σοβαρότητα μεταφέρεται το μήνυμα των Χριστουγέννων. Τα κάλαντα του Πόντου ξεκινούν λέγοντας:

Χριστός γεννέθεν, χαράν σον κόσμον

Η χαρά είναι το κατεξοχήν στοιχείο που διέπει τη ζωή των ορθοδόξων χριστιανών. Η λύπη που μέχρι πρότινος είχε σκιάσει τη ζωή του ανθρώπου παύει με την γέννηση του Σωτήρα Χριστού. Στο ίδιο πλαίσιο αλλά και με πλούσιο θεολογικό περιεχόμενο ακούμε τα κάλαντα της Δωδεκανήσου, τα οποία τονίζουν τη μεγάλη σημασία του ερχομού του Χριστού στο κόσμο:

Αύτη είναι η ημέρα όπου ήλθε ο λυτρωτής,

από Μαριάμ μητέρα εκ Παρθένου γεννηθείς.

Διακρίνουμε στους παραπάνω στίχους δυο σημαντικά στοιχεία. Το πρώτο είναι η λύτρωση και το δεύτερο το αειπάρθενον της Θεοτόκου. Χριστούγεννα για τους Δωδεκανήσιους Ορθοδόξους Χριστιανούς, αλλά κατ επέκταση και για μας είναι ημέρα λύτρωσης, κατά την οποία ο λυτρωτής Χριστός γεννιέται από μητέρα Παρθένο. Μα και οι έλληνες λογοτέχνες είναι επηρεασμένοι από την ακολουθία των Χριστουγέννων. Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε το διήγημα «ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Μεγάλη η λογοτεχνική δύναμη και η αριστοτεχνική χάρη του λόγου του συγγραφέα, όπως και η δύναμη της διατυπώσεως και το γλαφυρό και χαρμόσυνο ύφος, που κάνουν την ενότητα αυτή, όπως και όλο το διήγημα ένα αριστούργημα του νεοελληνικού λόγου και της νεοελληνικής διηγηματογραφίας. Ο συγγραφέας επηρεασμένος από τις ωραίες διηγήσεις των Ιερών Ευαγγελίων, των Αναγνωσμάτων και των Προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης προσπαθεί τόσο λεκτικά και φραστικά όσο και νοηματικά να αποδώσει την εορτή των Χριστουγέννων όπως γιορτάστηκε στον ναό του αποκλεισμένου από τον καιρό κάστρου. Από τους ύμνους των Χριστουγέννων είναι επηρεασμένο και εμπνευσμένο και το ποίημα «Της δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ» από το «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» του Οδυσσέα Ελύτη. Αλήθεια πόσο επίκαιρος είναι σήμερα, περισσότερο από ποτέ ο γνωστός σε όλους μας στίχος:

«Της δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ και μυρσίνη συ δοξαστική μη παρακαλώ σας μη λυσμονάτε τη χώρα μου!»

Η εικόνα της χώρας μας μαζί με την δική μας εικόνα έχουν πέσει έχουν καταστραφεί, έχουν αμαυρωθεί. Όμως η ελπίδα υπάρχει. Ο Θεός αγαπάει. Ο Χριστός γεννιέται εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας. Γεννιέται για να αναστήσει την πριν πεσούσαν εικόνα. Σήμερα ο λόγος αυτός ακούγεται νοσταλγικά. Ο κόσμος γύρω μας χαλάει. Ο άνθρωπος εξαχρειώθηκε και παραπατάει. Μπροστά μας είναι ή το χάος ή η σωτηρία. Η εκκλησία προσφέρει θαλπωρή και ελπίδα. Γιατί η εκκλησία δεν επιτελεί την αποστολή της με όσα πράττει ή λέγει. Αλλά με το ό,τι είναι. Καθένας που καταφεύγει σ αυτήν γεύεται την εστιότητα της ασφάλειας, τη βεβαιότητα της νίκης, την παρηγορία στις θλίψεις, την ενίσχυση στον αγώνα. Μέσα σ αυτήν ξαναβρίσκουμε τον χαμένο εαυτό μας, αναδιατάσσουμε την διαλυμένη φύση μας, ξαναζούμε την εμπειρία της αγάπης. Ο Χριστός που και πάλι γεννιέται, μένει στην εκκλησία δια παντός και την καθιστά «ἱατρεῖον παθῶν», χάριτος χορηγό, αφέσεως πάροχο. Εκεί πραγματώνεται η ανόρθωση της πεσμένης εικόνας μας. Αυτή είναι των Χριστουγέννων η δόξα.

Και να που ο χρόνος περνά! Τις μέρες που ζήσαμε, τις αφήνουμε πίσω με νοσταλγία, άλλες προσπαθώντας να τις ξεχάσουμε και άλλες επιθυμώντας να τις ξαναζήσουμε. Και φέτος λοιπόν η κλεψύδρα του χρόνου ημερολογιακά αλλά και οντολογικά οδηγεί τα βήματά μας σ' ένα σταθμό της ανθρώπινης ιστορίας, σε μια σημαδιακή στιγμή, τότε που σταμάτησε ο χρόνος και άρχισε και πάλι να μετρά με διαφορετικό και ξεχωριστό τώρα πια τρόπο. Χριστούγεννα και πάλι πλησιάζουν! Μια τόσο μεγάλη εορτή έρχεται ενώπιον μας. Είναι αλήθεια πως πολλούς τους προβληματίζει, άλλους τους συγκινεί, σε κάποιους τους δημιουργεί ερωτηματικά, σε μερικούς προκαλεί απορία ο τρόπος εορτασμού τους ή ο εξωτερικός κατά κόσμον στολισμός τους. Μας είπαν κάποιοι πως Χριστούγεννα είναι μια εορτή που στηρίζεται στον όμορφο, εορταστικό και γιατί όχι ελκυστικό διάκοσμό της. Εύκολα όμως κάποιος ανακαλύπτει πως Χριστούγεννα είναι μια εορτή που στηρίζεται στη Μεγάλη Αγάπη του Θεού, στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας για τη σωτηρία του ανθρώπου. Μας είπαν πως τα Χριστούγεννα, τα αισθάνεσαι ομορφότερα, τα βιώνεις ουσιαστικότερα, όταν είσαι μαζί με φίλους και συγγενείς γύρω από ένα κοινό τραπέζι ( ρεβεγιόν το ονομάζουν), γεμάτο πλούσια φαγητά, μεθυστικά ποτά και ξέφρενες μουσικές που σου δίνουν την αίσθηση μιας άλλης αντιμετώπισης της εορτής. Δεν κοπιάζει όμως κανείς να αντιληφθεί πως η καρδιά των ανθρώπων συγκινείται, αγγίζοντας τα όριά της, όταν ξοδεύει τον χρόνο της όχι γύρω από επίγειες τράπεζες αλλά στην Αγία Τράπεζα, όπου ζει και τρέφεται όχι μόνο με συγγενείς και φίλους αλλά με ολόκληρη την Εκκλησία από τον Ουράνιο Άρτο! Τί ωραίο όραμα! Μια Εκκλησία που έχει την Αρχή της και το Τέλος της στην Αγία Τράπεζα. Εκεί που συναντώνται οι προσευχές των ανθρώπων. Εκεί που ενώνονται οι φωνές των ανθρώπων. Εκεί που κατατίθενται τα αιτήματα αναμένοντας την δική τους απάντηση. Μας είπαν πως έρχονται Χριστούγεννα από τις στολισμένες βιτρίνες, από τα φωτάκια που αναβοσβήνουν, από τα δέντρα που στολίζουν, από τις φάντες που μάλλον υποκριτικά στήνουν, από τα ξένα σε στίχο τραγούδια στους δρόμους που ήχουν, από τα κάλαντα των παιδιών που έχασαν μάλλον το νόημά τους, από την κατασκευή γλυκών που μόνο την γεύση μας αλλάζουν, από τα δώρα που ευκαιριακά τώρα πια μας προσφέρουν. Κανείς δεν λέει πως δεν χρειάζονται και αυτά. Αντιθέτως θα υποστηρίξει κανείς πως ίσως να είναι και απαραίτητα για να μας εντάξουν καλύτερα στο κλίμα των εορτών. Όμως γιατί να μένουμε μόνο σ' αυτά; Γιατί να κάνουμε μόνο αυτά που μας τέρπουν και χάνουμε τον ουσιαστικό χαρακτήρα των εορτών. Γιατί κανείς δεν μιλά για την μεγάλη αξία της εορτής; Για την μεγάλη προσφορά του Θεού, για το ανεκτίμητο δώρο της Αγάπης Του, για την παρεχόμενη σ' εμάς δυνατότητα να κερδίσουμε και πάλι τον Παράδεισο, να συναντήσουμε τον Χαμένο μας Πατέρα, να γίνουμε ουρανοπολίτες. Χριστούγεννα και άνοιξαν οι Ουρανοί! Μας μίλησε ο Παράδεισος. Μας γλίτωσε ο Θεός. Μας ξεχώρισε, μας ευεργέτησε. Μας ανέδειξε, μας άλλαξε τη ζωή, μας έδωσε προοπτική. Μας μήνυσε για ουράνια πράγματα, για θεϊκές καταστάσεις, για αθάνατες στιγμές. Χαρακτηριστικά όλα τα παραπάνω τα επιβεβαιώνει ο Μέγας Αθανάσιος: «ὁ Λόγος ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν»! Με μια φράση: μας δόξασε ο Θεός!

Γι αυτήν τη δόξα και την πολλή αγάπη του προς εμάς, κατέβηκε λοιπόν ο Χριστός και έλαβε δούλου μορφή. Ο άδυτος ήλιος της δικαιοσύνης, κατά το σοφό Ηλία Μηνιάτη, έκλεινε ουρανούς και κατέβη και σαν από εννιά βαθμούς, τα εννιά τάγματα των Αγγέλων ήλθε στο δέκατο βαθμό της ανθρώπινης φύσης «ἐπί τῆς γῆς ὧφθῃ καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη». Και με την ενανθρώπιση του Θεού η αλήθεια ήλθε, η σκιά παρέδραμε και η φύση των ανθρώπων αποκαταστάθηκε στο αρχαίο της κάλλος. Γι αυτό λοιπόν εμείς όταν βλέπουμε τον Χριστό ως βρέφος στο σπήλαιο της Βηθλεέμ στην αγκαλιά της Παναγίας να πιστεύουμε ότι είναι εκείνος ο ίδιος όπου ως βασιλιάς «ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων» του μένει αχώριστος από τους κόλπους του Θεού και Πατρός και μαζί με τους ποιμένες να θαυμάζουμε και με τους μάγους να λατρεύουμε και με τους Αγγέλους να δοξολογούμε «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΚΑΙ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

Ευχαριστώ τον π. Ιερόθεο και την http://anaplastiki.blogspot.com/ για την ενίσχυση, συμβολή και αγάπη τους.

Πρόγραμμα Εορτής Αγίου Γερασίμου

2010-10-18T15:47:00.003+03:00

Η ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
ΚΑΙ

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Ν Ο Υ Ν

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α

ΕΟΡΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΟΜΑΛΩΝ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ

Φέρεται εις γνώσιν του ευσεβούς λαού της Κεφαλληνίας ότι μετά πάσης μεγαλοπρεπείας θα εορτασθή η Εορτή της ΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ του Προστάτου της νήσου μας και Προστάτου των απανταχού της γης διαβιούντων Κεφαλλήνων , Οσίου Ασκητού και Θαυματουργού ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ, κατά το κάτωθι Πρόγραμμα :

ΤΡΙΤΗ 19.10.2010

ΩΡΑ 5:00 μ. μ.

Ιερά Παράκληση προ του Ιερού Σκηνώματος και

μεταφορά Αυτού στον νέο Ιερό Ναό όπου θα ψαλή ο Μικρός Εσπερινός.

ΩΡΑ 9:30 μ. μ.

Μέγας Πολυαρχιερατικός Εσπερινός της εορτής και εν συνεχεία Παννυχίς μέχρι 4ης Πρωινής.

ΤΕΤΑΡΤΗ 20-10-2010

ΩΡΑ 8:00 π.μ.

Όρθρος και στη συνέχεια Αρχιερατικό Συλλείτουργο.

ΩΡΑ 11:00 π.μ.

Λιτάνευση του Ιερού Σκηνώματος με τη συμμετοχή του Ιερού Κλήρου, Μοναχών όλων των Ιερών Μονών της Ιεράς Μητροπόλεως των Επισήμων και του λαού.

ΩΡΑ 12:00 μ.μ.

Πέρας Λιτανείας και τοποθέτηση του Ιερού Σκηνώματος εντός του νέου Ιερού Ναού προς συνέχιση του προσκυνήματος και επαναφορά του Ιερού Σκηνώματος στον μικρό Ιερό Ναό.

ΩΡΑ 5:00 μ.μ.

Λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας του Αγίου Γερασίμου στην πόλη του

Ληξουρίου, από τον Ιερό Ναό του Αγίου Γερασίμου Ληξουρίου και στη

συνέχεια δέηση στην πλατεία Ληξουρίου και επιστροφή στον Ναό όπου

θα ψαλλή η Ιερά Παράκληση του Αγίου.

ΑΠΟΔΟΣΗ ΕΟΡΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

ΤΡΙΚΤΗ 26-10-2010

ΩΡΑ 7:30 π. μ.

Όρθρος και στη συνέχεια Αρχιερατική θεία Λειτουργία.

ΩΡΑ 11:00 π. μ.

Λιτάνευση του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Γερασίμου.

ΩΡΑ 12:00 π. μ.

Πέρας Λιτανείας και τοποθέτηση του Ιερού Σκηνώματος εντός της
Μεγάλης Λάρνακας της Κοιμήσεως, όπου ο Τάφος του Αγίου.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΚΑΙ ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

πηγή: http://kefaloniapress.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=15813&Itemid=38

ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΛΗΞΟΥΡΙΟΥ

2010-10-16T22:51:00.003+03:00

Μια αξιόλογη προσπάθεια από τις νεανικές ομάδες Ληξουρίου διαβάζουμε στην ιστοσελίδα http://www.katixitikoneon.blogspot.com/ εμείς να ευχηθούμε καλή επιτυχία τόσο στα παιδιά όσο και στους κατηχητές. Το Ληξούρι αλλά και η Κεφαλλονιά έχουν πολύ μεγάλη ανάγκη σήμερα τα κατηχητικά σχολεία, γιατί τα παιδιά έχουν τα πάντα εκτός από το λόγο του Θεού. Αυτός είναι η πραγματική τροφή και ανατροφή για την ελπίδα της χώρας μας!!!!!

Ο χωροταξικός σχηματισμός του Καλλικράτη

2010-04-12T09:30:00.003+03:00

Το Υπουργείο Εσωτερικών παρέδωσε το Σάββατο, στην Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) και την Ένωση Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων (ΕΝΑΕ), το "Σχέδιο Καλλικράτης" το οποίο ,μέσα από τις 400 σελίδες του , επιχειρεί να αλλάξει την διοικητική μορφή της Ελλάδας με τον δραστικό περιορισμό του αριθμού των Δήμων , την κατάργηση των Νομ αρχιών και θεσμοθέτηση αιρετού Περιφερειάρχη και Περιφερειακού Συμβουλίου.Παρόλο που στο Σχέδιο Καλλικράτης (κλικ) που δόθηκε προς δημόσια διαβούλευση ,δεν έχει συμπεριφθεί ο χωροταξικός σχηματισμός του Καλλικράτη, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι ο διοικητικός χάρτης του Νομού μας και της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων διαμορφώνεται ως εξής :
ΔΗΜΟΙ:

1. Κεφαλληνίας

2. Ιθάκης

Πως θα ψηφίσουμε για Δήμαρχο

Το ψηφοδέλτιο του κάθε υποψήφιοι Δήμαρχου θα πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον 200 υποψηφίους. Από αυτούς το 30% θα πρέπει να είναι γυναίκες, ενώ αναμένεται να ανακοινωθεί ποσόστωση και για την συμμετοχή των νέων σε ηλικία υποψηφίων. Σημειώστε ότι θα έχουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι και οι νέοι των 18 ετών.

Σε κάθε ψηφοδέλτιο θα μπαίνουν το ανώτερο 4 σταυροί . Οι τρεις θα είναι σε υποψηφίους από τον Δήμο στους εκλογικούς καταλόγους του οποίου είμαστε εγγεγραμμένοι, και ένας σταυρός σε υποψήφιο από οποιοδήποτε άλλη περιοχή του νησιού.

Δεν έχει ακόμα καθοριστεί ο αριθμός των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου που θα είναι ανάλογος με τον πληθυσμό του κάθε Δήμου.

Σημεία που, επίσης, δεν έχουν ακόμα διευκρινιστεί είναι και η δυνατότητα ή όχι της υποψηφιότητας ως Σύμβουλος, των μεταναστών ενώ οι πολίτες των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι είναι μόνιμοι κάτοικοι του Δήμου διαθέτουν ήδη το δικαίωμα και να ψηφίζουν και να εκλέγονται.

Περιφέρεια Ιονίων Νήσων θα αποτελείται από 12 Δήμους, τους εξής :

1. το νησί της Κέρκυρας (107.879 κάτοικοι)

2.Ερείκουσσα (698 κάτοικοι)

3.Μαθράκι (297 κάτοικοι)

4.Οθωνοί (663 κάτοικοι)

5.Παξοί (2.438 κάτοικοι)

6.το νησί της Λευκάδας ( 20.751 κάτοικοι)

7.Μεγανήσι (1092 κάτοικοι)

8.Καστός (120 κάτοικοι)

9.Κάλαμος (543 κάτοικοι)

10.Κεφαλονιά (36.404 κάτοικοι)

11.Ιθάκη (3084 κάτοικοι)

12.Ζάκυνθος (39.015 κάτοικοι)

....πλήρωση των θέσεων Βοηθών Επισκόπων

2009-10-15T10:08:00.003+03:00

Διαβάζω αυτές τις μέρες τις ανακοινώσεις της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στον ιστότοπο romfea.gr και μεταξύ άλλων βλέπω εκλογές για την πλήρωση θέσεων Βοηθών Επισκόπων σε κάποιες Μητροπόλεις, συγκεκριμένα 6 (Νόμος 1951/1991). Και διατυπώνω ως απλός πιστός κάποιες ερωτήσεις:

1. Γιατί και η δική μας μητρόπολη να μην έχει ένα βοηθό Επίσκοπο να βοηθάει τον πολιό ποιμενάρχη μας στα Λειτουργικά, ποιμαντικά του καθήκοντα;
2. Σε τι εξυπηρετεί τελικά ο θεσμός των Βοηθών Επισκόπων;
3. Ποιος ή ποιοι αποφασίζουν για την δημιουργία θέσεων βοηθών επισκόπων;;

γιατί τελικά αν κάποια από τις μητροπόλεις έχει ανάγκη βοηθό επίσκοπο μάλλον είναι και η δική μας και έχουμε και ικανόν άνθρωπο γι αυτήν την θέση.- έτσι για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους......

Στην Κεφαλονιά ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών & πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος στις 20 Οκτωβρίου

2009-10-12T13:06:00.004+03:00

Στις 19,20,21 Οκτωβρίου επι τη ευκαιρία της εορτής του Αγίου Γερασίμου, αναμένονται στη Κεφαλονιά, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος και οι σεβασμιώτατοι Μητρωπολίτες Θηβών και Λεβαδείας Γεώργιος, Πατρών Χρυσόστομος και Σύρου Δωρόθεος. Η άφιξη των Ιεραρχών αναμένεται στη Σάμη - όπου θα κατευθυνθούν στην εκκλησία της πόλης.- Εν συνεχεία στο Αργοστόλι, όπου εκεί προβλέπεται να γίνει η επίσημη υποδοχή.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

2009-06-26T17:38:00.000+03:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
Ἡ Ἱερά Μονή Ὑπεραγίας Θεοτόκου ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ πληροφορεῖ τό φιλέορτον καί χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱερᾶς μητροπόλεως, ὃτι καί ἐφέτος Θὰ ἑορτάσει μεγαλοπρεπῶς τὴν ἱερά μνήμη τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, τὴν ἱερά μνήμη τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ καὶ τὴν κατάθεση τῆς τιμίας Ζώνης τῆς Παναγίας τῆς Βλαχέρνας κατά τὸ κάτωθι πρόγραμμα:

Κυριακή 28 Ἰουνίου 2009
ὣραν 9:00μ.μ. Πανηγυρική ἁγρυπνία ἐπί τῇ ἱερά μνήμῃ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου & Παύλου στό ὀμώνυμο παρεκκλήσι .

τρίτη 30 Ἰουνίου 2009
ὣραν 06:00μ.μ. Πανηγυρικός Εσπερινός ἐπί τῇ ἱερά μνήμῃ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ στό ὀμώνυμο παρεκκλήσι.
Τετάρτη 1 Ἰουλίου 2009
ὣραν 07:00π.μ. Πανηγυρική Θεία Λειτουργία ἐπί τῇ ἱερά μνήμῃ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ στό ὀμώνυμο παρεκκλήσι.

Τετάρτη 1 Ἰουλίου 2009
ὣραν 9:00μ.μ. Πανηγυρική ἁγρυπνία τῆς Παναγίας τῆς Βλαχέρνας.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ.

Ο χαιρετισμός του προέδρου της Δημοκρατίας στα εγκαίνια του μουσείου της Ακρόπολης.

2009-06-21T00:48:00.002+03:00

"Σήμερα ο κόσμος όλος μπορεί να δει συγκεντρωμένα τα σημαντικότερα γλυπτά του Παρθενώνα. Κάποια λείπουν. Είναι ώρα να επουλωθούν οι πληγές του μνημείου με την επιστροφή των μαρμάρων που του ανήκουν", με αυτή τη φράση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας ολοκλήρωσε τον χαιρετισμό του στα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης, στέλνοντας παράλληλα το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση για την ανάγκη επιστροφής των μαρμάρων που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο, στον "φυσικό" τους χώρο. Φανερά συγκινημένος, ο κ. Παπούλιας τόνισε ότι η Ελλάδα με το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης: "Αποδεικνύει το σεβασμό της προς την ιστορία. Και προσπαθεί να αποδώσει, με ένα σπουδαίο έργο, το δέος και τη συγκίνηση που γεννιούνται στη ψυχή κάθε ανθρώπου, όταν υψώνει το βλέμμα και αντικρίζει τον Παρθενώνα".

Αναλυτικά, ο χαιρετισμός του Προέδρου της Δημοκρατίας:

"H Eλλάδα σήμερα δεν παρουσιάζει στον υπόλοιπο κόσμο απλώς ένα σύγχρονο μουσείο και ένα οικουμενικό μνημείο. Αποδεικνύει το σεβασμό της προς την ιστορία. Και προσπαθεί να αποδώσει, με ένα σπουδαίο έργο, το δέος και τη συγκίνηση που γεννιούνται στη ψυχή κάθε ανθρώπου, όταν υψώνει το βλέμμα και αντικρίζει τον Παρθενώνα. Ο Παρθενώνας είναι ένα μεγαλοπρεπές μνημείο που οικοδομήθηκε για να τιμήσει τις σπουδαιότερες των αρετών, αυτές που αντιπροσώπευε η λατρεία προς τη θεά Αθηνά. Είναι επιβλητικός, αλλά υμνεί το μέτρο. Τα μάρμαρά του ακτινοβολούν στον ελληνικό ήλιο όπως η γνώση και η σοφία. Και η αρμονία στην κατασκευή του μας δείχνει πως η απλότητα μπορεί να συναντηθεί με την τελειότητα. Τα μηνύματα και οι συμβολισμοί του ιερού βράχου της Ακροπόλεως ανήκουν σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και μεταφέρουν σε κάθε γωνιά του κόσμου την ουσία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού: Δημοκρατία, γνώση, λιτότητα, αισθητική. Για εμάς τους Έλληνες είναι κάτι παραπάνω. Είναι η ταυτότητά μας και η περηφάνια μας.

Σήμερα ο κόσμος όλος μπορεί να δει συγκεντρωμένα τα σημαντικότερα γλυπτά του Παρθενώνα. Κάποια λείπουν. Είναι ώρα να επουλωθούν οι πληγές του μνημείου με την επιστροφή των μαρμάρων που του ανήκουν.

Σας ευχαριστώ όλους για την παρουσία σας εδώ σήμερα".

ΑΓΡΥΠΝΙΑ

2009-06-08T23:33:00.000+03:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Ἡ Ἱερά Μονή Ὑπεραγίας Θεοτόκου ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ πληροφορεῖ το φιλέορτον καὶ χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱερᾶς μητροπόλεως, ὃτι καί ἐφέτος Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009 παραμονή τῆς ἑορτῆς τῆς Παναγίας ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ θὰ πραγματοποιήσῃ ἱερὰ πανηγυρική ἁγρυπνία.

Αἱ ἀκολουθείαι τῆς ἁγρυπνίας (Ἐσπερινός- Ὂρθρος καί πανηγυρική Θεία Λειτουργία) θὰ ξεκινήσουν περί ὣραν 09:00μ.μ. Ἐν συνεχεῖᾳ θὰ προσφερθεῖ ἑόρτιον κέρασμα ὑπό τῶν μοναζουςῶν τῆς Ἱεράς Μονής.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ.

Γενέθλιος ημέρας της Εκκλησίας

2009-06-08T11:44:00.002+03:00

Κατά την ημέρα της Πεντηκοστής μίλησε ένας.Ο Πέτρος. Και είλκυσε τρείς χιλιάδες ψυχές.Στην εποχή μας μιλούν για το Χριστό περισσότεροι από τρείς χιλιάδες κήρυκες και είναι ζήτημα εάν καταφέρνουν να ελκύσουν στον Χριστό έναν. Γιατί; Γιατί λείπουν από τον λόγο τους οι πύρινες γλώσσες της Πεντηκοστής. Η φωνή και η αύρα του Αγίου Πνεύματος...

http://anaplastiki.blogspot.com/2009/06/blog-post_07.html

Πεντηκοστήν εορτάζομεν και Πνεύματος επιδημίαν....

2009-06-05T10:09:00.002+03:00

Ο Κύριος βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ την τελευταία ημέρα της μεγάλης εορτής της Σκηνοπηγίας. Οι Ιουδαίοι συμμετείχαν στην εορτή αυτή για να θυμούνται την πορεία των προγόνων τους από την Αίγυπτο στη γη της Επαγγελίας. Γι’ αυτό και επί επτά ημέρες έμεναν σε σκηνές. Την τελευταία και πιο επίσημη ημέρα της εορτής, έκαναν αναπαράσταση της εισόδου στη γη της Επαγγελίας. Οι ιερείς έπαιρναν νερό από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και προχωρούσαν προς το Ναό ραντίζοντας το θυσιαστήριο και τα πλήθη.
Αυτή λοιπόν την τελευταία ημέρα της εορτής, ο Κύριος, παίρνοντας αφορμή από τις τελετές της εορτής, άρχισε να διδάσκει με ζωηρή φωνή τα πλήθη λέγοντας: Εάν κανείς αισθάνεται πόθο και δίψα πνευματική, ας έρχεται σε μένα και ας πίνει. Κοντά μου θα βρει ανάπαυση ἡ ψυχή του. Από τα βάθη της ψυχής του θα τρέξουν ποταμοί αστείρευτου νερού.
Ὁ Κύριος βέβαια με τα λόγια αυτά εννοούσε το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο μετά την Πεντηκοστή θα έπαιρναν όσοι θα πίστευαν σ’ Αυτόν. Διότι ἡ Χάρις του Αγίου Πνεύματος, που μεταδίδει νέα και θεϊκή ζωή, δεν είχε ακόμη δοθεί σε κανένα. Διότι ο Ιησούς δεν είχε ακόμη δοξασθεί με το Πάθος του και την Ανάληψή του.
Γιατί όμως ο Κύριος παρομοιάζει το Άγιο Πνεύμα με νερό αστείρευτο που αναβλύζει μέσα από την ψυχή του ανθρώπου; Διότι όταν ἡ Χάρις του Αγίου Πνεύματος έρχεται στην ψυχή κάθε βαπτισμένου και χρισμένου πιστού, προσφέρεται ασταμάτητα. Αναβλύζει διαρκώς, δεν αδειάζει ποτέ, ρέει σταθερά και ανεξάντλητα όπως το ποτάμι.
Και ποιο έργο επιτελεί; Το Άγιο Πνεύμα ως ύδωρ ζων είναι ἡ αιτία της πνευματικής μας ζωής. Ἡ Χάρις του Αγίου Πνεύματος αρχικά σαν ένα ρεύμα ισχυρό καταρρίπτει μέσα στις ψυχές μας κάθε αντίσταση, κάθε πάθος. Καθαρίζει κάθε τι ρυπαρό και αμαρτωλό. Και ταυτόχρονα δροσίζει ως ύδωρ διαυγές και άφθονο τις ψυχές μας, τις μαλακώνει, τις ποτίζει και τις καθιστά καρποφόρες σε έργα αρετής. Εμπνέει αγαθές διαθέσεις και ιερά συναισθήματα, και αντίστοιχες ενέργειες και πράξεις. Ενδυναμώνει την ψυχή μας ώστε να ζούμε μία αγία ζωή. Μας μεταμορφώνει και μας αναγεννά, γεμίζει το εσωτερικό μας με όλους τους δικούς της καρπούς, τους καρπούς των αρετών και της αγιότητας. Και καθιστά κι εμάς πηγές ανεξάντλητες ύδατος ζώντος προς τους συνανθρώπους μας.

" Mια πρωτότυπη ιδέα... "

2009-05-26T00:01:00.000+03:00

" Συντονείστε τους Διαδικτυακούς σας δέκτες στο www.anaplastiki.gr,
την Παρασκευή 29 Mαΐου 2009 και ώρα 22:00 μ.μ. για να ακούσετε και να συμμετάσχετε στην 7η ζωντανή διαδικτυακή εκπομπή της Αναπλαστικής Σχολής Πατρών " .

Θέμα της Εκπομπής:
" 556 Χρόνια από την
Άλωση της Πόλης... "

www.anaplastiki.gr

Στηρίξτε τους....

Η Αναστάσιμη Βάπτιση του Ματθαίου.

2009-04-25T22:44:00.008+03:00

Είναι κάποιες φορές που θες να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματα σου, όχι απλώς για να μάθει ο κόσμος τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν και πήρες και συ μέρος σε αυτά, αλλά για να εκφράσεις και να μοιραστείς τη χαρά που νιώθεις, με όλους. Αυτό συνέβη και σε μένα σήμερα Σαββάτο της Διακαινησίμου στο όμορφο χωριό των Χαυδάτων και αυτή είναι η αιτία που γράφω τούτο το άρθρο.
Και ο τίτλος αμέσως πληροφορεί τον αναγνώστη για το γεγονός, για μια βάπτιση. Βάπτιση που εμένα δεν μου φάνηκε συνηθισμένη. (στα 15 χρόνια στο ψαλτήρι πρέπει να έχω βαφτίσει με τον εφημέριο μου γύρω στα 200 παιδιά). Ίσως εγώ να μην ήθελα να την δω με τα μάτια που βλέπω καθημερινά. Ίσως σε αυτήν τη βάφτιση, μέσα και στο Αναστάσιμο κλίμα να άνοιξαν και τα μάτια της ψυχής μου και να αισθάνθηκα αμυδρά, πολύ λιγότερο και από τον Ησαΐα τον παράδεισο, εγώ ο ελάχιστος.
Αξίζει όμως να εκθέσω στην αγάπη σας τα γεγονότα, όπως αυτά συνέβησαν. Αξίζει και έχει ενδιαφέρον αλλά και άφθονη τη χάρη του Θεού.
Ο Ματθαίος ένα παιδάκι μαθητής της δευτέρας δημοτικού σήμερα, θέλει να γίνει νεοσύλλεκτος στρατιώτης του Χριστού και να λάβει και αυτός το υπέρ παν όνομα. Γραφειοκρατικές ατραποί και οικογενειακοί λόγοι στέκονται εμπόδιο περίπου ενάμιση χρόνο σε αυτή του την επιθυμία. Αυτός όμως θέλει να γίνει χριστιανός. Έρχεται στην εκκλησία προσεύχεται, όπως ξέρει, σε Αυτόν που σταυρώθηκε για αυτόν και τον παρακαλεί όπως μου είπε να γίνει χριστιανός. Στέκεται και κοιτάζει τα άλλα παιδιά που μεταλαμβάνουν Σώμα και Αίμα Χριστού όταν ο εφημέριος προσκαλεί «Μετά φόβου θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε» και όμως εκείνος με ένα βλέμμα λυπημένο δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην πρόσκληση γιατί ακόμα δεν έχει αναγεννηθεί δι ύδατος και Πνεύματος.
Το παραπάνω γεγονός ήταν εκείνο που σαν λόγχη πέρασε από τη καρδιά μου και στάθηκε η αφορμή, ώστε να μην χάσω την ευκαιρία με τον ερχομό του παπά Αντώνη στη γενέτειρα του, να πραγματοποιηθεί η επιθυμία του Ματθαίου. Και ο παπά Αντώνης ανταποκρίθηκε. Με τον ερχομό του την Μεγάλη εβδομάδα είπε στο Ματθαίο: «παρακάλεσε το Χριστό που παθαίνει μέχρι θανάτου για όλους μας και θα πραγματοποιηθεί η επιθυμία σου». Δεν μου φάνηκε ακατόρθωτο το να γίνει μια βάπτιση. Όμως μέσα μου αγωνιούσα, γιατί ένας αδελφός μου θέλει το Χριστό και η γραφειοκρατία τον εμποδίζει από τον Νυμφίο της Εκκλησίας!!!
Τελικά την Μεγάλη Παρασκευή ο Δεσπότης πάντων μπορεί να ήταν στο μνημείο όμως άκουσε την προσευχή του Ματθαίου και ο παπά Αντώνης όρισε τελικά την ημέρα της Βαπτίσεως Σαββάτο της Διακαινισίμου.
Και ο Ματθαίος περίμενε και έλπιζε και μαζί με αυτόν και γω, να μεταλάβουμε από το κοινό ποτήρι εν τω συνδέσμω της Αγάπης τον σταυρωθέντα και Αναστάντα Χριστό.
Και σήμερα που η εκκλησία τιμά τον άλλο Ευαγγελιστή τον Απόστολο Μάρκο έγινε αυτό για το οποίο προσεύχονταν. Παρακάλεσα μόνο το παπά Αντώνη και τον παπά Γεράσιμο να λειτουργήσουμε προηγουμένως ώστε μετά την Βάπτιση να μην στερηθεί και την μεγαλύτερη χαρά, αλλά να μεταλάβει!!!!
Έτσι και έγινε κατά τις 8 αρχίσαμε την ακολουθία του Όρθρου και στις 9 την Θεία Λειτουργία. Σε όλο το μυστήριο παρατηρούσα την αγωνία στο πρόσωπο του. Αισθάνονταν ότι η σημερινή μέρα είναι η δική του μέρα, η μέρα της δικής του προσωπικής Ανάστασης και αναγέννησης. Καταλάβαινε ότι ο Χριστός που πέθαινε πάνω στο Σταυρό την προηγούμενη Εβδομάδα πέθαινε και γι αυτόν. Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία πήγε στο σπίτι του για να έρθει με την μητέρα του για να συνταφεί και να συναναστηθεί με το Χριστό.
Όταν έφτασαν τον κράτησα από το χέρι και τον προσέφερα στους 2 ιερείς , που περίμεναν ντυμένοι στα λευκά, έτοιμο για την Βάπτιση του. Και έτσι άρχισε το μυστήριο. Πράγματι φαινόνταν να κατέβαινε ο ουρανός στη γη. Τελούνταν ένα μυστήριο με απλότητα χωρίς ιδιαίτερες ετοιμασίες και φτιασιδώματα χωρίς μπαλόνια και πολύχρωμα σχέδια αλλά με το άκτιστο φως της Αναστάσεως το οποίο έλαμπε στο πρόσωπο του μικρού Ματθαίου. Εν τη απλότητι μεγαλοπρέπεια!!! Και ξεκίνησε ο παπά Αντώνης «Επιτίθημι την χείραν μου επί τον δούλον σου Ματθαίον…» Ο Ανάδοχος κυρ Γιώργος και εμείς κοιτάγαμε τον μικρό, ο οποίος με σκυμμένο το κεφάλι άκουγε όσα του έλεγαν οι ιερείς. Απαντούσε ότι αποτάσσεται το διάβολο και τα έργα του και ότι συντάσσεται με το Χριστό. Και ο Χριστός τον προσκάλεσε προς το Άγιο Βάπτισμα. Λαδώθηκε από τον παπά Αντώνη στο σώμα για να είναι δυνατός και υγιής, στα αυτιά για να ακούει το Λόγο του Θεού, στα πόδια για να πορεύεται τα διαβήματα του Χριστού, στα χέρια για να θυμάται ότι είναι δημιούργημα του Θεού και να δημιουργεί το αγαθό. Λαδώθηκε και από τον ανάδοχο του έλαιον αγαλλιάσεως για να γλιστρά από τις παγίδες και τα πάγανα του μισαρού διαβόλου. Και μπήκε στην κολυμβήθρα σε νερό αγιασμένο και ζωντανό δια της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος. Όλοι πάγωσαν και πρώτη η μητέρα του. Όλοι συγκινήθηκαν γιατί όλοι θέλαμε να βαπτιστεί να γίνει αδελφός μας. Πρώτη φορά είδα δάκρυ σε βαφτίσι και αναλογίστηκα ότι το παιδί όπως λέει και ο Απόστολος πέθανε, συνετάφηκε δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον και αναγεννήθηκε για να περιπατήσει εν καινότητι ζωής. Βάπτίστηκε εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Έλαβε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος καθώς ο παπά Αντώνης τον μύρωνε με Άγιο Μύρο από την μητέρα Εκκλησία και ενδύθηκε καινούρια ρούχα. Τέλος φόρεσε το τρόπαιο της νίκης τον ζωοποιό Σταυρό του Χριστού, πάνω στον οποίο έβλεπε την Μεγάλη Παρασκευή να κρεμιέται η ζωή των Απάντων. Τον φέρει με καμάρι στο λαιμό του και καμαρώνει γιατί καταξιώθηκε της μεγάλης δωρεάς. Ω Δεσπότου φιλανθρωπία!!!!.
«Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε» έψαλλε ο παπά Αντώνης «Χριστόν ενεδύσασθε». Το άκουσε ο Ματθαίος και στη Λειτουργία του Μεγάλου Σαββάτου μα δεν μπορούσε να το ζήσει. Τώρα όμως το ζει μέσα στην Αναστάσιμη χαρά. Το ζει για τον ίδιο τον εαυτό του καταλαβαίνει ότι ντύθηκε το Χριστό. Και ο ανάδοχος του, ψέλνει τον Απόστολο έχοντας δίπλα του το παιδί που αναγέννησε με οδύνη. Και όταν τελειώσε η ανάγνωση του Αποστόλου, ο Ματθαίος σκύβει το κεφάλι για να ακούσει και να ευαγγελιστεί από τον Ευαγγελιστή που φέρει το όνομα του να λέγει ότι ο Χριστός στον οποίο προσευχόταν και θα προσεύχεται θα είναι μαζί του εως της συντελείας του αιώνος.
Δοξάζουμε οι ψάλτες τον Κύριο και Θεό των όλων και ο παπά Αντώνης τον προσκαλεί να ζήσει αυτό που έχει στερηθεί τόσο καιρό. Μετά φόβου Θεού πίστεως και Αγάπης προσέλθετε. Για πρώτη φορά θα κοινωνήσει τον Χριστό. Έλαμπε το πρόσωπο του. Παρέστηκαν χιλιάδες Αρχαγγέλων και μυριάδες Αγγέλων, τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ, εξαπτέρυγα, πολυόμματα, μετάρσια, πτερωτά.
Έκδηλη όχι μόνο η δική μου χαρά αλλά και η χαρά ολών, ο κόσμος συνέχιζε να δακρύζει αυθόρμητα για ένα παιδί που λίγο χρόνο το ζουν αλλά είναι σαν να το ξέρουν τόσο πολύ. Έκδηλη και η χαρά του παπά Γεράσιμου ο οποίος μου λέγει: «Θα τον εισάγουμε στο Ιερό και θα ψάλλουμε το Άγιοι Μάρτυρες και το Δόξα σοι Χριστέ» αφ ενός μεν για τον αγώνα του αφ ετέρου για την χαρά του. Και πράγματι εκεί ουρανοποιήθηκε το ιερό του Αγίου Νεκταρίου. Έλλαμψεν η χάρις σου Κύριε, έλλαμψεν ο φωτισμός. Αύτη η πίστις ημών η νικήσασα τον κόσμον. Αύτη η πίστις των Αποστόλων, των πατέρων, των Αγίων. Τις Θεός μέγας ως Ο Θεός ημών.
Ίσως εσύ αναγνώστα να τα κρίνεις υπερβολικά. Έτσι όμως εγώ τα έζησα με τα μάτια της ψυχής μου, ώστε σε αυτό το ταπεινό βαφτίσι να δω το μυστήριο και να ζήσω την Βασιλεία των Ουρανών.

Πρόγραμμα Ακολουθιών Μεγάλης Εβδομάδος Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Κορωνάτου Παλικής

2009-04-08T23:53:00.003+03:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ & ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 2009.

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ 11-4-2009
Ώρα 6:00π.μ. – 9:00π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ 12-4-2009
Ώρα 8:00π.μ. – 11:00π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
Ώρα 5:00μ.μ. – 7:30μ.μ. Εσπερινός και Α΄ Νυμφίος.

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 13-4-2009
Ώρα 6:00π.μ. – 8:30π.μ. Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.
Ώρα 6:00μ.μ. – 7:30μ.μ. Β΄ Νυμφίος.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ 14-4-2009
Ώρα 6:00π.μ. – 8:30π.μ. Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.
Ώρα 6:00μ.μ. – 7:30μ.μ. Γ΄ Νυμφίος.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 15-4-2009
Ώρα 8:00μ.μ. Μυστήριον του ΕΥΧΕΛΑΙΟΥ.
Ώρα 9:00π.μ. – 11:00π.μ. Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία χοροστατούντος και ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Σπυρίδωνος.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ 16-4-2009
Ώρα 4:30μ.μ. – 7:00μ.μ. Όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής. Ακολουθία των Παθών (12 ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ).

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17-4-2009
Ώρα 5:00μ.μ. – 6:30μ.μ. Ακολουθία του Εσπερινού της Αποκαθηλώσεως.
Ώρα 10:30μ.μ. – 00:15π.μ. Όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου, εγκώμια έξοδος του επιταφίου και η περιφορά αυτού εντός της Ιεράς Μονής εν συνεχεία το τροπάριο "Τον ήλιο κρύψαντα...." και η Α' Ανάστασις.

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 18-4-2009
Ώρα 12:15π.μ. – 2:00π.μ. Ακολουθία της Αναστάσεως και εν συνεχεία η νυχτερινή Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 19-4-2009
Ώρα 6:00μ.μ. – 7:30μ.μ. Εσπερινός της ΑΓΑΠΗΣ.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ 20-4-2009
Ώρα 8:00π.μ. – 11:00π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία χοροστατούντος και ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Σπυρίδωνος.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ

Ο σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος η μόνη αλήθεια (Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, Καθηγούμενος της Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

2009-04-08T09:20:00.001+03:00

Καθώς ο Κύριος πορεύεται στο εκούσιο Πάθος για μας και για την σωτηρία μας, οδηγείται και ενώπιον του Πιλάτου για ανάκρισι και τελική έγκρισι της θανατικής ποινής, που του επέβαλε το Συνέδριο των Ιουδαίων.Ο Πιλάτος, άνθρωπος με φιλοσοφικές αναζητήσεις, όταν άκουσε από τον Κύριο ότι η βασιλεία Του δεν είναι εκ του κόσμου τούτου και ότι ήλθε να μαρτυρήση «τη αληθεία», δηλαδή να φανερώση την αλήθεια, ερώτησε: «Τι εστίν αλήθεια» (Ιωάν. ιη' 38). Δεν περίμενε την απάντησι, προφανώς, γιατί ήξερε ότι κανένας φιλόσοφος δεν μπόρεσε να δώση ικανοποιητική απάντησι. Πολλώ μάλλον δεν περίμενε την απάντησι από ένα υπόδουλο στους Ρωμαίους Εβραίο, που οι συμπατριώται του τον έκριναν ένοχο θανάτου. Αλλά και ο Ιησούς παρότι πολλές φορές ωμίλησε για την αποστολή Του να φέρη στον κόσμο την Αλήθεια, δεν απήντησε στον Πιλάτο. Ο Πιλάτος δεν έλαβε απάντησι, γιατί δεν ερώτησε σωστά. Εάν ερωτούσε όχι «τι εστίν αλήθεια» αλλά «τίς εστίν Αλήθεια», θα ελάμβανε την απάντησι: «Εγώ ειμί η Αλήθεια» (Ιωάν. ιδ΄ 6).Γράφει ο π. Σωφρόνιος του Έσσεξ: «Η επιστήμη και η φιλοσοφία θέτουν στον εαυτό τους το ερώτημα «τί εστίν αλήθεια», ενώ η γνήσια χριστιανική συνείδηση αποτείνεται προς την αλήθεια ρωτώντας «τίς». Οι εκπρόσωποι της επιστήμης και της φιλοσοφίας συχνά θεωρούν τους χριστιανούς ονειροπόλους χωρίς βάθος, ενώ για τον εαυτό τους έχουν τη γνώμη πως πατούν σε στέρεη βάση και γι’ αυτό αυτοαποκαλούνται «θετικιστές». Κατά παράδοξο τρόπο δεν αντιλαμβάνονται τον αφηρημένο χαρακτήρα που έχει το «τί» τους. Δεν καταλαβαίνουν πως η Αλήθεια, η συγκεκριμένη, η απόλυτη, μπορεί να είναι μόνο «τίς» και σε καμμία περίπτωση «τί». Γιατί η Αλήθεια δεν είναι ένας θεωρητικός τύπος ή μία αφηρημένη ιδέα, αλλά η Αυτοζωή, το «Εγώ ειμι» (Ιωάν. η΄ 58), («Αγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», σελ. 119).Πράγματι, ο Κύριος δεν ενηνθρώπησε για να εισηγηθή μία νέα φιλοσοφική πρότασι για την αλήθεια ή έστω και μία νέα ηθική συμπεριφορά ή μία νέα μεταξύ άλλων θρησκεία, αλλά για να φέρη στον κόσμο σαρκωμένη την Αλήθεια, τον εαυτό Του. Εκτοτε για τους Χριστιανούς η Αλήθεια είναι ο Χριστός. Κατά τον Αγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και Ευαγγελιστή: «ο νόμος δια Μωϋσέως εδόθη, η χάρις και η αλήθεια δια Ιησού Χριστού εγένετο» (Ιωάν. α΄ 17).Και επειδή ο Χριστός είναι η Αλήθεια, ελευθερώνει από την πλάνη και άγνοια και σώζει τον άνθρωπο: «γνώσεσθε την Αλήθειαν, και η Αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιωάν. η΄ 32). Υπάρχουν πολλές απόψεις για την αλήθεια, αλλά ένας μόνος είναι η Αλήθεια.Αυτόν τον Χριστό - Αλήθεια προεφήτευσαν οι Προφήται, εκήρυξαν οι Απόστολοι, ωμολόγησαν οι Μάρτυρες, εδογμάτισαν οι Πατέρες.Αυτός ο Χριστός είναι «φως εκ φωτός, Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού, ομοούσιος με τον Πατέρα».Αυτός ο Χριστός ένωσε, τελικά και αδιάσπαστα, την θεία φύση με την ανθρώπινη φύσι στην υπόστασί Του, στο ένα πρόσωπό Του, στο πρόσωπο του Λόγου.Αυτός ο Χριστός είναι η Αλήθεια, γιατί με τον θάνατό Του νικά τον θάνατό μας και με την Ανάστασί Του μας χαρίζει την αιώνιο ζωή.Αυτήν την Χριστοαλήθεια δεν μπορούμε να την συμβιβάσουμε με τις «αλήθειες» των άλλων θρησκειών και άλλων πίστεων. Ο Χριστός είναι όλη η Αλήθεια. Δεν είναι η μισή Αλήθεια, που πρέπει να συμπληρωθή από άλλες αλήθειες.Έχοντας αυτήν την πίστι και ο μεγάλος Ντοστογιέφσκη έγραψε: «Πιστεύω ότι ο Χριστός είναι η Αλήθεια, αλλά εάν με πείση κανείς ότι ο Χριστός δεν είναι αλήθεια, εγώ θα προτιμούσα να είμαι με τον Χριστό παρά με την αλήθεια». Ο Ντοστογιέφσκη και όλοι οι άλλοι πιστοί Χριστιανοί πράγματι προτιμούμε, πιστεύουμε στην προσωποποιημένη και σαρκωμένη Αλήθεια και όχι σε κάποιες απρόσωπες αλήθειες, ιδέες.Στην Ρωσία, στα χρόνια του μαχητικού αθεϊσμού, κάποιος κομματικός παράγων προσπάθησε με μία «επιστημονική» ομιλία του να πείση το ακροατήριό του ότι η Ανάστασις του Χριστού είναι μύθος. Ενόμισε ότι όλοι επείσθησαν. Όταν ερώτησε, εάν κάποιος έχη να ειπή κάτι, εζήτησε τον λόγο ένας ευσεβής Ρώσος, ο οποίος είπε δύο λέξεις μόνον: «Χριστός Ανέστη». Όλο το ακροατήριο εβροντοφώνησε: «Αληθώς Ανέστη». Η σαρκωμένη Αλήθεια, ο Χριστός, ενίκησε τις «αλήθειες» του κόσμου τούτου.Οι σταυρωταί του Κυρίου προσπάθησαν να κρύψουν το γεγονός της Αναστάσεως και να συκοφαντήσουν τους μαθητάς ότι έκλεψαν τον Κύριο από τον Τάφο. Δεν μας είπαν όμως πως αυτοί, οι κατ' αυτούς απατεώνες μαθηταί, εκήρυξαν τον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Κύριο σε όλο τον κόσμο και για την αγάπη Του υπέστησαν διωγμούς, βασανιστήρια και φρικτούς θανάτους.Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σύγχρονοι σταυρωταί του Κυρίου συκοφαντούν τον Αναστάντα Κύριο. Προσπαθούν να τον γελοιοποιήσουν, χρησιμοποιώντας τον τύπο, τα ραδιόφωνα, τις τηλεοράσεις, το διαδίκτυο. Κυκλοφορούν Dvd-video με βλάσφημες, ψευδείς και αναπόδεικτες κατηγορίες κατά του Κυρίου, που δια μεγάλων καθημερινών εφημερίδων και περιοδικών μπαίνουν σε κάθε σπίτι, ώστε μικροί και μεγάλοι να κλονίζωνται στην πίστι τους, αφού δεν υπάρχει και η δυνατότης να ακούσουν και την άλλη άποψι. Αυτόν τον στόχο εξυπηρετεί και η νεοποχίτικη πανθρησκειακή κίνησι του συγκρητιστικού Οικουμενισμού, που προσπαθεί να εξισώση τον Θεάνθρωπο Κύριο και την Αγία μας Ορθόδοξο πίστι με τις άλλες θρησκείες και άλλες ομολογίες.Φοβεροί εχθροί της Εκκλησίας υπήρξαν οι αιρέσεις. Φοβερώτερος όλων είναι ο Συγκρητισμός, δηλαδή η ανάμιξις και σχετικοποίησις κάθε πίστεως. Υποβαθμίζει, μειώνει, υποσκάπτει όχι κάποιο από τα δόγματα αλλά όλα τα δόγματα, δηλαδή όλη την Αλήθεια, τον Θεάνθρωπο Κύριο, για να ανοίξη τον δρόμο στην Πανθρησκεία της Νέας Εποχής, με την πίεση των ισχυρών της γης.Η απάντησίς μας σ’ αυτόν τον γενικευμένο πόλεμο κατά της Αληθείας -Χριστού θα πρέπη να είναι η με παρρησία ομολογία μας ότι μόνος ο Χριστός είναι η μόνη Αλήθεια και γι’ αυτό ο Σωτήρ του κόσμου, και μόνον η Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η αληθινή, αποστολική, ακαινοτόμητη συνέχεια της Μιας, Αγίας, Καθολικής Εκκλησίας των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων.Ομολογούμε την πίστι μας, έστω και εάν γι’ αυτήν την ομολογία υφιστάμεθα ή θα υποστούμε στο μέλλον εντονώτερο κοινωνικό αποκλεισμό.Καιρός μαρτυρίας και μαρτυρίου για την ομολογία του Σταυρωθέντος και Αναστάντος Χριστού, της Αυτοαληθείας και σωτηρίας μας.

Χριστός Ανέστη!
Αληθώς Ανέστη!

(Πηγή: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» 5/4/2007)
http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=584

Σύσκεψη στο Γραφείο του Νομάρχη με θέμα την άφιξη των Ιερών Λειψάνων των Αγίων Φανέντων στη Σάμη.

2009-03-12T10:59:00.002+02:00

Την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε μετά από αίτημα του Μητροπολίτη συνάντηση – σύσκεψη στο Γραφείο του Νομάρχη με θέμα την άφιξη των Ιερών Λειψάνων των Αγίων Φανέντων στη Σάμη.
Τονίστηκε η σπουδαιότητα για το Νομό μας του γεγονότος, η μεγάλη Θρησκευτική, Ιστορική και πολιτιστική αξία του.
Σε αυτή την σύσκεψη συμμετείχαν ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κ.κ. Σπυρίδων, ο Πρωτοσύγκελος Π. Φωκάς, ο Εφημέριος της Σάμης Π. Χρυσόστομος, ο Δήμαρχος Σάμης κ. Ε. Βαλέττας, ο Πρόεδρος του Δ.Σ. Σάμης κ. Π. Δρακουλόγκωνας και ο Νομαρχιακός Σύμβουλος Διονύσης Σπαθής. Εισηγητής ήταν ο Πατέρας Γεώργιος Αντζουλάτος που έχει πραγματοποιήσει επί σειρά ετών την σχετική έρευνα.
Αποφασίστηκε η υποδοχή των Ιερών Λειψάνων να γίνει στο λιμάνι της Σάμης με την δέουσα λαμπρότητα και την ανάλογη θρησκευτική ευλάβεια.
Ο Νομάρχης συνεχάρη την Ιερά Μητρόπολη και τον Πατέρα Αντζουλάτο για τις πολύχρονες προσπάθειες και τόνισε ότι η Νομαρχία θα είναι αρωγός στην όλη προσπάθεια συνεργαζόμενη με την Ιερά Μητρόπολη, τον Δήμο Σάμης και όλους τους φορείς του Νομού μας.
Τόνισε την αξία ενημέρωσης των πολιτών καθώς και την διοργάνωση μίας επιστημονικής ημερίδας στο Αργοστόλι πριν την άφιξη των Ιερών Λειψάνων.
Κοινή πεποίθηση είναι ότι η συμμετοχή όλων των Αρχών, Φορέων και των πολιτών του Νομού μας θα λάβει καθολικό χαρακτήρα.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

πηγή:http://www.kefalonia.eu/frontoffice/portal.asp?cpage=RESOURCE&cresrc=871&cnode=44

Ο Άγιος νεομάρτυς Ευγένιος

2009-03-12T10:05:00.004+02:00

" Mια ιστορία άγνωστη... "

O νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ ήταν στρατιώτης στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας επί επαράτου Γέλτσιν. Συνελήφθη από τσετσένους αντάρτες, βασανίστηκε, σφάχτηκε σαν αρνί και αποκεφαλίστηκε όταν αρνήθηκε να γίνει μουσουλμάνος , όπως είπε ακόμα και ο ίδιος ο δήμιος στη μητέρα του.Αποκεφαλίστηκε το 1996 τη μέρα που γινόταν 19 ετών.Παρόλο ότι δεν μεγάλωσε σε ένα ευσεβές περιβάλλον δεν αποχωριζόταν ποτέ τον μικρό σταυρό που του είχε χαρίσει η γιαγιά του στα 11α γενέθλια του.Από αυτό τον μικρό σταυρό αναγνώρισε η μητέρα του το σώμα του που κειτόταν σε έναν ομαδικό τάφο μαζί με τρείς άλλους συστρατιώτες του.Για την γενναία άρνηση του να αποχωριστεί αυτό το σταυρό και να απαρνηθεί την πίστη στον Εσταυρωμένο εσφάγη ως αμνός στις 10/23 Μαϊου 1996. Η κομμένη κεφαλή του είχε ταφεί από τους ισλαμιστές αντάρτες σε άλλο σημείο.Η τραγική μητέρα άρχισε να ψάχνει μόνη της για να βρεί το γιο της αμέσως μόλις έμαθε ότι ήταν αιχμάλωτος στα μέσα Φεβρουαρίου του 1996 και επι 9 συνεχείς μήνες. Πληροφορήθηκε ότι ήταν νεκρός τον Σεπτέμβριο του 1996 .Τότε έβαλε υποθήκη το σπίτι της στη Μοσχα για να εξασφαλίσει χρήματα ,απαραίτητα για τις συναλλαγές με τους αντάρτες και άρχισε να ψάχνει τον τόπο που ετάφη ο γιός της. Από την αρχή της αναζήτησης της ήλθε σε επαφή με τους ισλαμιστές αυτονομιστές,ταλαιπωρήθηκε πολύ και απειλήθηκε η ζωή της από μύριους κινδύνους αλλά τελικά κατάφερε να μιλήσει με τον ίδιο τον φονιά του γιου της,Ruslan Khaikhoroyev.Αυτός της είπε ότι ο Ευγένιος είχε ευκαιρία να σώσει τη ζωή του αλλά αρνήθηκε να βγάλει τον σταυρό του και να γίνει μουσουλμάνος και ότι προσπάθησε μάλιστα να δραπετεύσει μια φορά.Η μητέρα αρνείτο να πιστέψει ότι ο γιος της δεν ζει, ακόμα και όταν αναγνώρισε τις μπότες του κατά την εκταφή.Όταν είδε όμως τον μικρό σταυρό του στο ακέφαλο σώμα του δεν άντεξε και λιποθύμησε.Τελικά κατάφερε καταβάλλοντας «λύτρα» να της επιτρέψουν να πάρει και να μεταφέρει τις σωρούς του Ευγένιου και των συντρόφων του στη Μόσχα όπου και έγινε η κηδεία.Ο πατέρας του Ευγένιου πέθανε πέντε μέρες μετά την ταφή τού γιού του.Η απόδοση τιμής στο πρόσωπο του αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο στην Ρωσία. Ήδη έχουν δημοσιευθεί βιβλία για την ζωή και το μαρτύριο του με την ευλογία τού μακαριστού πατριάρχου Αλεξίου του Β, υπάρχει μια εκκλησία επ' ονόματι του, έχει γραφεί ακολουθία και έχουν ιστορηθεί πολλές εικόνες του, κάποιες από τις οποίες μυροβλύζουν.Δεν έχει καταταχθεί ακόμη στο αγιολόγιο της Εκκλησίας ο νεομάρτυρας Ευγένιος αλλά όπως είναι φυσικό κάτι τετοιο δε θα αργήσει πολύ.Ας ευχηθούμε να είναι αναπαυμένη η ψυχή του και ας τον παρακαλέσουμε να προσεύχεται για όλο τον κόσμο στον θρόνο του Αγίου Θεού.

πηγή:http://www.anaplastiki.gr

Η “ιερωσύνη” του Πάπα (Σεβ. Μητροπ. Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου Ιερόθεος)

2009-02-13T09:11:00.001+02:00

Σε ένα προηγούμενο κείμενό μου έγραφα ότι ο Πάπας και οι Παπικοί δεν έχουν Ιερωσύνη, γιατί με την αιρετική διδασκαλία του Filioque και τόσες άλλες αιρέσεις που δημιούργησαν, απεκόπηκαν από την Εκκλησία του Χριστού καί, επομένως, διεκόπη η αποστολική παράδοση και διαδοχή. Αυτό εξένισε μερικούς που ισχυρίζονται ότι ο Πάπας έχει ιερωσύνη.
Θα ήθελα να κάνω μερικές συμπληρωματικές επεξηγήσεις πάνω στην άποψη αυτή.
Ο Μ. Βασίλειος αντιμετώπισε στην εποχή του διάφορα προβλήματα για το πώς θα δέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία στους κόλπους της τους αιρετικούς. Αφού κάνει την διάκριση μεταξύ αιρέσεως, σχίσματος και παρασυναγωγής, αναφερόμενος στους αιρετικούς που έχουν αποκλίνει, όπως λέγει ο Γεννάδιος Σχολάριος, “κατ’ ευθείαν ή πλαγίως”, “περί τι των άρθρων της πίστεως”, γράφει ότι “οι δε της Εκκλησίας αποστάντες, ουκ έτι έσχον την Χάριν του Αγίου Πνεύματος αφ’ εαυτούς· επέλιπε γαρ η μετάδοσις τω διακοπήναι την ακολουθίαν”. Δηλαδή, όσοι απομακρύνθηκαν από την Εκκλησία, λόγω διαφοράς πίστεως, έχασαν την Χάρη του Αγίου Πνεύματος και δεν μπορούν να την μεταδώσουν, γιατί διακόπηκε η αποστολική διαδοχή. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης παρατηρεί: “Καθώς έν μέλος κοπή από το σώμα, νεκρούται παρευθύς με το να μη μεταδίδεται πλέον εις αυτό ζωτική δύναμις· τοιουτοτρόπως και αυτοί αφ’ ου μίαν φοράν εσχίσθηκαν παρευθύς και την πνευματικήν χάριν και ενέργειαν του Αγίου Πνεύματος έχασαν, μη μεταδιδομένης ταύτης εις αυτούς δια των αφών και συνδέσμων, ήτοι δια της κατά Πνεύμα ενώσεως”.
Επομένως, εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν ενεργούν μυστήρια, ούτε υπάρχει ιερωσύνη, ούτε γίνεται αληθής θεία Λειτουργία. Σε αυτό το σημείο στηρίζονται και όλοι οι ιεροί Κανόνες για την απαγόρευση της συμπροσευχής με αιρετικούς.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τηρεί αυτήν την αρχή στην πράξη και αυτό φαίνεται από το εξής απλό γεγονός. Όταν ένας Παπικός “Ιερεύς” ή “Επίσκοπος” θέλει να γίνη Ορθόδοξος, δεν δεχόμαστε την “ιερωσύνη” που είχε, αλλά τον ξαναχειροτονούμε. Ακόμη δε αυτό γίνεται και με τους σχισματικούς, με τους οποίους δεν έχουμε διαφορά στο δόγμα, αλλά διαφορά “σέ κάποια ζητήματα εκκλησιαστικά και ευκολοϊάτρευτα”. Και σε αυτούς η Εκκλησία δεν δέχεται την “ιερωσύνη” τους, όταν έρχονται στην Εκκλησία, αλλά τους ξαναχειροτονεί, όπως έκανε πρόσφατα το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επειδή πάσχει η κανονικότητα της Αρχιερωσύνης των “Αρχιερέων” που τους χειροτόνησαν. Αυτό σημαίνει ότι εάν ο Πάπας μετανοήση και θελήση να γίνη Ορθόδοξος, τότε, επανερχόμενος στην Εκκλησία, πρέπει να ξαναχειροτονηθή, αφού κατά τον Αριστηνό “αιρετικός, ο κατά την πίστιν αλλότριος· ο δε κατά τι ιάσιμον ζήτημα, σχισματικός”.Αυτή είναι η βασική εκκλησιολογική θέση όπως την εκφράζει ο Μ. Βασίλειος και η όλη πρακτική της Εκκλησίας. Εφ’ όσον δεν δεχόμαστε την “ιερωσύνη” των αιρετικών, δεν δεχόμαστε και τα αποτελέσματα που απορρέουν από την “ιερωσύνη” τους. Γι’ αυτόν τον λόγο και ο Πάπας δεν θεωρείται διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου, έστω και αν στην σημαία του Βατικανού τίθενται τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών, με την παρερμηνεία που δίδουν οι Παπικοί στον σχετικό λόγο του Χριστού (Ματθ. ις', 13-20).

(Πηγή: "Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Απρίλιος 2001

πηγή: http://www.alopsis.gr

Εντοπίστηκαν τα ιερά λείψανα των Αγίων Φανέντων

2009-02-11T00:11:00.003+02:00

H Ιερά Μητρόπολη Κεφαλληνίας, ανακοινώνει, ότι την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2009, εντοπίσθηκαν στον Ναό του Προφήτου Ζαχαρίου της Βενετίας, τα αγνοούμενα από αιώνες Ιερά Λείψανα των Αγίων Ενδόξων Ομολογητών Γρηγορίου, Θεοδώρου και Λέοντος, των γνωστών μας Αγίων Φανέντων, έπειτα από πολυετή έρευνα του Κεφαλλήνος ιερέως π.Γεωργίου Αντζουλάτου.

Μετά από την επιστημονική εξέταση και γνωμάτευση του παγκοσμίου φήμης Καθηγητού της Ιατροδικαστικής του Πανεπιστημίου του Μπάρι κ. Φραντσέσκο Ιντρόνα, και μετά από την διασταύρωση των αρχαιολογικών και ιστορικών πηγών, το Ρωμαιοκαθολικό Πατριαρχείο της Βενετίας, παρέδωσε στον π. Γεώργιο και τον εφημέριο της Σάμης π. Χρυσόστομο Αλεξάτο, τμήματα Ιερών Λειψάνων και των τριών Αγίων.

Τα Ιερά Λείψανα των Αγίων Φανέντων αφίχθησαν στην Ελλάδα την Κυριακή 1η Φεβρουαρίου και θα παραμείνουν στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Βουλιαγμένης, μέχρι του καθορισμού της ημερομηνίας της επίσημης υποδοχής τους στο νησί μας.

Το ιστορικό αυτό γεγονός για ολόκληρη την Ορθοδοξία, γνωρίσαμε προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος με επιστολή, η οποία δίδεται στη δημοσιότητα, προς πληρεστέραν ενημέρωσιν.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ

Επιστολή Μητροπολίτη Κεφαλληνίας κ. Σπυρίδωνος στην Ιερά Σύνοδο

Προς Την Αγίαν και Ιεράν Σύνοδον
Της Εκκλησίας της Ελλάδος

Μακαριώτατε,

Πάνυ ευλαβώς προαγόμεθα, όπως αναφέρωμεν τη Υμετέρα σεπτή Μακαριότητι και τη περί Αυτή Αγία και Ιερά Συνόδω, ότι τη βοηθεία του Θεού και ταις πρεσβείαις των χορών των Αγίων Του, από της παρελθούσης Παρασκευής 30ης παριππεύσαντος μηνός Ιανουαρίου, η Εκκλησία της Κεφαλληνίας χαίρεται χαράν μεγάλην, επί τη χαρμοσύνω ειδήσει της ευρέσεως των επί αιώνων αγνοουμένων Ιερών Λειψάνων των Αγίων Φανέντων, ήτοι των ομολογητών Αγίων της μεγαθύμου νήσου ημών, Γρηγορίου, Θεοδώρου και Λέοντος, των κατ’ έτος την Κυριακήν των Αγίων Πάντων τιμωμένων.

Οι εν λόγω Άγιοι, στρατιώται Κωνσταντίου του Αυτοκράτορος (337 - 361), αφέντες άπαντα τα εγκόσμια, μη μιανθήναι βουλόμενοι υπό των του Αρειανισμού κακοδοξιών, ενήσκησαν εν Σάμη Κεφαλληνίας, έως του καιρού της αυτών κοιμήσεως.

Τα ιερά αυτών σκηνώματα, επί μήκιστον χρόνον κεκρυμμένα υπάρχοντα, τρόπω θαυμαστώ απεκαλύφθησαν Μιχαήλ τω λεπρώ, ος και ιαθείς ανήγειρεν επ’ ονόματι αυτών σεβασμίαν και ιεράν Μονήν, εξ ης, προ του ΙΔ’ αιώνος, ο ιερός ούτος των Ορθοδόξων θησαυρός, εφυγαδεύθη βιαίως εις Βενετίαν.

Ταις επί εικοσιπενταετίαν αόκνοις ερεύναις και τοις φιλοθέοις αγώσι του Κεφαλλήνος Αιδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Αντζουλάτου, συγγραφέως του κυκλοφορηθέντος εν έτει 2005 πονήματος «Οι Άγιοι Φανέντες», όσον και της «Ασματικής Ακολουθίας» αυτών κατ ἔτος 2007, αμφοτέρων επευλογηθέντων και εγκριθέντων υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ου μη μόνον ενετοπίσθησαν τα ιερά λείψανα των τριών Ομολογητών εν τω Ναώ του Προφήτου Ζαχαρίου Βενετίας, αλλά τούτων εξετασθέντων επιτοπίως, υπό του παγκοσμίου φήμης Διευθυντού του Ιατροδικαστικού Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου του Μπάρι, τακτικού δε του Βατικανού συνεργάτου, Καθηγητού κ. Φραντσέσκο Ιντρόνα, διεκριβώθησαν ιατρικώς συγκλονιστικαί λεπτομέρειαι των χοϊκών αυτών σωμάτων.

Γενομένης σχετικής διασταυρώσεως των αρχαιολογικών και ιστορικών πηγών, απεδόθη εις έκαστον Ιερόν Λείψανον ταυτότης, ακολούθως δε, κατόπιν ειδικής προτέρας παραχωρήσεως του Ρωμαιοκαθολικού της Βενετίας Πατριαρχείου, επετεύχθη η παράδοσις εις ημάς αυθημερόν, μέρους Ιερών Λειψάνων και εκ των τριών Αγίων, άτινα αφιχθέντων αεροπορικώς εν Ελλάδι την Κυριακήν 1ην Φεβρουαρίου, θησαυρίζονται ήδη εν τω Ιερώ Καθεδρικώ Ναώ Αγίου Γεωργίου Δήμου Βουλιαγμένης, της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας, ένθα εφημερεύει ο προαναφερθείς Κεφαλλήν ιερεύς, άχρι του καθορισμού της επισήμου και λαμπράς υποδοχής Αυτών εν Κεφαλληνία.

Κατά την σημαντικήν ταύτην, ως φρονώμεν, στιγμήν δια την Ανατολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, δραττόμεθα της ευκαιρίας, όπως αναπέμψωμεν και πάλιν δοξολογίαν μεγάλην και εκτενή τω πανοικτίρμονι Θεώ δια την γενομένην προς ημάς πλουσίαν Αυτού ευεργεσίαν, αποδώσωμεν δε τας αδελφικάς ημών ευχαριστίας και ευγνώμονας προσρήσεις τω Σεβασμιωτάτω Αγίω Αργολίδος κ. Ιακώβω, τω Σεβασμιωτάτω Αγίω Σύρου κ. Δωροθέω και τω Σεβασμιωτάτω Αγίω Γλυφάδας κ. Παύλω, δια την ποικιλοτρόπως υπ’ αυτών πολύτιμον συμβολήν εις την περαιωθείσαν αγιολογικήν έρευναν.

Ωσαύτως πλείστας οφείλομεν χάριτας τω Σεβασμιωτάτω Αγίω Ιταλίας κ. Γενναδίω, ως και τω Καθολικώ Αρχιεπισκόπω Κερκύρας, Ζακύνθου - Κεφαλληνίας κ. Ιωάννη Σπιτέρη, δια τας μετά του Καρδιναλίου της Βενετίας επιστολάς και επικοινωνίαν.

Ευχηθήτε Μακαριώτατε Δέσποτα και Άγιοι ημών Αδελφοί, όπως αξιωθώμεν και της εν Κεφαλληνία υποδοχής των Ιερών Λειψάνων των Αγίων Γρηγορίου, Θεοδώρου και Λέοντος εν καιρώ ευθέτω, κατόπιν καταλλήλου προγραμματισμού των επί τούτω εορταστικών εκδηλώσεων.

Ταύτα βαθυσεβάστως, αναφέροντες προς Υμάς και επικαλούμενοι τας πρεσβείας τόσον των εν Κεφαλληνία Αγίων Φανέντων Ερημιτών, όσον και τας του Οσίου Πατρός ημών Γερασίμου του νέου Ασκητού, του τιμωμένου δια την 500ην επέτειον από της γεννήσεως Αυτού, διατελούμεν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ

Πηγή: Γράφει ο/η http://www.romfea.gr/ 20:15 09.02.09

1 χρόνος χωρίς τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

2009-01-24T22:32:00.006+02:00

Συμπληρώνεται κιόλας ένας χρόνος από την εις Κύριον εκδημία του Μακαριστού Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας κυρού Χριστοδούλου. Ένας χρόνος, ο οποίος φανέρωσε τόσο την απουσία όσο και την χαρισματικότητα του κλεινού Ιεράρχου! Περισσότερο σε μας και σε όσους τον γνωρίσαμε, η σκέψη και μόνο ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είναι στο υπερουράνιο θυσιαστήριο, από τη μια αναπαύει τις καρδιές μας, αλλά από την άλλη μας δημιουργεί κενό δυσαναπλήρωτο. Και τούτο γιατί τέτοιοι άνθρωποι γενιούνται στην Ελλάδα κάθε 100 χρόνια.

Η χαρισματικότητα του Ιεράρχου υπήρξε έκδηλη σε κάθε περίσταση και όπου απαιτούνταν. Και αυτό ήταν που "ζήλευαν" ακόμα και αρκετοί πολιτικοί ηγέτες οι οποίοι συναναστράφηκαν ή και ακόμη ακόμη εναντιώθηκαν, σε θέματα πίστεως, με τον Ιεράρχη. Όμως εκείνος απολαμβάνει τους κόπους του, και τους αγώνες του δίπλα στη χάρη του Θεού. Δεν θα αναφερθώ σε βιογραφικά στοιχεία για τον αρχιεπίσκοπο της καρδιάς μας, όπως πολύ εύστοχα έχει χαρακτηριστεί, άλλωστε για την πίστη μας σημασία έχει η κληρονομιά της Βασιλείας των ουρανών και όπως μάλιστα αναφωνεί η Σοφία του Σολομώντος " Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι και εν Κυρίω ο μισθός αυτών και η φροντίς αυτών παρά υψίστω." Οι δίκαιοι ζούν εις τον αιώνα, τον ατελεύτητο, που δεν είναι κανένας άλλος από εκείνον που έχει εγκαινιάσει ο Χριστός με το κοσμοσωτήριο γεγονός της Αναστάσεως του.

Δοξάζω και ευχαριστώ τον καλό Θεό που με αξιώσε να γνωρίσω τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο μέσα στο κήπο της Θεομήτορος, στο Περιβόλι της Παναγίας Μητέρας μας στο Άγιο Όρος και στην Ιερά Βασιλική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή του Αγίου Παύλου, προπαραμονές της εορτής της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, το Σεπτέμβριο του 2001. Πως μπορώ να ξεχάσω την στιγμή που ύψωσε το τρισμακάριστο ξύλο, το τμήμα εκείνο που φέρει την οπή από το καρφί, και για το οποίο στο μοναστήρι υπάρχει ειδικό τροπάριο, από χρόνων πολλών, στους στίχους των Εσπερίων της Εορτής της Υψώσεως. Πως μπορώ να ξεχάσω την απλότητα του χαρακτήρα του όταν το εσπέρας της επισκέψεως του συζητήσαμε μαζί και με το Γέρο Γεράσιμο τον Αγιοπαυλίτη για το νησί μας, το οποίο πριν λίγο καιρό ο ίδιος είχε επισκεφθεί για να συμμετάσχει στις εργασίες του συνεδρίου "Περί ταυτίσεως Μελίτης των πράξεων με την Κεφαλλονιά",για την Πατρίδα μας και τα προβλήματα της.

Συναισθήματα από καρδιάς για τον Αρχιεπίσκοπο της καρδίας μας. Αυτά τα φτωχά λόγια η ιστοσελίδα μας ψελλίζει 4 μέρες πριν την συμπλήρωση ενός έτους από την μετάβαση του σοφού Ιεράρχου "εκ του Θανάτου εις την Ζωήν". Εύχομαι και παρακαλώ όπως ο γέροντας μας μνημονεύει και στο υπερουράνιο θυσιαστήριο εμάς τα παιδιά του και κυρίως την νεολαία την οποία εκείνος επλησίασε για να γεφυρώσει το χάσμα και η οποία τόσο πολύ τον αγάπησε.

Κατασκευή της Αγιαστούρας

2009-01-04T15:13:00.007+02:00

Την παραμονή των Φώτων, την ημέρα του Αγιασμού,οι καλλικάτζαροι της υπόλοιπης Ελλάδας, τα “παγανά” της Κεφαλονιάς, έχουν εξαφανιστεί. Ο σταυρός που μπήκε στα σπίτια με το αγιασμένο νερό τα έδιωξε. Αφού για ένα δωδεκαήμερο, από την νύχτα των Χριστουγέννων κυριαρχήσανε στη γη, μπήκανε στα σπίτια από τις καμινάδες, μαγαρίσανε τα φαγητά , ήρθε η ώρα να ξαναγυρίσουν αποδιωγμένα στου κάτω κόσμου τα βασίλεια. Τα παγανά της Κεφαλονιάς είναι παράξενα πνεύματα με παιδική μορφή.Πολλοί πιστεύουν πως είναι οι ψυχές των αβάπτιστων νηπίων. Για το δωδεκαήμερο στα παλιά χρόνια έλεγαν ότι μπήκαν “παγανόμερες”. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή οι καλικάντζαροι είναι οι βρυκολακιασμένοι στρατιώτες που έστειλε ο Ηρώδης να σφάξουν τα νήπια ελπίζοντας ότι θα σκότωνε και τον νεογέννητο Χριστό. Κατά μία άλλη εκδοχή καλικάντζαροι γίνονται τα παιδιά που γεννιούνται τα Χριστούγεννα. Γι αυτό παλιά σε κάποιες περιοχές έκοβαν και έκαιγαν τα νύχια των παιδιών που γεννιόνταν τα Χριστούγεννα γιατί χωρίς νύχια ήταν αδύνατον να γίνουν καλικάντζαροι. Σε κάποιες περιοχές πιστεύουν ότι ήταν άνθρωποι που έγιναν ξωτικά επειδή είχαν διαπράξει πολλές αμαρτίες. Όπως και νάχει όμως την ημέρα των Φώτων ξορκισμένοι από τις σταγόνες του αγιασμού οι καλικάντζαροι θα φύγουν τρέχοντας για να ξαναγυρίσουν στα έγκατα της γης.

Την ημέρα του αγιασμού ο ιερέας ή διάκονος επισκέπτεται τα σπίτια για να τα αγιάσει και να διώξει τα παγανά. Ο κληρικός κρατά τον Τίμιο του Κυρίου Σταυρό και την αγιαστούρα του, ενώ τα παιδιά που τον συνοδεύουν κρατάνε το κανάτι ή το μπαχράτσι με τον αγιασμό. Η κατασκευή της Αγιαστούρας την παραμονή του αγιασμού αποτελούσε και αποτελεί παράδοση για το νησί μας. Τέχνη σοβαρή και μετρημένη,η κατασκευή της αγιαστούρας, την οποία διακρίνει η καλαισθησία και η αρχοντιά.

Αρχικά απαιτείται η έρευση ενός επιμηκούς, λεπτού στρογγυλού ξύλου γύρω στα 30-35 εκατοστά και η συγκέντρωση των άνθεων. Δεντρολίβανος, βιολέτες διπλές(σε άλλα μέρη λέγονται νάρκισσοι ή ζουμπούλια), γαρύφαλα κατά προτίμηση κόκκινα για να διακρίνονται είναι τα κυριότερα άνθη πουν απαιτούνται για την κατασκευή. Η κατασκευή ξεκινά απο πάνω με ένα κόκκινο γαρύφαλλο που αποτελεί τη κορυφή και στη συνέχεια προστίθεται δεντρολίβανος ή βιολέτες, ανάλογα με το σχέδιο και με την σκέψη του δημιουργού. Στο τέλος κλείνει με ένα κομμάτι ύφασμα (στόφα εκκλησιαστική ή βελούδο) ραμένο κατάλληλα ώστε να διευκολύνει το παπά στο έργο του. Η χρήση του αλουμινόχαρτου συνιστά προχειρότητα και ακαλαισθησία. Η χρήση κόκκινης κορδέλας εξαρτάται από το σχέδιο και τον δημιουργό. 'Οσο πιο λεπτεπίλεπτη και καλαίσθητη είναι η αγιαστούρα τόσο περισσότερο τραβά τη προσοχή και ξεχωρίζει από τις άλλες.

Την τέχνη της κατασκευής την διδάχθηκα από τον εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Λιβαθινάτων π. Χαράλαμπο Μαρκέτο ο οποίος μαθήτευσε ως σκολίτης δίπλα σε άλλους πολιούς ιερείς που διακρίνονταν για την ευσέβεια και την αρχοντιά τους. Εύχομαι και οι νέοι κληρικοί μας να συνεχίσουν αυτή τη παράδοση σε μια εποχή η οποία διακρίνεται για τον μαρασμό των αξιών και των παραδόσεων.

Κεφαλλονίτικα Κάλαντα

2008-12-31T19:46:00.001+02:00

Πρωτοχρονιάς Κάλαντα (κεφαλλονίτικα)

Άγιος Βασίλης έρχεται Γενάρης ξημερώνει

κι ο μήνας που μας έρχεται το χρόνο φανερώνει.

Τρα λα λα...

Την άδεια γυρεύουμε στο σπίτι σας να μπούμε

τον άγιο με όργανα και με φωνές να πούμε.

Τρα λα λα...

Εκοίταξα στον ουρανό και είδα δυο λαμπάδες

και με το καλωσόρισες καλές σας εορτάδες.

Τρα λα λα...

Και πάλι ξανακοίταξα και είδα δυο στεφάνια

και με το καληνύχτισμα καλά σας Θεοφάνια.

Τρα λα λα...

Κάλαντα Θεοφανείων Αργοστολίου

Ξεκινούν με διάφορα παινέματα , όπως:
Με τρία γράμματα χρυσά
Γράφεται τ' όνομα σου
Αγαπητέ &Γεράσιμε
Καλησπερίσματα σου.
-.-

Η Θεία Γέννηση Χριστού
Επέρασε και πάει
Μετά ημέρας δεκατρείς
Ενεφανίσθη πάλι.

Μικρός μικρός στη Βηθλεέμ
Σπήλαιο τον εδέχθη
Και τώρα άνδρας τέλειος
Στον Ιορδάνη τρέχει

Με ένα καμηλόδερμα
Ήτανε τυλιγμένος
Και με τη ζώνη του Χριστού
Ήταν περιζωσμένος

Εκοίταξα στον ουρανό
Και είδα δυο στεφάνια
Και με το καληνύχτισμα
Καλά σας Θεοφάνεια!

Και κλείνουν με προτροπές για την απόσπαση του μποναμά, όπως:

Εσφάξαμε τον κόκορα
Εσφάξαμε την κότα,
Δώσε κι εμάς τον κόπο μας
Να πάμε σ' άλλη πόρτα.

ΑΣΕΠ-ομανία Η΄ ΑΣΕΠ-ομωρία

2008-11-30T00:01:00.004+02:00

Σε μάστιγα για τον κάθε Έλληνα πολίτη καταντούν τα τελευταία χρόνια οι διαγωνισμοί του ΑΣΕΠ, οι οποίοι φαίνονται να εξελίσσονται σε σύγχρονες μοίρες, οι οποίες προδιαγράφουν και καθορίζουν την τύχη και το μέλλον κάθε ανθρώπου. Διαγωνισμοί οι οποίοι ζητούν αποδείξεις. Αποδείξεις ,όπως οι ανώτατες γνώσεις τις οποίες έχει λάβει από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας ο υποψήφιος δεν επαρκούν, αλλά χρειάζεται και η επιστράτευση της καλύτερης ψυχολογικής κατάστασης του εξεταζόμενου.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, είναι η μοναδική περίπτωση όπου οι διαγωνισμοί του ΑΣΕΠ (συγκεκριμένα για τους εκπαιδευτικούς) έχουν εξελιχθεί σε αναλώσιμα προϊόντα με ημερομηνία λήξης τα δυο χρόνια. Μοναδική περίπτωση για τα παγκόσμια χρονικά οι γνώσεις να λήγουν!!! Μέχρι τώρα γνώριζα προσωπικά ότι οι γνώσεις συνοδεύουν τον άνθρωπο μέχρι την άνω Ιερουσαλήμ. Από τούδε και στο εξής οι γνώσεις μάλλον θα είναι εφήμερες, προσωρινές ή το πολύ διετούς ή τριετούς θητείας.
Και θα απορήσει κανείς τι σχέση έχει αυτή η ανάρτηση με την Κεφαλλονιά και την παράδοση που είναι και το θέμα της. Και ασφαλώς έχει διότι η Κεφαλλονιά είχε, έχει και θα έχει αξιόλογους ανθρώπους των οποίων η τύχη και η ζωή εξαρτάται και κρέμεται από αυτούς τους διαγωνισμούς. Πράγματι μωρία αγαπητοί αναγνώστες ή μάλλον ΑΣΕΠ-ομωρία η όλη διαδικασία. Και σαν να μην έφταναν όλες οι οικονομικές δυσκολίες που τελευταία περνά η χώρα μας, έρχεται και το τεστ δεξιοτήτων για την συγκέντρωση μορίων. (π.χ. για να δώσει το κράτος χρήματα σε αυτούς που ζουν κάτω από όριο της φτώχιας ή επίδομα θέρμανσης που είναι και επίκαιρο δεν έχει ΑΛΛΑ για τους διαγωνισμούς ξοδεύει αλόγιστα. Σκεφτείτε πόσοι εργάζονται τα Σαββατοκύριακα αλλά και έπειτα για να γίνει ένας διαγωνισμός) Αφού δεν μπορούμε να εξασφαλίζουμε και να ξοδεύουμε χρήματα για την διαβίωση μας ας συγκεντρώνουμε μόρια. Αυτό που δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα είναι αν τα μόρια διέπονται από κληρονομικό δίκαιο, αν κληρονομούνται δηλαδή για να έχουν δουλεία και οι νομικοί.
Εμπρός λοιπόν και πάλι στα θρανία!!! Σε τέτοιο σημείο παραφροσύνης έχουμε φτάσει αγαπητοί αναγνώστες ώστε να μετατρέπουν κάποιοι την γλυκιά και όμορφη ζωής μας σε μια ατέρμονη διαδικασία εξετάσεων. Και σκέφτομαι εγώ ο δύσμοιρος: την τελευταία εξέταση που είναι φοβερή και ο κριτής αδέκαστος την έχει κανείς από εμάς σκεφτεί;;; Την ψυχολογική φθορά η οποία προέρχεται από τους διαγωνισμούς την έχει κανείς αναλογιστεί;;; Ποιος λοιπόν από αυτούς που θέσπισαν αυτό το μέτρο για την επιλογή και την κάλυψη θέσεων μπορεί να δώσει αυτό που έχει αφαιρέσει. Μάλλον ο κύριος ή οι κύριοι που είχαν την φαεινή ιδέα για την θεσπίση του ΑΣΕΠ ήταν ανιστόρητοι και δεν είχαν διαβάσει το του Διογένη: Μη μου στερείς εκείνο που δεν μπορείς να μου προσφέρεις!!!!!

Εις το στόχαστρον των λαϊκιστών το "μάθημα των θρησκευτικών" (Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών)

2008-11-21T13:39:00.001+02:00

Ανταποκρίνομαι πρόθυμα στην πρόταση κάποιων συναδέλφων να γράψω για το «Μάθημα των Θρησκευτικών», όχι διότι περιμένω την διάσωσή του —«ήδη εβάφη κάλαμος αποφάσεως»— αλλά «για την ιστορία», όπως λέμε. Είναι ανάγκη να ακούονται και κάποιες φωνές (και κρύπτονται πολλές φωνές πίσω από το κείμενο αυτό), που δεν χειροκροτούν την σύμπραξη των εκσυγχρονιστών με την «συντηρητική», λεγομένη, παράταξη στην εκθεμελίωση του Έθνους.1. Βασικό επιχείρημα για την αμφισβήτηση του «Μαθήματος των Θρησκευτικών» (Μ.τ.Θ.) είναι ο (δήθεν) «δογματικός, μονοφωνικός και υποχρεωτικός χαρακτήρας του». Βέβαια, όσοι αντιμάχονται την παρουσία του μαθήματος στο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα της Χώρας μας, ζητούν να επιβάλουν... δημοκρατικότατα τις ατομικές τους απόψεις ερήμην του Λαού, αδιαφορώντας και εδώ στην έκφραση της βούλησής του με το συνταγματικά κατοχυρωμένο δημοψήφισμα. Επιθέσεις όμως δέχεται το μάθημα και «εκ των ένδον», από απροσγείωτους ονειροπόλους ενός ανερείστου φιλοσοφικού στοχασμού, αποξενωμένου από την τραγική πραγματικότητα, που δεν επιτρέπει δεοντολογίες μη πραγματοποιήσιμες «το γέ νυν», αλλά το κατά δύναμιν «λύσεις», μέσα στην υπάρχουσα πραγματικότητα, όσο ζοφερή και αν είναι. Κινούμενοι στην ουτοπία του (κατά την κρίση τους) ιδανικού, καταστρέφουν, γιατί δεν μπορούν—ή δεν θέλουν— να οικοδομήσουν. Η κατεδάφιση είναι εύκολη- η οικοδόμηση όμως απαιτεί δουλειά πολλή και ιδρώτα, είναι υπόθεση ποιμαντικής πρακτικής.Θα συμφωνήσω, βέβαια, ότι η ορθόδοξη κατήχηση μετά το βάπτισμα ανήκει στο κέντρο της εκκλησιαστικής, ως εν Χριστώ, ζωής, ως σταθερά οικοδομή του εκκλησιαστικού σώματος σε κάθε ηλικία, για την διαμόρφωση ενιαίου εν Χριστώ φρονήματος (Ρωμ. 15, 5). Δεν είναι απλά ένα μάθημα, αλλά πάθημα, βίωμα, εμπειρία. Η μανία του εξευρωπαϊσμού τον 19ον αιώνα είδε και την πίστη ως σχολικό μάθημα, στα όρια μιας αποξενωμένης από την ελληνορθόδοξη παράδοση Ελληνικής Πολιτείας. Στην δίνη της μανίας του εξευρωπαϊσμού-εκλατινισμού ζήτησαν οι εκκλησιαστικοί μια φωνή στην εκπαίδευση (για παιδεία μη μιλούμε, έχουμε πάρει οριστικό διαζύγιο μαζί της). Μόνο ο Καποδίστριας (1828-1831) προσπάθησε να πράξει κάτι παραδοσιακό, αλλά χλευάσθηκε και πολεμήθηκε από τους ξένους μισσιοναρίους και τους συνεργάτες τούς δικούς μας (την αφρόκρεμα της ελληνικής κοινωνίας) ως μεσαιωνικός και υπονομευτής της «προόδου». Γιατί; Διότι στην τράπεζα των σχολείων του (στα γεύματα) διαβάζονταν, κατά το μοναστηριακό πρότυπο, «Βίοι Πατερών και Αγίων»! Μετά έπεσαν, όχι ως μέλισσες, αλλ' ως σφήκες, οι ευρωπαίοι και ευρωπαϊστές και εφάρμοσαν τα διαφωτιστικά ή και ευσεβιστικά προγράμματά τους, που καταβρόχθισαν και τα «Θρησκευτικά». Από το ποιόν και το φρόνημα των διδασκόντων (αυτό ισχύει και σήμερα) εξαρτήθηκε έκτοτε η προσφορά της Πίστης στο πλαίσιο του «Θρησκευτικού μαθήματος». Όσο περισσότερο αδυνατίζει η σχέση της οικογένειας (και των παιδιών) με την λειτουργική σύναξη και την εκκλησιαστική κατήχηση (όσο ισχνή και αν είναι), τόσο περισσότερο είναι αναγκαία η προσφορά της πίστεως με την μορφή του θρησκευτικού μαθήματος, με όλες τις ατέλειες, ως μια ανορθόδοξη πληροφόρηση, στο σύστημα λειτουργίας και των άλλων μαθημάτων. Το σχολικό μάθημα των Θρησκευτικών δεν είναι, συνεπώς, κατήχηση κατά κυριολεξία, αλλ' απλή πληροφόρηση για την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας.Είναι λοιπόν, τουλάχιστον ουτοπικό να νοσταλγούμε καταστάσεις της ιεροσολυμιτικής κοινωνίας του 1ου αιώνα και επιστροφή «στο πρωτόκτιστον κάλλος», την αυθεντικότητα δηλαδή της χριστιανικής ύπαρξης, στην Ελλάδα μετά το 1830, και ιδιαίτερα του σήμερα, που δεν «πάει παρακάτω», διότι «πιάσαμε πάτο». Η λύση, συνεπώς, δεν είναι «πονάει δόντι, κόβει κεφάλι» (αυτό είναι εύκολο), αλλά συμμάζεμα πρώτα του εαυτού μας και μετά της οικογένειας και του στενού περιβάλλοντός μας, για να αρχίσει να γίνεται κάτι προς την ποθούμενη απ’ όλους μας δυναμική «επιστροφή».Η απόρριψη του «Μαθήματος των Θρησκευτικών», επειδή δεν διαθέτουμε τους θεολόγους, που θα θέλαμε, είναι πολύ απλοϊκή, διότι το μέτρο θα έπρεπε να εφαρμοστεί πρώτα σε μας. Επεκτείνοντάς το, μάλιστα, σε όλα τα μαθήματα, θα έπρεπε, όσα απ' αυτά θεωρείται αναγκαίο να τα διδάσκονται οι μαθητές και στα Φροντιστήρια, να καταργούνται στην δημόσια εκπαίδευση, διότι η διδασκαλία τους στα σχολεία δεν είναι επαρκής, αφού χρειάζονται τα φροντιστήρια. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Η Πολιτεία, οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι του εκσυγχρονισμού, ούτε ορθόδοξη θεολογία θέλουν, ούτε πατερικά κείμενα. Διότι αναιρούν αυτοχρήμα την Νέα Εποχή, και όλο τον αντίχριστο και απάνθρωπο πολιτισμό της. Η παγκοσμιοποίηση και η πανθρησκεία απαιτούν ολιστική ισοπέδωση, πολτοποίηση (Zerquetschung) όλων των πολιτισμών και θρησκευμάτων σε ένα παγκόσμιο σύστημα «αξιών», που επιβάλλει τον πλανητικό ανθρωπο-χρηστικό όργανο και την πλανητική κοινωνία. Ό,τι δεν εξυπηρετεί αυτό τον προοδευτικά πραγματοποιούμενο στόχο είναι καθολικά απόβλητο. Το πανθρησκειακό όραμα εξορίζει και το «Μ.τ.Θ.», όχι επειδή δεν προσφέρει όσα θέλουν οι ονειροπόλοι στοχαστές μας, αλλά επειδή προσπαθεί «εκ των ενόντων», να προσφέρει κάτι από αυτά, παρά την συνεχή και ανελέητη παρακώλυση και πίεση της Πολιτείας (δομή σπουδών, σύνταξη βιβλίων βάσει των καταρτιζομένων, όχι από τους συγγραφείς, αλλά από τα όργανα της εκάστοτε Πολιτείας, προγραμμάτων΄ έχω συγγράψει δύο βιβλία και γνωρίζω καλά τα κρατούντα, κ.ά.
2. Βέβαια, για να περάσουμε σε άλλο χώρο, την Πολιτεία μας διακρίνει μόνιμα χάος ασυνέπειας μεταξύ προγραμμάτων και πράξης. Λ.χ. ο σκοπός του «Μ.τ.Θ», το 1985, ορίζεται ως εξής από την ίδια την Πολιτεία: «...Η φανέρωση των αληθειών του Χριστού για τον Θεό, για τον κόσμο και για τον άνθρωπο, η μύηση (αυτό σημαίνει: συμμετοχή) των μαθητών στις σωτήριες αλήθειες του Χριστιανισμού με την ορθόδοξη πίστη και ζωή... Η βίωση των αληθειών της ορθόδοξης χριστιανικής πίστεως στις συγκεκριμένες περιστάσεις της καθημερινής ζωής του μαθητή, για να βελτιώνεται συνεχώς «εν σοφία, ηλικία και χάριτι (Λουκ. 2, 52), για να καταντήσει «εις άνθρωπον τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (πρβλ. Εφεσ. 4,13). Αυτά, το υπογραμμίζω, ισχύουν φυσικά για τους Ορθοδόξους μαθητές, για τους οποίους —και κατά το Υπουργείο— το μάθημα είναι «υποχρεωτικό». Οι ετερόδοξοι -αλλόθρησκοι, από πολλών ετών απαλλάσσονται αυτοδικαίως, εκτός αν, όπως συμβαίνει πολλές φορές, επιθυμούν να το παρακολουθούν. Για να επανέλθουμε όμως στο πολιτειακό κείμενο, και μόνο η τελευταία φράση εντάσσει το μάθημα στην ποιμαντική προοπτική της εκκλησιαστικής κατήχησης, και το αναγνωρίζει ως προέκταση του κατηχητικού έργου της Εκκλησίας στον χώρο της εκπαίδευσης, με τις προϋποθέσεις και δυνατότητες του σχολείου.Και είναι, πράγματι, μαζί με την Ιστορία (όταν και αυτή προσφέρεται σωστά και όχι, όπως σήμερα) το μάθημα, που προσφέρει ερμηνευτικά κλειδιά για την κατανόηση του πολιτισμού μας (τοπωνύμια, εορτές, πανηγύρια, έθιμα, γλώσσα και οι πάμπολλες, εμπνεόμενες από την εκκλησιαστική λατρεία, εκφράσεις της, το περιεχόμενο του λαϊκού βίου και συνόλου του λαϊκού πολιτισμού, που ερευνά και αναπτύσσει η Λαογραφία). Είναι το μάθημα που μαζί με την Ιστορία, βεβαιώνει την αδιάκοπη ιστορική συνέχειά μας. Να είμαστε βέβαιοι, ότι την τύχη του «Μ.τ.Θ» θα έχει και το μάθημα της Ιστορίας, ήδη δε άρχισαν και τα δύο να ακολουθούν πολιτειακά την ίδια διαδικασία αποδυνάμωσης, παράλληλα με την διαστρέβλωση, που προηγείται της περιθωριοποίησής (αχρήστευσής) τους.Το 2003 έγινε η ισχύουσα μέχρι σήμερα αναδιατύπωση του «σκοπού» του «Μ.τ.Θ», καθοριζόμενη —και πάλι— από την Πολιτεία. (ΦΕΚ 303/13.3.2003). (Διέρρευσε, ότι ο Υπουργός ανέθεσε σε μία Επιτροπή νέο προσδιορισμό του σκοπού του μαθήματος). Διαβάζουμε, λοιπόν: Η διδασκαλία του «Μ.τ.Θ.» συμβάλλει: Στην απόκτηση γνώσεων γύρω από την χριστιανική πίστη και την Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση. Στην ανάπτυξη θρησκευτικής συνείδησης. Στην προβολή της ορθόδοξης πνευματικότητας ως ατομικού και συλλογικού βιώματος. Στην κατανόηση της χριστιανικής πίστης, ως μέσου νοηματοδότησης του κόσμου και της ζωής. Στην παροχή ευκαιριών στους μαθητές για θρησκευτικό προβληματισμό και στοχασμό. Στην κριτική επεξεργασία των θρησκευτικών παραδοχών, αξιών, στάσεων. Στην διερεύνηση του ρολού που έπαιξε και παίζει ο Χριστιανισμός στον πολιτισμό και την ιστορία της Ελλάδας και της Ευρώπης. Στην κατανόηση της θρησκείας ως παράγοντα, που συντελεί στην ανάπτυξη του πολιτισμού και της πνευματικής ζωής. Στην επίγνωση της ύπαρξης διαφορετικών εκφράσεων της θρησκευτικότητας. Στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων και των μεγάλων συγχρόνων διλημμάτων. Στην ανάπτυξη ανεξάρτητης σκέψης και ελεύθερης έκφρασης. Στην αξιολόγηση του Χριστιανισμού ως παράγοντα βελτίωσης της ζωής των ανθρώπων». Αυτά προσδοκά η Πολιτεία μας από το «Μ.τ.Θ.», που το θεωρεί προέκταση της θρησκευτικής εκπαίδευσης, που παρέχεται στην οικογένεια και την Εκκλησία, δεχόμενη ότι «η παροχή της στο σχολικό περιβάλλον λειτουργεί συμπληρωματικά και συντελεί στην ολοκληρωμένη μόρφωσή τους». Μόνο κακό, λοιπόν, θα προκύψει από την μη συμμετοχή των μαθητών στο μάθημα.
3. Η στάση της σημερινής Πολιτείας απέναντι στο μάθημα των Θρησκευτικών («υποχρεωτικό», αλλά με δυνατότητα επιλογής του και από τους Ορθοδόξους!) συνδέεται άμεσα με το πάγιο αίτημα των εκσυγχρονιστών (όλων των Κομμάτων), για «χωρισμό (διαχωρισμό, όπως αδόκιμα λέγουν) Εκκλησίας-Πολιτείας. Χωρισμός όμως δεν είναι κατ' αυτούς, όπως το κατανοούν οι πολλοί, η διάκριση διοικητικών αρμοδιοτήτων (ρόλοι διακριτοί), διότι αυτό υπάρχει, επιβάλλεται και κατοχυρώνεται με τον Νόμο 590/1977, που είναι και «Καταστατικός Χάρτης» της Ελλαδικής Εκκλησίας (άρθρο 2 σ' αυτό καθορίζεται η συνεργασία/συναλληλία των δύο χώρων σε τομείς, που έχουν άμεση σχέση με την διακονία του ελληνικού Λαού). Χωρισμός στο στόμα ή τα κείμενα των εκσυγχρονιστών σημαίνει: πλήρης αποσύνδεση της Ορθόδοξης Πίστης και Παράδοσης από όλους τους τομείς του εθνικού βίου. Κράτος λαϊκιστικό (Etat laic). Αυτό σημαίνει κατά τους υποστηρικτές αυτού του αιτήματος: νομοθετική επιβολή του υποχρεωτικού πολιτικού γάμου· καθαίρεση νομοθετικά όλων των θρησκευτικών (χριστιανικών) συμβόλων, και των εικόνων, από όλους τους δημόσιους χώρους· υποχρεωτική πολιτική κήδευση και καύση νεκρών· κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών· εξαφάνιση κάθε θρησκευτικού στοιχείου στις εθνικές εορτές· κατάργηση των θρησκευτικών αργιών· νομοθετική εκδίωξη των Κληρικών από Νοσοκομεία, Φυλακές, Ένοπλες Δυνάμεις και Σώματα Ασφαλείας κ.ά.
Η κίνηση βέβαια αυτή, σχετικά με το «Μ.τ.Θ.», δεν είναι νέα. Άρχισε από τον Φεβρουάριο του 1962, επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή (+1998) και υπουργού Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας Γρηγορίου Κασιμάτη (+1987).Τότε αποφασίσθηκε επιλεκτικά η μονόωρη διδασκαλία του μαθήματος. Αλλά η κατανόηση του «πειράματος» αυτού επιτεύχθηκε από τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού, εν όψει της ένταξής μας στην Ε.Ο.Κ. (τότε και Ε.Ε. αργότερα), ότι «δεν χρειαζόμεθα θεολόγους, αλλά τεχνοκράτες και γεωπόνους». Αυτά τα έχω αναπτύξει στο βιβλίο μου: Θεολογικός Αγώνας-1962, εκδ. ΠΑΡΟΥΣΙΑ, Αθήνα 1987,το οποίο είχε την καλωσύνη το ΠΟΝΤΙΚΙ/7.8.08 να χρησιμοποιήσει σε άρθρο του για το «Μ.τ.Θ». Επί επτά μήνες (27.2 - 27.9.1962) κλείσαμε τις Θεολογικές Σχολές Αθηνών και Θεσσαλονίκης, διεξάγοντας έναν αγώνα, με τέτοιο δυναμισμό, που συχνά ξεπερνούσε τους αγώνες τής Αριστεράς την εποχή εκείνη. Αρκεί να υπενθυμίσω, ότι στο μεγάλο συλλαλητήριό μας στις 12.4.1962, με πολλούς τραυματίες, αστυνομικούς και φοιτητές θεολόγους, ακούσθηκε για πρώτη φορά σαν σύνθημα το «1-1-4». Η καθιερωμένη έκτοτε πορεία της (εκσυγχρονιστικής) Πολιτείας είναι: από την αποδυνάμωση και αλλοίωση του μαθήματος στην έξωσή του από την κρατική εκπαίδευση. Αυτό εφαρμόζεται με θρησκευτική ευλάβεια! Σήμερα, λοιπόν, περνάμε μία νέα φάση αυτού του εγχειρήματος, ίσως την τελευταία.
Συνέχιση με έναν άλλο τρόπο, της προσπάθειας εκείνης της Πολιτείας, είναι η πρόσφατη συμπαιγνία για δήθεν υποχρεωτικότητα του μαθήματος. (Βλ. σχετικό άρθρο του συναδέλφου Παναγιώτη Μπούμη στην εφημερίδα «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» / 4.9.08). Ορθά μεν οι μη Ορθόδοξοι απαλλάσσονται αυτοδίκαια. Αφού όμως και οι Ορθόδοξοι έχουν δικαίωμα υποβολής αναιτιολόγητης αίτησης απαλλαγής, πώς το μάθημα είναι γι' αυτούς «υποχρεωτικό»; Και πώς εξ άλλου, υπό το κράτος των «προσωπικών δεδομένων», μπορεί να αποδειχθεί ή όχι σε κάποιον η ιδιότητα του «Ορθοδόξου»; Ναι, πρόκειται για συμπαιγνία, για να μην πω «απάτη»! Ανάλογη είναι και η κίνηση για μετατροπή του μαθήματος σε Θρησκειολογικό. Η μεταβολή αυτή, που προγραμματίζεται μεθοδικά (ήδη επεβλήθη «άνωθεν» σχετική προεργασία στις Θεολογικές Σχολές Αθηνών και Θεσσαλονίκης) οδηγεί στην απονεύρωση του μαθήματος, με την διάπραξη μάλιστα ενός κολοσσιαίου επιστημονικού-παιδαγωγικού ολισθήματος: Η γνώση, κατά τον Αριστοτέλη, ενεργείται με βάση τις αρχές της ομοιότητας και της αντίθεσης (διαφοράς). Γι' αυτό είναι παγκόσμια θρησκειολογική αρχή, ότι η γνώση των άλλων θρησκευμάτων, προϋποθέτει γνώση, και μάλιστα καλή, του χώρου της δικής μας Πίστης. Μάθηση in absurdum δεν υπάρχει, ούτε είναι δυνατή. Η βαθμιαία σύσταση όμως δύο Θρησκειολογικών Τμημάτων (Αθήνα-Θεσσαλονίκη), με ένταξή τους στην συνέχεια στις τοπικές Φιλοσοφικές Σχολές, δηλαδή η ουσιαστική αλλοίωση του «Μ.τ.Θ.» (για τους Ορθοδόξους) είναι το προοίμιο για την έξωση του Μαθήματος, τελικά, από την δημόσια εκπαίδευση και την ιδιωτικοποίησή του.
Ο απώτερος στόχος μάλιστα των εκσυγχρονιστών μας είναι η έξωση και αυτών των Θεολογικών Σχολών από τα κρατικά Πανεπιστήμια, αφού δεν θα έχουν πια λόγο ύπαρξης (κατάρτιση Καθηγητών Θρησκευτικών για την δημόσια εκπαίδευση) και την ορθόδοξη θεολογική εκπαίδευση θα μπορούν να προσφέρουν οι 4 «Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες», τα Πανεπιστήμια της Εκκλησίας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βελλά-Ιωαννίνων και Κρήτη), που παρήγαγε η αγαστή συνεργασία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου και της τέως Υπουργού Παιδείας. Ως Κοσμήτορας (2004-2007) είχα το θλιβερό προνόμιο να ζήσω εκ του σύνεγγυς τους σχεδιασμούς αυτούς και τις εξελίξεις, όλο δε το συναφές αποδεικτικό υλικό συγκέντρωσα στο βιβλίο: «Θέση και αποστολή των Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης στην σύγχρονη κοινωνία. Πρακτικά Δ' Συνεδρίου Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Αθήνα 24-25 Απριλίου 2007», Αθήνα 2008. Σ' αυτή την κίνηση εκόντες-άκοντες, συμβάλλουν και όσοι ελαφρά τη καρδία απαιτούν την κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών. Πρέπει δε να δηλωθεί, ότι στην Ευρώπη και όλο τον Χριστιανικό κόσμο, οι Θεολογικές Σχολές είναι μέσα στα κρατικά Πανεπιστήμια ως ερευνητικά Ιδρύματα. Διερωτώμεθα, συνεπώς, ποια Ευρώπη απαιτεί τις επιχειρούμενες μεταβολές, όπως λέγεται...
Αυτό τον σκοπό εξυπηρετεί, κατά την δική μας (των μαχόμενων Θεολόγων) εκτίμηση, η ανωτατοποίηση των τεσσάρων «Ανωτέρων Εκκλησιαστικών Σχολών» το 2007, χωρίς αποχρώντα λόγο, αφού ήσαν καθαρά ιερατικές και παρήγαν κληρικούς Α' βαθμίδας, με δικαίωμα των αποφοίτων τους μετά από (πανεύκολες) κατατακτήριες εξετάσεις, να φοιτήσουν στις Θεολογικές Σχολές μας και να ακολουθήσουν άλλη σταδιοδρομία. Οι τέσσαρες όμως «Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες» (Α.Ε.Α.), εξυπηρετούν την σχεδιαζόμενη από κάποιους ιδιωτικοποίηση του μαθήματος των Θρησκευτικών με την ανάληψή του από την ίδια την Διοίκηση της Εκκλησίας και τελικό στόχο την έξωσή του από τα κρατικά εκπαιδευτικά Προγράμματα.
Τις Σχολές αυτές, γέννησε η φιλοδοξία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου να καλύψει η Εκκλησία το κενό, μετά την ιδιωτικοποίηση της θρησκευτικής εκπαίδευσης. Αυτό ακούεται από εκκλησιαστικούς κύκλους, προσκείμενους στον μακαρίτη Αρχιεπίσκοπο. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι, ότι ο Χριστόδουλος συνέπραξε πρόθυμα... στην εκπλήρωση των στόχων της Πολιτείας αντί να καλέσει σε «αντίσταση», υποστηρίζοντας την θέση των Θεολογικών Σχολών εκεί που ανήκουν, στα κρατικά δηλαδή Πανεπιστήμια. Αυτό ακριβώς κάνουν σήμερα στις πρώην σοσιαλιστικές Χώρες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες. Η Ρουμανία λ.χ. έχει 16 Ορθόδοξες Θεολογικές Σχολές, όλες εντεταγμένες στα κατά τόπους Κρατικά Πανεπιστήμια. Έτσι, ο προηγούμενος Αρχιεπίσκοπος συνήργησε στο να ζήσουν οι Θεολογικές Σχολές μας μέσα στην (Ενωμένη) Ευρώπη, ό,τι έζησαν οι άλλοι Ορθόδοξοι επί σοβιετικού καθεστώτος.

4. Σ' αυτό το σημείο όμως πρέπει να αποσαφηνισθεί κάτι ουσιαστικό. Υπάρχουμε πολλοί σ' αυτόν τον τόπο, που θα θέλαμε να φύγει η ορθόδοξη εκπαίδευση από τα χέρια μιας Πολιτείας, που δεν μπορεί καν να κατανοήσει τι είναι η Ορθοδοξία και ποια η σημασία της για τον άνθρωπο, την κοινωνία, αλλά και για την ίδια μας την Πατρίδα, και να επιστρέψει στον φυσικό της χώρο, το εκκλησιαστικό σώμα. Εξομολογητικά, μάλιστα θα πω, ότι παλαιότερα, κινούμενος και εγώ σε πλαίσιο παραδοσιακού ιδεαλισμού, που το ζωντάνευα με τα γραψίματά μου, ήμουν αμετακίνητα υποστηρικτής της συναλληλίας Εκκλησίας-Πολιτείας. Από μερικά χρόνια όμως, βλέποντας που οδηγεί σήμερα ο εναγκαλισμός με την Πολιτεία, τάσσομαι υπέρ του χωρισμού των δύο αυτών μεγεθών, και μάλιστα επαχθούς, αν όχι του τύπου της Αλβανίας του Χότζα, τουλάχιστον του σοβιετικού, για να επιτευχθεί η ανάνηψή μας. Βλέπω όμως, ότι αυτό δεν το επιθυμεί πρώτα η Πολιτεία (τα Κόμματα), που στηρίζονται, παρά τα λεγόμενα τους, στην συνεργασία με τα ηγετικά πρόσωπα της Εκκλησίας για το δικό τους συμφέρον.
Και κάτι άλλο. Υποστηρίζω εκ πεποιθήσεως και αγάπης προς την ελευθερία της ακαδημαϊκής έρευνας την παραμονή των Θεολογικών Σχολών στα κρατικά Πανεπιστήμια και την μη ιδιωτικοποίηση τους, όταν μάλιστα διαπιστώθηκε, που μπορεί να οδηγήσει ο οικουμενιστικός οίστρος της εκκλησιαστικής Ηγεσίας. Η τυχόν μεταβολή των Θεολογικών Σχολών σε όργανα μιας αλλοτριωμένης συνειδησιακά εκκλησιαστικής Ηγεσίας θα είναι κάτι χειρότερο από θάνατο, θα είναι η μεγαλύτερη απειλή για την Ορθοδοξία (πρβλ. την περίπτωση της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και την σύνταξη της διαβόητης Εγκυκλίου του 1920- κατάφασης του Οικουμενισμού).
Το πρόβλημα που άνοιξε και πάλι σχετικά με το «Μ.τ.Θ.» είναι, όπως βλέπουμε περίπλοκο. Ας περιμένουμε λοιπόν δύο πράγματα, τα: α) Την αντίδραση του Λαού στο δικαίωμα απαλλαγής των μαθητών από αυτό και β) την περαιτέρω πορεία των πραγμάτων, που θα δικαιώσουν ή θα διαψεύσουν τις ανησυχίες μας. Εύχομαι να συμβεί το δεύτερο

Εκοιμήθη εν κυρίω ο πρώην Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος.

2008-11-17T22:15:00.005+02:00

Ο Νικόδημος Βαλληνδράς και κατά κόσμον Νικόλαος Βαλληνδράς του Λεωνίδα, γεννήθηκε στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1915.
Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1936. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1940 και Πρεσβύτερος το 1944. Διετέλεσε Αρχιδιάκονος του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου (1939-1941) και Γραμματέας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών (1941-1954), Ιεροκήρυκας, Ηγούμενος της Μονής Πετράκη, καθώς και Διευθυντής της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη (1961-1962).
Στις 22 Νοεμβρίου 1965 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου. Στις 22 Μαΐου 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Πατρών. Στις 12 Ιανουαρίου 2005 παραιτήθηκε λόγω γήρατος.
Έγραψε πολλές αγιολογικές μελέτες, υμνολογικά και κηρυγματικά έργα καθώς και μονογραφίες ιστορικού και εκκλησιαστικού περιεχομενού. Αρθρογράφησε σε πολλά εκκλησιαστικά περιοδικά και υπήρξε Μέλος της Ιεράς Συνόδου (1974, 1977-78), επίσης της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών καθώς και της Εταιρίας Πελοποννησιακών Σπουδών.
Έλαβε μέρος σε αποστολή στην Αμερική για εκπαίδευση ελληνορθοδόξων κληρικών καθώς και στις αντιπροσωπίες της Εκκλησίας της Ελλάδος σε εθιμοτυπικές επισκέψεις στη Σερβία και Αυστραλία.
Σημειώνεται τέλος ότι τρεις φορές προτάθηκε και παρασημοφορήθηκε αντίστοιχα για τις υπηρεσίες του που πρόσφερε στο Στράτευμα και γενικότερα στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Ο πρώην Μητροπολίτης Πατρών κυρός Νικόδημος υπήρξε άριστος και δεινός γνώστης της βυζαντινής μας μουσικής και εμείς οι Κεφαλλήνες το είχαμε διαπιστώσει στις πανηγύρεις του Αγίου Γερασίμου, κατά τις οποίες ο μεταστάς έρχονταν προσκεκλημένος από το Σεβασμιώτατο ποιμενάρχη μας. Ο πρώην Πατρών κυρός Νικόδημος αγαπούσε και την δική μας μουσική παράδοση γι αυτό και είχε ψάλλει προς ηχογράφηση, ανάμεσα σε άλλα τοπικά ακούσματα το ''Εν τω ναω εστώτες της δόξης σου" σε ήχο α΄ το οποίο υπάρχει στο CD με τίτλο Κεφαλονίτικη Εκκλησιαστική Μουσική-Σημάματα.

Ο Σεβασμιώτατος εκοιμήθη στις 10.00 μ.μ. του Σαββάτου . Ο μακαριστός Μητροπολίτης είχε εισαχθεί σε Νοσοκομείο των Αθηνών σε κρίσιμη κατάσταση την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2008.
Εντός της ημέρας θα μεταφερθεί το λείψανό του στην πόλη των Πατρών όπου Ποίμανε την Ι.Μ. Πατρών από τον Μαϊο του 1974.
Εκεί θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, ενώ η ταφή του λειψάνου θα γίνει δίπλα από το παρεκκλήσιο του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου της Αρχιεπισκοπής Πατρών, τήν Τρίτη το πρωϊ.

Αγρυπνία των Εισοδίων στο Κορωνάτο

2008-11-17T11:59:00.002+02:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Ἡ Ἱερά Μονή Ὑπεραγίας Θεοτόκου ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ πληροφορεῖ τό φιλέορτον καί χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱερᾶς μητροπόλεως, ὃτι καί ἐφέτος Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2008 παραμονή τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων θα πραγματοποιήσει ἱερά πανηγυρική ἁγρυπνία ἐπί τῇ ἀναμνήςῃ τῆς Εἰσόδου ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Αἱ ἀκολουθείαι τῆς ἁγρυπνίας (Ἐσπερινός- Ὂρθρος καί πανηγυρική Θεία Λειτουργία) θά ξεκινήσουν περί ὣραν 8:00μ.μ. Ἐν συνεχεῖᾳ 8α προσφερθεῖ ἑόρτιον κέρασμα ὑπό τῶν μοναζουςῶν τῆς Ἱεράς Μονής.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ

Πανήγυρη Αγίου Νεκταρίου

2008-11-11T22:42:00.003+02:00

Με την πρέπουσα λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια γιορτάστηκε και φέτος η μνήμη του Αγίου του 20ου αιώνα και προστάτου της νήσου Αιγίνης Αγίου Νεκταρίου στη περιοχή της παλικής. 2 ιεροί ναοί τιμώνται επ ονόματι του Αγίου, ο ἐνας παρεκκλήσι της μονής του Κορωνάτου και ο άλλος κτιτορικός της οικογένειας του καθηγουμένου της Ιεράς Βασιλικής, Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής μονής του Αγίου Παύλου, αρχιμανδρίτη Παρθένιου στα Χαβδάτα.

Στο μοναστἠρι του Κορωνάτου τελέστηκε πανηγυρική αγρυπνία από 20:00μμ-2:00πμ. Η ανταπόκριση και η αγάπη του κόσμου προς τον Άγιο υπήρξε μεγάλη, ενώ μετά το πέρας της αγρυπνίας παρατέθηκε εόρτιον κέρασμα από τις εορτάζουσες καλόγριες του μοναστηριού μ. Νεκταρία & Θεοκτίστη. Την αγρυπνία λάμπρηναν με τις βυζαντινές μελωδίες ο π. Χαράλαμπος Μαρκέτος, και οι ιεροψάλτες του μοναστηριού Σπυρίδων Έρτσος, Σπυρίδων Θεοτοκάτος & Συνοδινός Γεράσιμος.

Εξίσου μεγάλη υπήρξε και η συμμετοχή του κόσμου στα Χαβδάτα. το εσπέρας της εορτής τελέστηκε πανηγυρικός Αναστάσιμος Εσπερινός από 18:00μμ-20:00μμ και στη συνέχεια παρατέθηκε τράπεζα από την οικογένεια του πολυσέβαστου γέροντα. Ανήμερα της εορτής από 07:30πμ-11:00πμ τελέστηκε η πανηγυρική Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία κατά το Αγιορειτικό τυπικό από τον εφημέριο της ενορίας Χαβδάτων π. Γεράσιμο Σφαέλο, ενώ ο π. Χαράλαμπος Μαρκέτος και ο Συνοδινός Γεράσιμος έψαλλαν τα τυπικά και τους Μακαρισμούς της Κυριακής & της εορτής.

Είθε ο Άγιος Νεκτάριος και η Αγία Θεοκτίστη να διαφυλλάτουν τους Χριστιανούς σε τούτους τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε και όπως λέγει ο Άγιος Γέροντας μας π. Παρθένιος να οικονομήσουν το συμφέρον της ψυχής μας.

Χρόνια πολλά & ευλογημένα σε όλους και καλό Σαρανταήμερο.

Ένας επίγειος παράδεισος. Μια σταγόνα δροσιάς στη πύρινη λαίλαπα του απατεώνος τούτου αιώνος.

2008-11-03T22:54:00.007+02:00

Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από την πόλη του Ληξουρίου βρίσκεται η Μονή του Κορωνάτου. Κατά την παράδοση ο άρχοντας Λέων Πολυκαλάς, αφού έφυγε καταδιωκόμενος από την Κορώνη Πελοποννήσου, κατέφυγε στην επαρχία Παλλικής στην Κεφαλονιά και έφερε μαζί του μία εικόνα της Θεομήτορος. Στη συνέχεια την απέθεσε με τιμές σε ναό, που ανηγέρθη με δική του φροντίδα και έξοδα γύρω στα τέλη του 15ου αιώνα. Τον επόμενο αιώνα ο ναός καταστράφηκε πιθανότατα από σεισμούς. Ενας βοσκός από την οικογένεια Μεγαλογένους του χωριού Πολυκαλάτων έβοσκε τα πρόβατά του στο χώρο όπου σήμερα είναι η Μονή. Το κριάρι καθημερινά ξέκοβε από το κοπάδι και πήγαινε στην πηγή που ήταν κάτω από τη συκιά (στο χώρο όπου ήταν πριν από τους σεισμούς ο ναός) για να πιει νερό. Ο βοσκός, αφού το παρακολούθησε, είδε πάνω στη συκιά μια λάμψη εκτυφλωτική. Πλησιάζοντας είδε μια εικόνα της Παναγίας με μικρό εγκόλπιο. Την κατέβασε από το δέντρο και την πήγε στο σπίτι του. Όμως η εικόνα έφευγε και πήγαινε στη συκιά που τη βρήκε ο βοσκός. Αυτό έγινε πολλές φορές, ώστε ο βοσκό αναγκάστηκε να κοινοποιήσει το θαύμα και με τη συνδρομή των συγχωριανών του χτίστηκε ο ναός εκ νέου. Η πρωτότυπη εικόνα της Κορωνιώτισσας χάθηκε. Αντίγραφο αυτής αυτής είναι η θαυματουργή εικόνα που βρίσκεται σήμερα στο θρόνο. Ονομάζεται και "Δακρυρροούσα" γιατί στους σεισμούς της 23ης Ιανουαρίου 1867, ενώ δεν γκρεμίστηκε ο Ναός η εικόνα βρέθηκε στο δάπεδο με δάκρυα στα μάτια.
Το έτος 1926 κατοίκησαν στην εγκατελειμμένη Μονή η Ασπασία Μοσχονά (Λεοντία μοναχή, μετέπειτα ηγουμένη του Αγ. Γερασίμου) και η Δήμητρα Μεγαλογένους (Αγάθη μοναχή), η μετέπειτα και επί 62 συναπτά έτη Ηγουμένη της Ι. Μονής Κορωνάτου. Με την πνευματική συνδρομή ευσεβών Αγειοριτών Πατέρων και την υλική συνδρομή των ευσεβών κατοίκων του Ληξουρίου αναπτύχθηκε το μικρό Ησυχαστήριο. Η ολιγομελής συνοδεία του με κύριο εφόδιο τα έσοδα από κεντήματα χειρός και χειροτεχνίες κατόρθωσε να μετατρέψει τον πρώην άνυδρο τόπο σε επίγειο παράδεισο. Με μέριμνα της αειμνήστου Ηγουμένης κορίτσια από όλο το νησί μάθαιναν στο ησυχαστήριο να κεντούν, για να μη σβήσει από το νησί το παραδοσιακό κέντημα. Ολόκληρες προίκες ετοιμάζονταν και στέλνονταν στο εξωτερικό. Η αναγνώριση του Ησυχαστηρίου ως ανεξάρτητης Κοινοβιακής Μονής έγινε το έτος 1967.Στη Μονή ανήκουν και τα εξής παρεκκλήσια:
Α) Του Αγ. Νεκταρίου,

Β) της Αγ. Παρασκευής - Αγίας Αγάθης ανάμεσα στο συγκρότημα των κελιών για τις καθημερινές ακολουθίες των μοναχών. Στο ναό αυτό φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής και πλουσιοτάτη συλλογή θαυματουργών Αγίων Λειψάνων σε τζαμένια προθήκη, κόπος της Γερόντισσας Αγάθης. Μεταξύ αυτών εξέχουσα θέση κατέχουν τα λείψανα του Αγ. Παναγή του Μπασιά, η κεραμίδα του τάφου του με την ημερομηνία της γεννήσεως και της κοιμήσεώς του 1801 - 1888 κ.τ.λ. Από ετών η Γερόντισσα Αγάθη μάζευε σαν εργατική μέλισσα ό,τι υλικό αφορούσε τον ΄Αγιο (προσωπικά αντικείμενα, φωτογραφίες, θαύματα, προσωπικές μαρτυρίες, κειμήλια κ.τ.λ.) και όταν το θέμα έφτασε στο Πατριαρχείο με σκοπό την ένταξη του Αγίου στο Ορθόδοξο Αγιολόγιο με άφατη αγαλλίαση και πνευματική χαρά, πρόσφερε το υλικό αυτό στην Ιερά Μητρόπολη. Κατά δε την ημέρα εκταφής τα ιερά λείψανα του Αγίου πλύθηκαν με ροδόνερο, που είχαν παρασκευάσει οι μοναχές της Μονής Κορωνάτου. Στην ίδια προθήκη αξιόλογο κειμήλιο είναι και το οβάλ εγκόλπιο με την αχειροποίητο εικόνα του Ευαγγελισμού,

Γ) Των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου,

Δ)Των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού,

Ε) του Αγίου Βασιλείου,

ΣΤ) της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου
Η Μονή πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου (Κοίμησις της Θεοτόκου), στις 23 Ιανουαρίου (Παναγίας Δακρυρροούσας, διάσωση Μονής από σεισμούς, 1967). Επίσης καθ όλη τη διάρκεια του έτους στη Μονή τελούνται κατανυκτικότατες αγρυπνίες με πανηγυρικό χαρακτήρα σε όλες τις Θεομητορικές εορτές του χρόνου καθώς και στις εορτές των μεγάλων Αγίων. Οι ακολουθίες τελούνται ανελλιπώς και η Μονή ακολουθεί το Αγειορίτικο Τυπικό της Ιεράς Μονής του Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους. Οι αγρυπνίες που τελούνται είναι οι εξής :

1 Ιανουαρίου εις τιμή και μνήμη του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου,

23 Ιανουαρίου 2η Πανήγυρη,

5 Φεβρουαρίου της Αγίας Αγάθης,

το Σάββατο του Ακάθιστου, εικόνα σε θρόνο που εικονίζει τους 24 οίκους της Παναγίας,

21 Μαΐου ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης,

11 Ιουνίου Υ. Θ. Άξιον Εστί,

29 Ιουνίου Αγίων Αποστόλων Πέτρου & Παύλου,
2 Ιουλίου Υ. Θ. Βλαχερνών, στο καθολικό βρίσκεται ωραιοτάτη και παλαιά εικόνα της Θεομήτορος ("Ρίζης του Ιεσσαί"),

26 Ιουλίου Αγίας Παρασκευής,

15 Αυγούστου 1η Πανήγυρη,
1 Οκτωβρίου Υ. Θ. Γοργουπηκόου,

9 Νοεμβρίου Αγίου Νεκταρίου,

21 Νοεμβρίου των Εισοδίων,

17 Δεκεμβρίου του Αγίου Διονυσίου πολιούχου Ζακύνθου.

Μετά το πέρας κάθε Θείας Λειτουργίας ακολουθεί ωραία τράπεζα, με εόρτια κεράσματα, φροντισμένη από τις Μοναχές.
.Οι μοναχές ασχολούνται με τη φιλοξενία, το κέντημα (ιερατικά άμφια Αγ. Τραπέζης κτλ., κέντημα με το βελονάκι, πλέξιμο κτλ.), τη χειροτεχνία, τις αγροτικές καλλιέργειες, τους κήπους και την κτηνοτροφία. Η Μονή με την παρουσία της έχει συμβάλει τα πλείστα στην ηθική και πνευματική εξύψωση και καλλιέργεια του Δήμου Παλικής. Η Μονή δέχεται επισκέψεις καθημερινά από 07.00π.μ. - 13.00μ.μ. και από 16.00μ.μ. - 20.30μ.μ.

Για κάθε πληροφορία μπορείτε να απευθύνεστε στις: Οσιωτάτες μοναχές Νεκταρία& Θεοκτίστη
Τηλέφωνο: 26710 94361

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΟ ΚΟΡΩΝΑΤΟ.

2008-11-03T22:44:00.004+02:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Ἡ Ἱερά Μονή Ὑπεραγίας Θεοτόκου ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ πληροφορεῖ τό φιλέορτον καί χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱερᾶς μητροπόλεως, ὃτι καί ἐφέτος Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008 παραμονή τῆς ἑορτῆς τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Νεκταρίου ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ, θα πραγματοποιήςῃ πανηγυρική ἁγρυπνία στό ὀμώνυμο παρεκκλήσι ἐπί τῇ ἱερά μνήμη τοῦ Ἁγίου.

Αἱ ἀκολουθείαι τῆς ἁγρυπνίας (Ἐσπερινός - Ὂρθρος καί πανηγυρική Θεία Λειτουργία) θά ξεκινήσουν περί ὣραν 8:00μ.μ. Ἐν συνεχεῖᾳ θά προσφερθεῖ ἑόρτιον κέρασμα ὑπό τῶν μοναζουςῶν τῆς Ἱεράς Μονής.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ.

ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΛΩΝ Ο ΓΟΝΟΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ ΤΟ ΚΛΕΪΣΜΑ

2008-10-18T22:50:00.007+03:00

Ο Άγιος Γεράσιμος, γόνος της αριστοκρατικής Οικογενείας των Νοταράδων, γεννήθηκε το 1506 στα Τρίκαλα Κορινθίας. Οι γονείς του ονομάζονταν Δημήτριος και Kαλή. Ο προπάππος του Λουκάς Νοταράς - τελευταίος πρωθυπουργός του Βυζαντίου - ήταν συγγενής εκ μητρός με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, το μαρτυρικό Αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Αφού έλαβε πλουσιοτάτη παιδεία, περιόδευσε σε όλους τους ιερούς τόπους της Ελλάδας. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη και προσκύνησε τους τάφους των προγόνων του. Κατόπιν μετέβη στο Άγιο Όρος και εκάρη Μοναχός όπου και σώζεται το σπήλαιο της ασκήσεώς του στην έρημο της Καψάλας (κελλίον Μεγάλου Βασιλείου).
Στους Αγίους Τόπους χειροτονείται ιερεύς και χειροθετείται Αρχιμανδρίτης υπηρετώντας επί 12 έτη στην Αγιοταφική Αδελφότητα και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Επιθυμώντας περισσότερη ησυχία πέρασε στην Κρήτη και κατέληξε στην Ζάκυνθο όπου και παρέμεινε επί ένα δωδεκάμηνο.

Το 1555 έρχεται στην Κεφαλονιά. Ασκήτευσε στο σπήλαιο, στην περιοχή "Λάσση" του Αργοστολίου, επί πέντε έτη. Το 1560 έφτασε στα Ομαλά, όπου και ανακαίνισε το ξωκκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ιδρύοντας παράλληλα γυναικεία κοινοβιακή Μονή με πολυμελή αδελφότητα ονομάζοντάς την "Νέα Ιερουσαλήμ".
Χαρακτηριστική είναι η φράση του Αγίου με την οποία νουθετούσε έως εσχάτου αναπνοής: "Τεκνία ειρηνεύετε εν εαυτοίς και μη τα υψηλά φρονείτε".
Εκοιμήθη το έτος 1579 στις 15 Αυγούστου, για λόγους όμως εκκλησιαστικής οικονομίας μετετέθη την επόμενη. Μετά 2 έτη, στις 29 Οκτωβρίου, έγινε η ανακομιδή. Με την επέμβαση των Παπικών οι Βενετσιάνοι διέταξαν την Β' ταφή. Στις 20 Οκτωβρίου του επομένου έτους έγινε η Β' ανακομιδή.
Έκτοτε το ιερό λείψανο παραμένει άφθαρτο και ευωδιάζον προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών και εκτίθεται προς προσκύνηση μέσα σε τζαμένια λειψανοθήκη που ενσωματώνεται σε μεγαλύτερη, ασημένια, περίτεχνη λάρνακα, η οποία είναι τοποθετημένη πάνω από τον τάφο του Αγίου.

Πηγή:http://www.imk.gr/

Αφιέρωμα στη Σοφία Βέμπο

2008-10-17T00:20:00.008+03:00

Η Σοφία Βέμπο (Καλλίπολη Ανατολικής Θρά κη ς, 1910 – Αθήνα, 11 Μαρτίου 1978) ήταν κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός της οποίας η καλλιτεχνική πορεία εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του ’50. Χαρακτηρίστηκε "Τραγουδίστρια της Νίκης" εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940.

Το πραγματικό της όνομα ήταν Έφη Μπέμπο και γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης στα 1910, αλλά μετά τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε στην Τσαριτσάνη, όπου ο πατέρας της δούλευε ως καπνεργάτης, και κατόπιν στο Βόλο.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία σε ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’30. Το χειμώνα του 1933 προσελήφθη από το θεατρικό επιχειρηματία Φώτη Σαμαρτζή στο θέατρο "Κεντρικόν" προκειμένου να συμμετάσχει στην επιθεώρηση "Παπαγάλος 1933". Άρχισε να ηχογραφεί στη δισκογραφική εταιρεία "Κολούμπια" ερωτικά τραγούδια της εποχής και γρήγορα καταξιώθηκε λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής της. Συμμετέχει επίσης σε ελληνικές ταινίες όπως η "Προσφυγοπούλα" το 1938.

Η έκρηξη στην καριέρα της ήρθε με την κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940. Τότε όλες οι επιθεωρήσεις προσαρμόζουν το θέμα τους στην πολεμική επικαιρότητα και τα τραγούδια επανεγράφονται με πατριωτικούς στίχους. Η Βέμπο τραγουδά σατιρικά και πολεμικά τραγούδια και η φωνή της γίνεται η εθνική φωνή που εμψυχώνει τους Έλληνες στρατιώτες στο μέτωπο και συγκλονίζει το πανελλήνιο. Την ίδια εποχή σε μία συμβολική πράξη προσφέρει στο Ελληνικό Ναυτικό 2000 χρυσές λίρες. Με την είσοδο των ναζιστικών στρατευμάτων στην Αθήνα φυγαδεύεται στη Μέση Ανατολή όπου συνεχίζει να τραγουδά για τα εκεί ελληνικά και συμμαχικά στρατεύματα.

Το 1949 απόκτησε δική της θεατρική στέγη στο Μ εταξουργεί ο, το "Θέατρον Βέμπο". Μετά από μακροχρόνιο δεσμό με το Μίμη Τραϊφόρο παντρεύτηκαν τελικά το 1957, ένας δεσμός πολυκύμαντος που διήρκεσε μέχρι το θάνατό της και υπήρξε καταλυτικός για την μεγάλη ερμηνεύτρια. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 αραιώνει τις θεατρικές εμφανίσεις της, τις οποίες σταματά οριστικά στις αρχές της επόμενης δεκαετίας. Τη βραδιά του "Πολυτεχνείου" η Βέμπο ανοίγει το σπίτι της και κρύβει φοιτητές τους οποίους αρνείται να παραδώσει όταν η ασφάλεια χτυπά την πόρτα της. Τελικά πεθαίνει στις 11 Μαρτίου του 1978 και η κηδεία της μετατρέπεται σε ένα πάνδημο συλλαλητήριο. Η "Τραγουδίστρια της Νίκης" αποθεώνεται εκείνη τη μέρα από τον ελληνικό λαό που τη θεωρούσε ηρωίδα του.

ΠΑΙΔΙΑ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΙΔΙΑ
Μ.Τραϊφόρου-Μ.Σουγιούλ

Μέσ' τους δρόμους τριγυρνάνε
Οι μανάδες και κοιτάνε ν' αντικρίσουνε
Τα παιδιά τους π' ορκιστήκαν
Στο σταθμό όταν χωριστήκαν να νικήσουνε

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
Και η δόξα τους τυλίγει, ας χαιρόμαστε
Και ποτέ καμιά ας μη κλάψει
Κάθε πόνο της ας κάψει, κι ας ευχόμαστε

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά
Που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά
Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά
Προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά

Λέω σ' όσες αγαπούνε
Και για κάποιον ξενυχτούνε και στενάζουνε
Πως η πίκρα κι η τρεμούλα
Σε μια τίμια Ελληνοπούλα, δεν ταιριάζουνε

Έλληνιδες του Ζαλόγγου
Και της πόλης και του λόγγου και Πλακιώτισσες
Όσο κι αν πικρά πονούμε
Υπερήφανα ασκούμε σαν Σουλιώτισσες

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά
Που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά
Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά
Προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά

Με της νίκης τα κλαδιά
Σας προσμένουμε παιδιάΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕ ΞΥΠΝΑΣ ΜΕ ΦΙΛΙΑ
Χ.Γιαννακόπουλου - Γ.Κυπαρίσση

Το 'θελα κι' εγώ σαν τρελή
Το 'θελες κι' εσύ πιο πολύ
Κι' έγινα παιδί μου για πάντα δική σου
Όμως ούτε το 'χα σκεφτεί
Ούτε το 'χα ονειρευτεί
Πόσο ευτυχισμένη θα είμαι μαζί σου

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
Μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά
Όλη μέρα γελάς λόγια λες τρυφερά
Και γεμίζεις το σπίτι χαρά
Πόσο χαίρομαι που μ' αγαπάς
Πάντα κάπου τα βράδια με πας
Και τις νύχτες ρωτάς αν κι' εγώ σ' αγαπώ
Αλλά πια δεν μπορώ να τα πω

Βρίσκουμε τις μέρες μικρές
Που περνούν γεμάτες χαρές
Πάντα με την ίδια που λέγαμε τάξη
Άλλο δεν προσμένω καλό
Και μονάχα παρακαλώ
Στη ζωή μας τίποτα να μην αλλάξει

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
Μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά
Όλη μέρα γελάς λόγια λες τρυφερά
Και γεμίζεις το σπίτι χαρά
Πόσο χαίρομαι που μ' αγαπάς
Πάντα κάπου τα βράδια με πας
Και τις νύχτες ρωτάς αν κι' εγώ σ' αγαπώ
Αλλά πια δεν μπορώ να τα πω

Πηγές:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1_%CE%92%CE%AD%CE%BC%CF%80%CE%BF

http://www.youtube.com/watch?v=5bXcU3Qo9cQ

Το μοναστήρι των Κηπουραίων.

2008-09-13T18:46:00.006+03:00

IΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΗΠΟΥΡΑΙΩΝ

Σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από την πόλη του Ληξουρίου βρίσκεται η παλαιοτάτη Μονή των Κηπουραίων. Η ονομασία της οφείλεται στους πολλούς κήπους που διατηρούσαν οι πατέρες για να εξασφαλίσουν τα αναγκαία προς το ζην. Η Μονή είναι χτισμένη πάνω από τη θάλασσα. Το έτος 1759 κτίζεται η εκκλησία της Μονής από τον Παξινό Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο Πετρόπουλο και αφιερώνεται στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Σύντομα αναπτύσσεται ανδρικό κοινόβιο, που στα χρόνια της ακμής του, το προσωπικό του ανέρχεται σε 80 μέλη. Πολλοί αξιόλογοι κληρικοί προέρχονται από τη Μονή αυτή και με το πνευματικό τους έργο "αρδεύουν' την πνευματικά άνυδρη περιοχή. Το 1915 Γαλλικό καταδρομικό βομβαρδίζει τη Μονή καθώς μέσα στην ομίχλη βλέποντας την καπνοδόχο να καπνίζει την περνούν για εχθρικό πλοίο. Οι καταστρεπτικοί σεισμοί του 1953 πλήττουν τη Μονή ακόμα περισσότερο. Το 1964 ανοικοδομείται μόνο το καθολικό, ενώ τα υπόλοιπα κτίρια οικοδομούνται τη δεκαετία του '90 με την προσωπική εργασία του μοναδικού μοναχού που εγκαταβιώνει μέχρι σήμερα στη Μονή.

Στη Μονή μπορείτε να προσκυνήσετε τη θαυματουργή εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου καθώς και τις κάρες των Οσίων κτιτόρων της Μονής Χρυσάνθου, Κωνστάντιου και Εφροσύνου. Επίσης τεμάχιο Τιμίου Ξύλου που έχει δωρίσει στη Μονή ο Ρώσος Πρίγκηπας Βλαδίμηρος Δολγορούκης το έτος 1862. Σε κομψή γυάλινη φιάλη βρίσκεται μύρο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου από τον 7ο αιώνα. Μπορείτε ακόμη να προσκυνήσετε λείψανα διαφόρων Αγίων καθώς και τη θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής, μοναδικό κειμήλιο της κατεστραμμένης Μονής του Ταφιού. Σήμερα σώζονται μόνο τα ερείπιά της και θεωρείται συγχωνευμένη με αυτή των Κηπουραίων.

Η Μονή πανηγυρίζει :Α) στις 25 Μαρτίου, Ευαγγελισμός της ΘεοτόκουΒ) την Γ' Κυριακή των Νηστειών, ΣταυροπροσκυνήσεωςΓ) στις 14 Σεπτεμβρίου, Ύψωσις του τιμίου Σταυρού, με κατανυκτική αγρυπνία και την παρουσία του οικείου Αρχιερέως Δ) στις 26 Ιουλίου, της Αγίας Παρασκευής.Από τον εξώστη της Μονής μπορείτε να θαυμάσετε και να φωτογραφίσετε το ξακουστό ηλιοβασίλεμα. Το μαγευτικό τοπίο της Μονής, που συνδυάζει αρμονικά το απάτητο βουνό με την απάτητη θάλασσα, θυμίζει εν πολλοίς τα Καρούλια του Αγίου Όρους και σε συνάρτηση με τους πνευματικούς θησαυρούς της αποτελεί πόλο έλξεως για τους επισκέπτες.Ευχόμαστε ο Θεός να κατευθύνει τα διαβήματα φιλομόναχων ψυχών στον αγιασμένο αυτό τόπο για να τον υπηρετήσουν.

Τηλέφωνο Μονής : 26710 91354 http://www.imk.gr

+ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ Κ.Κ.ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

2008-09-04T21:55:00.003+03:00

Ἀριθμ.Πρωτ. 1091

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ* * *

«τῇ γάρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλά διά τόν ὑποτάξαντα, [...]

οἴδαμεν γάρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζεικαί συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. η΄ 20,22)

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,Διά μίαν εἰσέτι φοράν, εἰς τήν ἀρχήν τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, καλούμεθα νά ἀναλογισθῶμεν, μετά καινῶν ἐν Χριστῷ πνευματικῶν δυνάμεων καί ἰδιαιτέρας εὐαισθησίας, τήν κατάστασιν τοῦ εὐφόρου πλανήτου ἡμῶν καί νά ἀναπέμψωμεν ἰδιαιτέρας προσευχάς διά τήν προστασίαν τοῦ σύμπαντος κόσμου.Πολλά ἔχουν ἀλλάξει, ἀφ' ἧς στιγμῆς ὁ ἀοίδιμος προκάτοχος ἡμῶν Πατριάρχης Δημήτριος ἀπεφάσισε, πρό δύο καί πλέον δεκαετιῶν, νά καθιερωθῇ ἡ 1η Σεπτεμβρίου ὡς ἡμέρα προσευχῆς ὑπέρ τῆς διατηρήσεως τῆς καλῶς ποιηθείσης ὑπό τοῦ Θεοῦ κτίσεως. Διά τῆς ἀναλήψεως τῆς πρωτοβουλίας ἐκείνης ὁ ἀείμνηστος προκάτοχος ἡμῶν ἀπεσκόπει εἰς τήν ἀποστολήν προειδοποιητικοῦ μηνύματος περί τῶν ὀλεθρίων συνεπειῶν ἐκ τῆς κακῆς χρήσεως τοῦ περιβάλλοντος. Ἐπεσήμαινεν ὅτι, ἐν ἀντιθέσει πρός τάς πλείονας τῶν λοιπῶν μορφῶν τῆς ἀνθρωπίνης κατά χρῆσιν παραβατικῆς συμπεριφορᾶς, ἡ ρύπανσις τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος δύναται νά προκαλέσῃ τεραστίαν καί μή ἀναστρέψιμον ζημίαν, διά τῆς καταστροφῆς ἁπασῶν σχεδόν τῶν μορφῶν ζωῆς ἐπί τοῦ πλανήτου.Τήν ἐποχήν βεβαίως ἐκείνην, ἡ προειδοποίησις αὕτη ἴσως νά ἤχησεν ὡς ὑπερβολική εἰς τά ὦτα ὡρισμένων σκεπτικιστῶν, ἀλλά ὑπό τό φῶς τῶν ὅσων σήμερον διαπιστώνομεν, καθίσταται πλέον φανερόν ὅτι οἱ λόγοι του ἦσαν προφητικοί. Σήμερον, οἱ ἐπιστήμονες, οἱ ἀσχολούμενοι μέ τό φυσικόν περιβάλλον, ἀπεριφράστως τονίζουν ὅτι ἡ παρατηρουμένη κλιματική ἀλλαγή δύναται νά διαταράξῃ καί νά καταστρέψῃ ὁλόκληρον τό οἰκολογικόν σύστημα, τό ὁποῖον συντηρεῖ οὐχί μόνον τό ἀνθρώπινον εἶδος ἀλλά καί ἅπαντα τόν θαυμαστόν, ἀλληλοεξαρτώμενον ὑπό μορφήν ἁλύσεως, κόσμον τῶν ζώων καί τῶν φυτῶν. Αἱ ἐπιλογαί καί αἱ ἐνέργειαι τοῦ κατά τά ἄλλα πεπολιτισμένου συγχρόνου ἀνθρώπου ἔχουν ὁδηγήσει εἰς τήν θλιβεράν ταύτην κατάστασιν ἥτις συνιστᾷ οὐσιαστικῶς ἠθικόν καί πνευματικόν πρόβλημα, τό ὁποῖον γλαφυρῶς εἶχε προεκθέσει, ἐξάρας τήν ὀντολογικήν κυρίως διάστασίν του, ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολήν, δεκαεννέα αἰῶνας πρίν, εἰπών «τῇ γάρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλά διά τόν ὑποτάξαντα, [...] οἴδαμεν γάρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καί συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. η΄ 20,22).Εἰς τό σημεῖον ὅμως τοῦτο, ὀφείλομεν νά εἴπωμεν ὅτι ἡ σήμερον προβαλλομένη πνευματική καί ἠθική διάστασις τοῦ οἰκολογικοῦ προβλήματος, συνιστᾷ, εἴπερ ποτε καί ἄλλοτε, κοινήν συνείδησιν πάντων τῶν ἀνθρώπων, ἰδιαιτέρως τῶν νέων, οἱ ὁποῖοι, σύν τοῖς ἄλλοις, συνειδητοποιοῦν ὅτι σύμπασα ἡ ἀνθρωπότης ἔχει κοινήν μοῖραν. Ὁλονέν μεγαλύτερος ἀριθμός ἀνθρώπων κατανοεῖ ὅτι ἡ καταναλωτική των συμπεριφορά, ἡ προσωπική ἑκάστου συμβολή εἰς τήν παραγωγήν συγκεκριμένων προϊόντων ἤ ἡ ἀπόρριψις ἑτέρων ἅπτεται εὐρυτέρων παραμέτρων ἐχουσῶν οὐ μόνον ἠθικήν ἀλλά καί ἐσχατολογικήν διάστασιν. Ὁλονέν μεγαλύτερος ἀριθμός ἀνθρώπων ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ ἀλόγιστος χρῆσις τῶν φυσικῶν πόρων, ἡ ἄμετρος κατανάλωσις ἐνεργείας, συμβάλλει εἰς τήν κλιματικήν ἀλλαγήν, ἐπίπτωσιν ἔχουσαν εἰς τήν ζωήν καί τήν ὕπαρξιν τοῦ συνανθρώπου, τοῦ πλησίον, τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ, καί ὡς ἐκ τούτου ἀποτελεῖ ἁμάρτημα. Ὁλονέν καί περισσότεροι ἄνθρωποι χαρακτηρίζουν ὡς ἐναρέτους ἤ φαύλους αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἀντιστοίχως χειρίζονται εὐλόγως ἤ παραλόγως τά πράγματα τῆς κτίσεως. Ἀντιστρόφως, ὅμως, ἀνάλογος πρός τήν εὐαισθητοποίησιν τῶν ἀνθρώπων ἐπί τοῦ οἰκολογικοῦ προβλήματος τυγχάνει, δυστυχῶς, ἡ εἰκών τήν ὁποίαν ἐμφανίζει σήμερον ὁ πλανήτης μας. Ἰδιαιτέρως ἀνησυχητικόν εἶναι τό γεγονός ὅτι τά πτωχότερα καί πλέον εὐάλωτα μέλη τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας ὑφίστανται τάς συνεπείας περιβαλλοντικῶν προβλημάτων τά ὁποῖα αὐτά δέν ἐδημιούργησαν. Ἀπό τῆς Αὐστραλίας μέχρι τοῦ Κέρατος τῆς Ἀφρικῆς καταφθάνουν πληροφορίαι περί παρατεταμένης ἀνομβρίας, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν ἐρημοποίησιν εὐκράτων καί παραγωγικῶν ἄλλοτε περιοχῶν καί τήν ἐξ αὐτῆς ἀπειλήν τῶν ἐκεῖσε κατοικούντων πληθυσμῶν ἐκ τοῦ φάσματος τῆς πείνης καί τῆς δίψης. Ἀπό τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς μέχρι τῆς καρδίας τῆς Εὐρασίας λαμβάνομεν ἀναφοράς περί τῆς τήξεως τῶν παγετώνων ἀπό τούς ὁποίους ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἐξαρτῶνται διά τήν προμήθειαν ὕδατος. Ἡ καθ' ἡμᾶς Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, στοιχοῦσα τῷ παραδείγματι τοῦ ἀειμνήστου προκατόχου ἡμῶν Πατριάρχου Δημητρίου, ἐργάζεται ἀόκνως ὑπέρ τῆς εὐαισθητοποιήσεως ὄχι μόνον τῆς κοινῆς γνώμης ἀλλά καί τῶν καταστάντων ἄρχειν ἐπί τῆς γῆς, διοργανοῦσα Οἰκολογικά Συμπόσια, ἀσχολούμενα κυρίως μέ τήν κλιματικήν ἀλλαγήν καί τήν διαχείρισιν τῶν ὑδατίνων πόρων. Ἀπώτερος σκοπός τῆς προσπαθείας ταύτης τυγχάνει ἡ μελέτη τῆς σχέσεως τῶν οἰκοσυστημάτων τῆς γῆς καί τοῦ τρόπου ἐκδηλώσεως τοῦ φαινομένου τῆς ὑπερθερμάνσεως τοῦ πλανήτου καί τοῦ ἀνθρωπογενοῦς ἀντικτύπου. Διά τῶν ἐπιστημονικῶν τούτων συναθροίσεων, εἰς τάς ὁποίας συμμετέχουν ἐκπρόσωποι διαφόρων χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν καί θρησκειῶν ὡς καί διαφόρων κλάδων τοῦ ἀνθρωπίνου ἐπιστητοῦ, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐπιθυμεῖ νά πήξῃ μίαν στερράν πρωτοποριακήν συμμαχίαν μεταξύ θρησκείας καί ἐπιστήμης, ἐρειδομένην ἐπί τῆς θεμελιώδους ἀρχῆς ὅτι διά νά ἐπιτευχθῇ ὁ στόχος - ἡ διάσωσις τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος- ἀμφότεραι αἱ πλευραί ὀφείλουν νά ἐπιδείξουν διάθεσιν ἀλληλοσεβασμοῦ καί συνεργασίας. Διά τῆς συνεργασίας θρησκείας καί ἐπιστήμης εἰς Συμπόσια διοργανωθέντα εἰς διαφόρους περιοχάς τοῦ κόσμου, ἐπιθυμεῖ νά συμβάλῃ εἰς τήν ἀνάπτυξιν μιᾶς περιβαλλοντικῆς ἠθικῆς, ἡ ὁποία θά πρέπει νά καταδείξῃ ὅτι ἡ χρῆσις τοῦ κόσμου καί ἡ ἀπόλαυσις τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν πρέπει νά εἶναι εὐχαριστιακή, νά συνοδεύεται μέ δοξολογίαν πρός τόν Θεόν, ἐνῷ ἡ κατάχρησις τοῦ κόσμου καί ἡ δίχα ἀναφορᾶς εἰς τόν Δημιουργόν μετοχή εἰς αὐτόν τυγχάνει ἐφάμαρτος, ἐφάμαρτος ἐνώπιον τοῦ Ποιητοῦ καί Θεοῦ ἀλλά καί ἐνώπιον τοῦ ποιήματος καί συνανθρώπου. Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,Γνωρίζομεν ὅτι ἡ κτίσις, ὡς συμπεσοῦσα μετά τοῦ πεπτωκότος ἐκ τοῦ ἀρχαίου κάλλους ἀνθρώπου, συνωδίνει καί συστενάζει∙ γνωρίζομεν, ἐπί πλέον, ὅτι ἡ κατά χρῆσιν, ἡ κατά παρέκκλισιν, ἡ παραβατική καί ἐγωϊστική συμπεριφορά τοῦ ἀνθρώπου συμβάλλει εἰς τήν καταστροφήν τῆς συμπασχούσης καί συνυποκειμένης εἰς τήν φθοράν τοῦ κτιστοῦ φύσεως∙ γνωρίζομεν ὅτι ἡ καταστροφή αὕτη συνιστᾷ ἐν τῇ πράξει αὐτοκαταστροφήν, διό καί καλοῦμεν πάντα ἄνθρωπον, οἱασδήτινος ἰδιότητος, νά μένῃ εἰς τήν κατά φύσιν χρῆσιν ὅλων τῶν κτισμάτων τῆς δημιουργίας «εὐχαριστῶν τῷ ποιήσαντι καί δεδωκότι αὐτῷ τά πάντα Θεῷ", Ὧ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

βη΄ Σεπτεμβρίου α΄

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος\

Ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφόςκαί διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΟΥΛΛΑΡΩΝ "ΑΡΙΕΤΤΑ"

2008-07-31T09:02:00.002+03:00

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σουλλάρων "Αριέττα" σας καλεί να διασκεδάσετε μαζί του στο χορό που διοργανώνει την Κυριακή 3 Αυγούστου 2008 και ώρα 10:00μμ στο χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου Σουλλάρων (πρώην δημοτικό Σχολείο).

Η παρουσία όλων θα ενισχύσει την προσπάθεια του συλλόγου, ο οποίος από το 1994 δραστηριοποιείται με σκοπό την διατήρηση και ανάδειξη της Πολιτιστικής μας κληρονομιάς κλπ

Σεισμός στη Κεφαλλονιά

2008-07-30T10:30:00.002+03:00

Σεισμική δόνηση μεγέθους 5,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώθηκε στις 8.02 το πρωί της Τετάρτης 30 Ιουλίου 2008, στην Κεφαλλονιά. Το επίκεντρο εντοπίζεται στον θαλάσσιο χώρο νοτιοδυτικά της Κεφαλλονιάς σε απόσταση 20 χιλιομέτρων δυτικά του νησιού (περιοχή των κηπουραίων) .Μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί ζημιές.(...και ούτε θα αναφερθούν....). Ακολούθησε μετασεισμός 3,7 Ρίχτερ και σύμφωνα με τους επιστήμονες δεν εμπνέει ανησυχία. Ο καθηγητής σεισμολογίας Άκης Τσελέντης δήλωσε το πρωί στη ΝΕΤ 105,8 ότι ο σεισμός δεν εμπνέει καμία ανησυχία και εντάσσεται στην συνήθη σεισμική δραστηριότητα της περιοχής.

σχόλιο από τον webmaster: συνηθισμένο το βουνό από τα χιόνια.........

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ (1811 - 1901)

2008-07-30T10:24:00.000+03:00

Ο φιλόσοφος, ο μεγάλος φιλόνικος, ο μαχητής Γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1811 στο Ληξούρι. Πέθανε στ' Αργοστόλι, όπου ζούσε με την οικογένειά του, αρκετά χρόνια προς το τέλος της ζωής του. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο τ' Αργοστολιού, στο Δράπανο, του οποίου την Παναγία τη Δραπανιώτισσα επικαλείται ο θεός στη σάτιρά του «Γιατί τα τάλαρα τα λένε τάλαρα», απευθυνόμενος στους «πρωτόπλαστους», όταν τους διώχνει από τον παράδεισο: «Μα, μα τη Δραπανιώτισσα, μωρές, Θε να σας διόξω εδώθε. Ας ήναι, φτάνει». Ο μέγιστος της επτανησιακής και «βαρύ πυροβολικό» της νεοελληνικής σάτιρας έζησε πολλά χρόνια με διωγμούς, κατατρεγμούς, εξορίες, φυλακές και αγώνα, υπερασπίζοντας ανυποχώρητα ό,τι ενόμιζε σωστό. Κυνηγημένος βίος Στις 2 Μαρτίου 1856, ο μητροπολίτης Κεφαλλονιάς Σπυρίδωνας Κοντομίχαλος, στην αγγλοκρατούμενη τότε Κεφαλονιά, αφορίζει τον Ανδρέα Λασκαράτο λόγω του βιβλίου του «Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς» και φυσικά το βιβλίο. Ο αφορισμός είχε προαποφασιστεί και συνταχτεί νωρίτερα (φέρει την ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου 1856). Ο Λασκαράτος καταφεύγει κυνηγημένος στη Ζάκυνθο, αλλά στις 16 Μαρτίου 1856 αφορίζεται και εκεί, από τον μητροπολίτη της, Νικόλαο Κοκκίνη. Οι απόψεις του Λασκαράτου για την ορθοδοξία, αλλά και για την έννοια του θεού γενικότερα, δεν ήταν δυνατό να γίνουν ανεκτές από το τότε κατεστημένο στην Εκκλησία της Κεφαλονιάς, γιατί τάραζαν τα λιμνασμένα νερά της, που στηρίζονταν στην αμάθεια και στα παράγωγά της. Τη θρησκοληψία, τη θαυματολογία, το εμπόριο των προλήψεων, τη φτώχεια και εξαθλίωση του λαού. Γενικά, στην αγυρτία και στην απάτη. Ενας ιδιότυπος δυϊσμός κυριαρχεί στη σκέψη του Λασκαράτου. Στο κεφάλαιο 12, «Θρησκία» (γραφή Λασκαράτου), των «Μ.τ.Κ», γράφει: «Η ψυχή μας λοιπόν είναι συνθεμένη από δύναμες ανθρώπινης φύσεως και δύναμες μιας άλλης ανώτερης φύσης. Η πρώτες μας συγγενέβουνε με τον κόσμο. Η δεύτερες με τη Θεότητα». Και «υπάρχει τω όντι μια ηθική τάξη πραγμάτων, ένας Οικουμενικός Αιώνιος Κόδικας, ο οποίος εμπεριέχει όλες εκείνες τις ηθικές αρετές οπού ολόκληρο το ανθρώπινο γένος ομολόγησε πάντα και θέλει ομολογήσει». («Απαντα», τόμος 1ος, σελίδες 94-95). Αυτή τη θεότητα ο Λασκαράτος τη θεωρεί κάτι πολύ μεγάλο και υψηλό και νομίζει πως η τρέχουσα τότε χριστιανική εκδοχή της τη μειώνει και την ευτελίζει. Π.χ., όπως αναφέρω και στο βιβλίο μου για τους Λασκαράτο και Αβλιχο, στο διήγημά του «Ταξίδι στον πλανήτη Δία», ο Λασκαράτος «καβαλάει» σε μια ηλιαχτίδα που περνάει από το χτήμα του στο Ληξούρι και βρίσκεται στο Δία, όπου τα πάντα, έμψυχα και άψυχα, είναι χίλιες φορές μεγαλύτερα από αυτά της Γης. Οι άνθρωποι του Δία τον παίρνουνε για ανθρωπόμορφο έντομο, για ζωύφιο, τον πιάνουνε με μια τσιμπίδα, τον βάζουνε στη χούφτα τους και τον εξετάζουνε με περιέργεια. Μετά τον βάζουνε πάνω σ' ένα τραπέζι της «Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών του Δία», τον σκεπάζουνε με μια γυάλα, κι επειδή τον είχαν βρει μες στα λάχανα του κήπου, νομίζουνε ότι τα τρώει ωμά και γι' αυτό του βάζουνε και μια ρίζα λάχανου κάτω από τη γυάλα, για να μην ψοφήσει από την πείνα. Συγκαλείται, στη συνέχεια, η Σύγκλητος της Ακαδημίας για να εξετάσουν τα μέλη της το περίεργο ον. Αυτός σκέφτεται να τους μιλήσει «διά την Ηπειροθεσσαλία και πως ελπίζουμε εντός ολίγου να πάρουμε τα Γιάννινα», σατιρίζοντας τις ανθρωποκεντρικές ιδέες και τις θρησκευτικές αντιλήψεις των Χριστιανών περί Θεού. Οταν οι κάτοικοι του Δία ακούνε για την «τριάδα ομοούσιον και αχώριστον», προβάλλουνε την ένσταση του «αριθμητικώς ακατανόητου» και συμπεραίνουνε με επιείκεια: «Μην τα ξεσυνεριζομάσθε τα καημένα, έντομα είναι... πλάθουν εις τον εαυτόν τους έναν Θεό, οποίον η διανοητικές τους δύναμες τους τον επιτρέπουν» («Απαντα», τόμος Β, σελίδες 210-216). Αλλά και στους «Στοχασμούς» (τόμος 2ος, σελίδα 146) γράφει: «Υψωσε την ψυχή σου και την φαντασίαν σου εις τα απειράριθμα ηλιακά συστήματα του απείρου Παντός. Ιδές εις αυτά όλα ενωμένα ένα μόριον της Μεγαλειότητος του Θεού, και στοχάσου ενταυτώ ότι τα χριστιανικά μπαίγνια πιστεύουνε, πως τον θεόν εκείνον τόνε γνοιάζει τι μαγερεύουμε και τι τρώμε, διά να μας ανταμοίψη ή να μας παιδέψη!.. Οποία 'μπαιγνιοσύνη...». Τα «Μ.τ.Κ» οδηγήσανε στον αφορισμό του Λασκαράτου, του βιβλίου του, αλλά και των αναγνωστών του. Οι παπάδες της Κεφαλονιάς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, «με όλη την πομπή και παράταξη», εδιάβασαν από τον άμβωνα τον αφορισμό «κατά του πασίγνωστου απονενοημένου και εκ της ευθείας οδού της ορθοδόξου ημών πίστεως δυστυχώς αποπλανησθέντος Ανδρέα Γ. Λασκαράτου». Ο αφορισμός που τύπωσαν και τον εκυκλοφόρησαν καταλήγει ως εξής: «Εάν όμως παρακούσει ταις εκκλησιαστικαίς ταύταις παραινέσεις και μη εις το πυρ δώσει τα παρ' αυτώ σωζόμενα αντίτυπα της παρ' αυτού εκδοθείσης Βίβλου, έχομεν αυτόν αφωρισμένον παρά Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος, παρά της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας, παρά των τριακοσίων δέκα και οκτώ θεοφόρων πατέρων, έστω τρέμων και στένων επί της γης ως ο Κάιν, κληρονομησάτω τη λέπραν του Γιεζί και την αγχόνην του Ιούδα. Ταύτα μεν, η δε του Θεού χάρις και το άπειρον έλεος, και η ευχή και η ευλογία της ημών ταπεινότητος είη μετά πάντων ημών». Αλλος ανώνυμος κληρικός έγραφε: «Το βδέλυγμα της ερημώσεως εν Κεφαλληνία ή ο ασεβής Ανδρέας Λασκαράτος», βρίζοντας, επίσης, τον ποιητή με το συνηθισμένο ιερατικό τρόπο. Προοδευτική σάτιρα ενός αντιδραστικού Ο Λασκαράτος στην «Απόκριση εις τον αφορεσμό», γράφει πως «όταν ένας ήθε είναι αφορεσμένος από την Αγία Τριάδα, ήθελ' έχει αρκετά» και όλοι οι άλλοι «ενοχληθήκανε αχρείαστα». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το «καταρολόγιο» αυτών των κειμένων. Λίγο πριν πεθάνει ο Λασκαράτος, ο επίσκοπος Κεφαλονιάς Γερ. Δόριζας «λύνει» τον αφορισμό. Ο Λασκαράτος με γράμμα του γιου του Γεράσιμου στον Τύπο («Ζιζάνιο», 12/2/1900 και «Ακρόπολις», 18/3/1900), δηλώνει πως τα «διάφορα μη αληθή» που δημοσιεύτηκαν περί αφορισμού δεν τους αφορούν, «αφού μάλιστα ως γνωστόν ο πατήρ μου εξακολουθεί να έχει τας αυτάς αρχάς και ιδέας, τας οποίας ανέκαθεν είχεν», πως πρόκειται για πρωτοβουλία του αρχιεπισκόπου «προς το συμφέρον της Εκκλησίας» και ότι κάνει αυτήν τη δήλωση με τη συγκατάθεση του πατέρα του, που «ενενηκοντούτης ήδη δεν καταγίνεται πλέον εις το γράφειν». Στη συζήτηση που έγινε, στο συμπόσιο και σε «στρογγυλή τράπεζα», ο Γ. Μεταλληνός υποστήριξε πως ο Λασκαράτος επιδίωξε τον αφορισμό του από την Ι. Σ. «για λόγους διαφήμισης» και πως «αν δεν είχε αφοριστεί δε θα είχε γίνει ευρύτερα γνωστός». Ο Γ. Αλισανδράτος τόνισε το θετικό ρόλο του Λασκαράτου, ιδίως μετά την Ενωση, χτυπώντας σκληρά τη διαφθορά, προπαντός στο πρόσωπο του Δελιγιαννισμού. Ο Σ. Λουκάτος υποστήριξε πως ο Λασκαράτος, ως αριστοκράτης και αντιδραστικός, χτύπησε το λαϊκό κλήρο που ήταν πάντα κοντά στο λαό και τον ενωτικό αγώνα των Επτανησίων, ενώ με τον ανώτερο κλήρο τα είχε καλά. Αναφέρθηκε στο καθεστώς των «κομεστάδων» (από το ιταλικό come sta), που σημαίνει «όπως έχει», «όπως είναι»), που υποστήριζε ο Λασκαράτος. Ο γράφων υποστήριξε την άποψη πως ο Λασκαράτος, παρά τη σύγκρουσή του με την Εκκλησία και τη συμβολή του στο φωτισμό του λαού με την καταγγελία της εκμετάλλευσης της θρησκοληψίας και των προλήψεων, υπήρξε κοινωνικά και πολιτικά αντιδραστικός, έχοντας τοποθετηθεί σταθερά κατά του ριζοσπαστισμού, κατά της Ενωσης, κατά του εκλογικού δικαιώματος και της ελευθεροτυπίας. Γνώμη του γράφοντος είναι πως ο Λασκαράτος ήταν «ξένος» από την εποχή του, πίσω και όχι μπροστά από την εποχή του. Ο ρόλος του υπήρξε ανασταλτικός. Αλλά - σύμφωνα και με την άποψη του Κ. Πορφύρη - σαν δυνατός σατιρικός ποιητής που ήταν «μπόρεσε να βρει τα τρωτά σημεία της επερχόμενης αστικής πραγματικότητας. Κι έδωσε τη γελοιογραφική εικόνα ενός κόσμου, που έκρυβε κιόλας μέσα του την αποσύνθεσή του». Σπούδασε νομικά στην Ιόνιο Ακαδημία, στο Παρίσι και στην Πίζα.Το 1844 πεθαίνει ο πατέρας του και αναλαμβάνει την διαχείριση της περιουσίας. Χτίζει ένα σπίτι στα Ριτσάτα της Παλλικής και προσπαθεί να κάνει σχέσεις με τους ντόπιους και να τους προτείνει νέες καλλιέργειες, όμως τον απορρίπτουν εντελώς. Μετά από αυτό επιστρέφει στο Αργοστόλι και αφοσιώνεται στο γράψιμο.Το 1845 εκδίδει το ποιητικό του έργο με τίτλο "Το Ληξούρι εις τους 1836".Αργότερα πηγαίνοντας στην Αθήνα, θα γνωρίσει την γυναίκα της ζωής του, την Πηνελόπη, κόρη του Δημήτρη Κοργιαλένεια, και ο δεσμός τους θα κρατήσει μια ολόκληρη ζωή. Το 1862 εκδίδει "Οι καταδρομές μου εξαιτίας του Λύχνου" και τα "Μυστήρια της Κεφαλονιάς" με τα οποία θέλει να παρουσιαστεί ως ο κοινωνικό αγωνιστής της πατρίδας του, να καυτηριάσει αυτούς που εκπροσωπούσαν τον Κλήρο και την πολιτική και εκμεταλλευόταν την αμάθεια του λαού. Το βιβλίο αυτό ήταν η αιτία του αφορισμού του από τον επίσκοπο, ο οποίος του ζητά να απαρνηθεί τις ιδέες του, όμως ο Λασκαράτος διακινδυνεύοντας τη ζωή του δεν τα βάζει κάτω.Από τότε έχουν μείνει πολλά ανέκδοτα στη μνήμη των Κεφαλονιτών και τα οποία πιστοποιούν το πόσο έξυπνος και ετοιμόλογος ήταν. Δύο από αυτά τα ανέκδοτα είναι τα εξής: Στη γιορτή του, ένας γείτονάς του για να τον ειρωνευτεί του έστειλε με την υπηρέτριά του το δώρο του, ένα καλάθι γεμάτο κέρατα κριαριού και πάνω είχε μια επιγραφή "Στη γιορτή σου". Βλέποντας αυτό ο Λασκαράτος βγαίνει έξω στον κήπο του και κόβει τα ωραιότερα άνθη και τα βάζει μέσα στο ίδιο καλάθι με την επιγραφή " Απ' ότι έχει ο καθένας δωρίζει" και τα δίνει στην υπηρέτρια και της λέει: "Δώσε αυτά κόρη μου στον κύριό σου". Οταν ο επίσκοπος τον αφόρισε, κάποιος πήγε να τον επισκεφθεί για να του το αναγγείλει και μάλιστα ειρωνικά "Τα έμαθες σιόρ-Ανδρέα, ο επίσκοπος σε αφόρισε" και τότε ο Λασκαράτος του απαντά: "Ευχαριστώ τον επίσκοπο για τον αφορισμό, αλλά θα τον παρακαλούσα πολύ να μου αφορίσει και τα παπούτσια των παιδιών μου για να μη λιώσουνε ποτέ" (πίστευε ότι όποιος αφορισθεί και πεθάνει δε θα λιώσει ποτέ). Πηγαίνοντας στην Ζάκυνθο, όπου και τον περιμένει και άλλος αφορισμός και έτσι αυτοεξορίζεται στο Λονδίνο, όπου και γράφει την "Απόκριση στον αφορισμό" και την εκδίδει το 1868.Επιστρέφει στην Ζάκυνθο και εκδίδει την εφημερίδα "Λύχνος" και μηνύεται για συκοφαντική δυσφήμιση και δικάζεται σε 4μηνιαία φυλάκιση.Η κατάσχεση του "Λύχνου" θα γίνει θα γίνει μετά από την παρουσίαση του σατιρικού του ποιήματος το "Νανάρισμα" το οποίο αναφερόταν στην κούνια του διαδόχου Κωνσταντίνου.Επίσης εκδίδει "Ιδού ο άνθρωπος ή ανθρώπινοι χαρακτήρες" το 1886, "Οι στοχασμοί ή συλλογή σοφών γνωμών εις ελληνικήν και ιταλικήν γλώσσαν", "Αυτοβιογραφία", "Ήθη, έθιμα και δοξασίαι της Κεφαλονιάς" κ.ά.Το 1901 ο Ανδρέας Λασκαράτος θα πεθάνει σε βαθιά γεράματα, 90 χρονών.Το ηθικό έργο του Λασκαράτου ταυτίστηκε απόλυτα με την γεμάτη ηθική ζωή του και έμεινε για πάντα στην μνήμη μας και στην Λογοτεχνία ως ένας από τους πιο ακέραιους πνευματικούς ανθρώπους. Έγραψε ποιήματα, πεζογραφήματα, πολεμικά βιβλία και φυλλάδια (λιβέλους), τεχνολογικά δοκίμια για τον πεζό και ποιητικό λόγο, και πολλά γράμματα σε τοπικές εφημερίδας. Οι γονείς του, Γεράσιμος - Τυπάλδος Λασκαράτος και Στυλιανή Μάνεση, ανήκαν σε οικογένειες "χρυσοβιβλικές" της Επτανησιακής αριστοκρατίας (Libro d'oro). Δεν ήταν ιδιαίτερα μορφωμένοι ούτε ιδιαίτεροι πλούσιοι - ήταν εύποροι, με κτηματική περιουσία. Ο Ανδρέας ήταν το πρώτο παιδί· ακολουθούσαν τρεις αδελφές και τρεις αδελφοί. Οι εγκύκλιες σπουδές του έγιναν στο Ληξούρι, στο Αργοστόλι και στη σχολή του Νεόφυτου Βάμβα στο Κάστρο, κοντά στο Αργοστόλι. Ως μαθητής ήταν έξυπνος, απείθαρχος και αμελής.Το 1828-1834 έζησε στην Κέρκυρα, κοντά στο θείο του Δημήτριο Δελαδέτσιμα (1782-1844), πολιτικό με κοινωνική λαμπρότητα. Τότε φοίτησε για λίγο στην Ιόνιο Ακαδημία, στο Νομικό Τμήμα. Στην Κέρκυρα επίσης εγνώρισε τον Διονύσιο Σολωμό (1798-1857). Πήγαινε στο σπίτι του, του έδειχνε τα στιχουργικά του δοκίμια και άκουε τις παρατηρήσεις του. 1834-1836, μικροϋπάλληλος στο Αργοστόλι. 1836-1837, νομικές σπουδές στο Παρίσι, κατ' απαίτηση του πατέρα του· ο ίδιος ήθελε να γίνει γιατρός· 1837-1839, νομικές σπουδές στην Πίζα, όπου πήρε και το δίπλωμά του. Μετά τις σπουδές του εγκαταστάθηκε στο Ληξούρι και προσπάθησε να κάμει τον δικηγόρο, αλλά αισθανόταν αποστροφή προς το επάγγελμα, και το 1843 παραιτήθηκε. Το 1846 παντρεύεται την Πηνελόπη Κοργιαλένια, κόρη του Δημητρίου Κοργιαλένια (1775-1861), μεγαλέμπορου στο Λιβόρνο, που του έγινε πολύτιμος σύντροφος και αργότεροι του συμπαραστάθηκε σε όλες τις τρικυμίες της ζωής του. Απόκτησαν εννιά παιδιά, επτά κόρες και δύο γιους - βιβλική οικογένεια, αλλά με οικονομικές δυσκολίες.Το 1854 εγκαταστάθηκε στο Αργοστόλι, όπου και θα ζήσει σχεδόν όλη την υπόλοιπη ζωή του. Τον Φεβρουάριο του 1856 εκδίδονται τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς ή Σκέψεις απάνου στην οικογένεια, στη θρησκεία και στην πολιτική εις την Κεφαλονιά, το μοιραίο βιβλίο της ζωής και της σταδιοδρομίας του. Η πολεμική του κατά της Εκκλησίας και των Ριζοσπαστών της Επτανήσου ήταν αμείλικτη - και αμέσως προκάλεσε σκάνδαλο. Ακολούθησε αφορισμός του μητροπολίτη Κεφαλληνίας Σπυρίδωνος Κοντομίχαλου και χυδαιότητες του φανατισμένου πλήθους. Φυγή στη Ζάκυνθο, νέος αφορισμός και τέλος φυγή στο Λονδίνο. Επιστροφή στη Ζάκυνθο τον Ιανουάριο του 1857. Στις 5 Μαΐου 1859 αρχίζει την έκδοση μιας μικρής οικογενειακής εφημερίδας, που την ονόμασε συμβολικά "Λύχνο", γιατί τη θεωρούσε όργανο που θα βοηθούσε στην ανάπλαση της κοινωνίας! Η έκδοση του "Λύχνου" του προκαλεί νέες περιπέτειες: το 1860 έρχεται σε σύγκρουση με τον αρχηγό των νέων Ριζοσπαστών Κωνσταντίνο Λομβάρδο (1820-1888) και καταδικάζεται σε φυλάκιση. Το 1862/1863 εκδίδει τις Καταδρομές εξαιτίας του Λύχνου. Το 1864 γίνεται η ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα.Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την Ένωση ως τους Χαραχτήρες (1864-1886), ο Λασκαράτος παρουσίασε συγγραφική ευφορία. (Τους τίτλους των έργων της περιόδου αυτής βλ. παρακάτω). Στο τέλος του 1886 εκδίδεται το Ιδού ο άνθρωπος. Ανθρώπινοι χαραχτήρες ή Ο άνθρωπος. Είναι το τελευταίο του βιβλίο. Ύστερα από αυτό ακολουθούν δημοσιεύματα μόνο στις εφημερίδες, κυρίως τις τοπικές, συνήθως για μικροζητήματα, που ποτέ δεν έπαυσαν να τον απασχολούν. Το 1899 ο φωτισμένος ιεράρχης της Κεφαλονιάς Γεράσιμος Δόριζας (1851-1901), φίλος και θαυμαστής του, θα ζητήσει από τη Σύνοδο την άρση του αφορισμού του, πράγμα που θα γίνει στις 19 Ιανουαρίου του 1900. Τη νύχτα της 23 προς 24 Ιουλίου του 1901 ήρθε γαλήνια το τέλος. Έτσι, ο πρώην απόβλητος της Εκκλησίας θα κηδευτεί με όλες τις τιμές - και με πανελλήνια αναγνώριση.Ο φυσικός προικισμός του Λασκαράτου σε νοημοσύνη αναμφισβήτητα ήταν έξοχος. Υπήρξε πνεύμα οξύ, παρατηρητικό, ανήσυχο και σπινθηροβόλο, με σατιρική διάθεση και σαρκαστική επιθετικότητα, πραγματιστής που διέπεται από βαθύτατον ορθολογισμό. Εξάλλου, ήταν τύπος νευρικός, εριστικός και πεισματάρης, με συνεχείς παρορμήσεις για κοινωνική αναγνώριση. Τις ιδέες του τις υποστήριζε με πάθος και φανατισμό. Έτσι, γινόταν ιδιότροπος, μαχητικός και "φιλόνικος". (Το τελευταίο το αναγνωρίζει και ο ίδιος στους Χαραχτήρες του). Η καταγωγή του και η κοινωνική του θέση του δημιούργησαν συνείδηση αριστοκρατική. Οι σπουδές του στην Ευρώπη του έδωσαν, εκτός των άλλων, και διδάγματα δημοκρατικά και φιλελεύθερα. Έζησε μέσα στο κλίμα του γαλλικού Διαφωτισμού και δέχτηκε την επίδραση του φιλοσοφικού ορθολογισμού. Ρουσώ, Μοντεσκιέ, Βολτέρος, Κοντορσέ κ.τ.λ., θα γίνουν οι πνευματικοί του πατέρες και σύντροφοι. Ο θρησκετικός φιλελευθερισμός και το πνεύμα της Μεταρρύθμισης θα του ενισχύσουν τις αντικληρικές διαθέσεις που είχε πάντοτε. Αυτές θα αποτελέσουν τη σπονδυλική στήλη των στοχασμών του και θα κατευθύνουν τη θρησκευτική του συνείδηση. Αλλά τα φιλελεύθερα και δημοκρατικά κηρύγματα του Διαφωτισμού δεν βρήκαν βαθύτερη απήχηση στην ψυχή του νεαρού αρχοντομαθημένου. Στα κοινωνικά και τα πολιτικά προβλήματα ο πανέξυπνος Λασκαράτος θα μείνει συντηρητικός και αντιδραστικός, ουσιαστικά δέσμιος στην ιδεολογία της κοινωνικής του τάξης. Και όμως, δεν συμμερίζεται παντού την ιδεολογία των "χρυσοβιβλικών'". Με την επίδραση της "Ευρώπης" θα κάμει αρκετά βήματα προς τον αστισμό, αλλά δεν θα ολοκληρώσει τη μετάβαση. Και αυτό θα του δημιουργήσει ψυχικό διχασμό: δεν θα είναι ούτε "άρχοντας", ούτε - "αστός" θα μείνει ανεδαφικός, ανικανοποίητος και αντιφατικός.Έτσι, γίνεται δισυπόστατος· φιλελεύθερος, ανανεωτικός, προοδευτικός και θαρραλέος στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και απέναντι στην Εκκλησία (αν και σε πολλά σημεία υπερβολικός)· συντηρητικός, αντιδραστικός και μυωπικός στην κοινωνική και πολιτική του ιδεολογία και τοποθέτηση. Γεννήθηκε άρχοντας της Επτανησιακής αριστοκρατίας και έζησε με την ψυχολογία του άρχοντα. Αρκεί να διαβάσει κανείς τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς (1856) - που αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της ιδεολογίας του, οριστική και ανεξέλικτη - για να καταλάβει τη νοοτροπία του. Πολέμησε τον φιλελευθερισμό και τον Ριζοσπαστισμό της Επτανήσου με το σχήμα της "αγυρτείας" και της "πλάνης". Δέχεται την Αγγλική "Προστασία" και θέλει μόνο ορισμένες μεταρρυθμίσεις ηθικού περιεχομένου. Και η οικογένεια που προβάλλει στα Οικογενειακά είναι μια αρχοντική, όχι λαϊκή ούτε αστική οικογένεια. Και αργότερα η ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα δεν τον ενθουσίασε. Είναι όμως προς τιμήν του ότι σιγά - σιγά παραδέχτηκε τα νεώτερα σχήματα της κοινωνικής μεταβολής. Στα χρόνια του Τρικούπη, τότε που γίνεται βαθύτερος κοινωνικός μετασχηματισμός στη χώρα, ζει και ενστερνίζεται το ανανεωτικό πνεύμα της εποχής. Είναι ένθερμος οπαδός του Τρικούπη, συγκρατημένα προοδευτικός, και άσπονδος εχθρός της φαυλοκρατίας και της κομματικής διαφθοράς - και του Δεληγιάννη που την εκπροσωπούσε. Πρέπει όμως να προσθέσω ότι σε όλη τη μακρά και αγωνιστική ζωή του δεν του έλειψε, η ειλικρίνεια και η πνευματική εντιμότητα. Είναι θαυμαστή η συνέπεια, το θάρρος και η ψυχική αντοχή που έδειξε σε όλες τις - πολλές - περιπέτειες του βίου του. Ευτυχώς, η κοινωνική του τοποθέτηση δεν τον εμπόδισε να δεχτεί την επίδραση της λαϊκής θυμοσοφίας. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τον εμπνέει δημιουργικά και του καλλιεργεί τη σατιρική προδιάθεση: εκμεταλλεύεται το λαϊκό πνεύμα και εντάσσει στα κείμενά του δίστιχα και παροιμίες, ανέκδοτα και μύθους, που είναι και αυτά, όπως και ο ίδιος, πανέξυπνα και δροσερά. Εξάλλου, η μεγάλη παράδοση της Επτανησιακής παμφλετογραφίας μετά την ελευθεροτυπία του 1848 - 1849 θα του προσφέρει το άνετο κλίμα, εκείνο που του πήγαινε πιο πολύ, για να δώσει διέξοδο στους στοχασμούς και τις εκρήξεις του, στον σαρκασμό και την ειρωνεία του - για να κορέσει με ένα λόγο το πάθος της δημοσιότητας που είχε. Επίσης η Επτανησιακή πνευματική παράδοση - Σοφιανός, Μηνιάτης, Δαμοδός, Σολωμός, Τερτσέτης, Τυπάλδος, Βαλαωρίτης, Κονεμένος κ.ά.- είτε ως μελέτη είτε ως περιρρέουσα ατμόσφαιρα (ασφαλώς και η Κρητική λογοτεχνία, το έργο του Βηλαρά και του Χριστόπουλου και οι σπουδές του στο εξωτερικό), του έδωσαν το μεγάλο δίδαγμα για την ανάγκη της εθνικής γλώσσας. Ο Λασκαράτος επίστεψε στην ανάγκη της δημοτικής με συνέπεια και πάθος αμετακίνητο· την συνδέει αναπόσπαστα με το έθνος και θεωρεί τον "λογιοτατισμό" μέγιστο εμπόδιο στην εθνική πρόοδο, ούτε λίγο ούτε πολύ εθνική προδοσία. Βέβαια, η δημοτική που γράφει δεν είναι ούτε λαμπρή ούτε καθαρή: έχει ιδιορρυθμίες λεξιλογικές, γραμματικές, συντακτικές, τοπικούς ιδιωματισμού κ.ά., και φυσικά δεν μας ικανοποιεί. Αλλά οι δύο μελέτες που δημοσίευσε για τη γλώσσα (1884 και 1885) είναι ζωντανές, πειστικές και πολύ ενδιαφέρουσες.Εκεί που η επτανησιακή παράδοση, με τη λαμπρή ποίησή της λ.χ., δεν είχε καμιά επίδραση στην ψυχή και το έργο του, είναι ο λυρισμός και η Ορθοδοξία: ο πρώτος του ήταν άγνωστος, και από τη δεύτερη απομακρύνθηκε. Δεν ήταν καθόλου άθεος. Κατέχεται από θρησκευτικό συναίσθημα, θα έλεγα, βαθύτατο. Είναι οπαδός της θρησκείας του Χριστού, αλλά με τρόπο ορθολογικό και φιλελεύθερο: δεν έχει μεταφυσικές ανησυχίες· ερμηνεύει τον χριστιανισμό ως θρησκεία της αρετής και αρνείται όλες τις εκδηλώσεις της λατρείας· πιστεύει δηλαδή σε μια "λογική" θρησκεία, που εξασφαλίζει στον άνθρωπο την ηθική του ευδαιμονία. Η "μυστική" πνευματικότητα της Ορθοδοξίας τον άφησε εντελώς ασυγκίνητο, ακριβώς γιατί του έλειπε ο συναισθηματικός κραδασμός.Αλλά η στάση της Εκκλησίας απέναντί του υπήρξε βάναυση, παράνομη και άστοχη. Δεν ανέχτηκε η Εκκλησία τις θρησκευτικές απόψεις ή έστω παρεκκλίσεις των Μυστηρίων της Κεφαλονιάς και προχώρησε σε πράξη ανεπίτρεπτη, τον μοιραίο εκείνον αφορισμό του 1856. Αλλά η πράξη αυτή (όσο και αν οι αφορισμοί ήταν κάτι το συνηθισμένο για κοινά αδικήματα τότε) δεν είχε νομικό και ηθικό έρεισμα και, αντίθετα με τον σκοπό στον οποίον απέβλεπε, προκάλεσε κοινωνική αναστάτωση και ταραχή. Ο αφορισμός δηλαδή εκείνος λειτούργησε ως πράξη ανελεύθερη και βάρβαρη και τη μεν Εκκλησία την εξέθεσε ως αφόρητα καθυστερημένη, ενώ τον Λασκαράτο όχι μόνο δεν τον έθιξε, αλλά τον μυθοποίησε και εν πολλοίς τον δικαίωσε.Τα κύρια χαρακτηριστικά της πνευματικής προσωπικότητας του Λασκαράτου είναι από το ένα μέρος ο στοχασμός και η σάτιρα, και από το άλλο η μαχητικότητα, το θάρρος και η εντιμότητα. Ο στοχασμός του έχει ως μόνιμο και καυτό θέμα τον άνθρωπο και την αρετή. Αυτήν την αδιαίρετη αρετή την αναζητεί - και την απαιτεί- σε όλες τις ανθρώπινες εκδηλώσεις: στην οικογένεια, την κοινωνία, τη θρησκεία και την πολιτική. Και στο σημείο αυτό είναι πουριτανός και ανυποχώρητος. Η σάτιρα βοηθεί τον στοχασμό του· ή καλύτερα: στοχασμός και σάτιρα συναιρούνται σε ηθικολογία. Πιστεύει πως "ο σατυριστής είναι κατ' εξοχήν ηθικολόγος", "ηθικός εισαγγελέας" και "ευεργέτης της κοινωνίας" (Οποίος ο σατυριστής). Και τέτοιον ακριβώς θεωρεί τον εαυτό του! Δεν έχει μεγάλες συγγραφικές ικανότητες, έχει όμως μυαλό κοφτερό, πεντακάθαρη σκέψη, ευφυέστατα" ευρήματα και πολύ ζωντανό και ευχάριστο λόγο, παρά την κακοτράχαλη δημοτική του, με τα πολλά ιδιωματικά και ιδιόρρυθμα στοιχεία του.Το πεζογραφικό του έργο έχει ηθικολογικό, διδακτικό και αρετολογικό χαρακτήρα. Στα περισσότερα κείμενά του είναι μάλλον απόστολος και δημοσιολόγος παρά λογοτέχνης. Έργο καθαρά λογοτεχνικό - δημιούργημα μυθοπλαστικής φαντασίας - ίσως δεν έχει γράψει κανένα. Παντού κυριαρχεί ο ηθικός στοχασμός, η έννοια της αρετής και ο μαχητικός συλλογισμός. Τα περίφημα Μυστήρια της Κεφαλονιάς (1856) - η πέτρα του σκανδάλου για τον αφορισμό του και τη φήμη του - έχουν υπότιτλο Σκέψεις απάνου στην οικογένεια, στη θρησκεία και στην πολιτική εις την Κεφαλονιά. Η εφημεριδούλα του "Ο Λύχνος" (1859 κ.ε.), οι Καταδρομές του εξαιτίας του Λύχνου (1862/1863), η περίφημη Απόκριση εις τον αφορεσμόν του Κλήρου της Κεφαλονιάς των 1856 (1867/1868), η Δίκη του με τη Σύνοδο (1869) κ.ά. είναι έργα πολεμικής - η Απόκριση εις τον αφορεσμόν ασφαλώς από τα καλύτερα του είδους του, βιβλίο καταλυτικό και ρωμαλέο. Η Στιχουργική της Γραικικής γλώσσης (1865), το Δοκίμιον ποιητικής (1877) και η Τέχνη του δημηγορείν και συγγράφειν (1878, έκδ. 1954) είναι τεχνολογικά δοκίμια για την πεζογραφία και την ποίηση. Η Αυτοβιογραφία του - ιταλικά γραμμένη (1863-1898) - είναι μαρτυρία μιας εποχής, ασφαλώς πολύτιμη, αλλά όχι βέβαια έργο φαντασίας. Οι Στοχασμοί του (έκδ. 1921) είναι μια συλλογή επιγραμματικών σκέψεων, που μας δείχνουν τα πράγματα που εκίνησαν το ενδιαφέρον του, τις ιδέες που τον ενέπνευσαν και τη στάση που ετήρησε στη ζωή του.Οι Χαραχτήρες του (Ιδού ο άνθρωπος, 1886), έργο σοφό, γραμμένο με πολλή κοινωνική παρατήρηση και εμπειρία, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον από την άποψη της χαρακτηρολογίας, και τον φέρνουν πολύ κοντά στον Θεόφραστο, τον Λα Μπρυγέρ, τον Μοντεσκιέ και τους άλλους χαρακτηρογράφους. Μπορεί μάλιστα να πει κανείς ότι το έργο αυτό πλησιάζει προς τη λογοτεχνία. Αλλά και εδώ κυριαρχεί η σκέψη και η αρετολογία του και γι' αυτό το παραλληλίζω με τους Στοχασμούς του. Λογοτεχνικό έργο είναι μάλλον τα Ήθη, έθιμα και δοξασίες της Κεφαλονιάς (έκδ. 1924). Αλλά κι αυτά, παρ' όλο που έχουν αρκετή φαντασία και κάποτε νόστιμη σάτιρα, δεν έχουν ιδιαίτερη λογοτεχνική αξία. Είναι ευτράπελες διηγήσεις, σαν μακρόσυρτα παραμύθια, όπου μεταφέρονται αυτούσιες οι ιδέες του για τη θρησκεία, την κοινωνία και την πολιτική (όχι πια την πολιτική του Επτανησιακού Ριζοσπαστισμού, αλλά της κομματικής φαυλότητας και διαφθοράς του ελληνικού κράτους). Η ποίησή του είναι το πιο γνωστό μέρος του έργου του -μετά τον αφορισμό του -, αυτό που έχει φθάσει περισσότερο στο ευρύτερο κοινό. Ασφαλώς, στα Στιχουργήματα διάφορα (1872) έχει συμπεριλάβει τους καλύτερους στίχους του. Τα ανέκδοτα ποιήματά του, που δημοσιεύτηκαν στον τρίτο τόμο των Απάντων του (1959), εκτός από το φιλολογικό ενδιαφέρον που παρουσιάζουν, δεν προσθέτουν καινούργια πράγματα στην ήδη γνωστή ποιητική δημιουργία του. Μερικοί στίχοι του έχουν μείνει παροιμιακοί, ιδίως στην Κεφαλονιά: "'Οντις έπλασε ο θεός την Οικουμένη,/ το Ληξούρι και τόσους άλλους τόπους" κ.λ.π. Αλλά η ποιητική προσφορά του Λασκαράτου είναι περιορισμένων διαστάσεων. Ο ίδιος είχε πλήρη επίγνωση των δυνάμεών του, και με την ειλικρίνεια που τον χαρακτήριζε, ομολογεί την αδυναμία του πρώτα με τον τίτλο της συλλογής του: Στιχουργήματα, όχι Ποιήματα· ύστερα με το τέλος του προλόγου του στην ημιτελή Βάρκα - Κανονιέρα. Δεν μπόρεσε, λέει, να την συνεχίσει: "Επιθύμησα πάντα ν' ανεβώ εις τον Παρνασσό και πάντα μισοστρατίς ο ανήφορος μ' εβάρυνε κι εγύρισα οπίσω. Δεν είχα τα φτερά του φίλου μου του Βαλαωρίτη".Πολλά όμως ποιήματά του, ιδίως τα σατιρικά, έχουν ιδιαίτερο θέλγητρο και διαβάζονται με άνεση και πολύ ενδιαφέρον. Οι σατιρικές γελοιογραφίες και οι παρωδίες του είναι μοναδικές στη νεοελληνική ποίηση. Το σπινθηροβόλο και δηκτικό πνεύμα του αστράφτει πραγματικά στο Ληξούρι εις τους 1836, στο Γιατί τα τάλαρα τα λένε τάλαρα, στα σονέτα Εις τον Έρωτα, Η Δευτέρα Παρουσία, Στην εικόνα μου, στο Συχαριάσματα εις γενέθλια γαϊδάρου, στην τρισχαριτωμένη εκείνη παρωδία Καυγάς μεταξύ Αγαμέμνονος και Αχιλλέας, με τους αμίμητους αναχρονισμούς του, και σε άλλα πολλά. Ακόμη και η αθυροστομία του δεν μας ενοχλεί: Το λαϊνάκι κ.ά. Γενικά όμως η αρετολογία, ο διδακτισμός και το αντικληρικό πνεύμα κυριαρχούν σε πάρα πολλούς στίχους του. Υπάρχουν όμως και λυρικές στιγμές που μας αναπαύουν, όπως λ.χ. το σονέτο που έγραψε για τη γυναίκα του, Εις Λονδίνον το 1851. Εξάλλου, η μορφική τελειότητα των στίχων του είναι άψογη, ιδίως στον ενδεκασύλλαβο, στον οποίο είχε ασκηθεί πολύ από τη μακρά αναστροφή του με την Ιταλική ποίηση και στιχουργία. Απόσπασμα από το έργο του «Όνειρο»: Ήτανε να ξημερώσει Μεγάλο Σάββατο, που είδα στον ύπνο μου πως απέθανα. Επέθανα, και ως στρίψη ματιού ευρέθηκα εις τον άλλον κόσμο. Εκεί ως από ενστίγματος, έτρεξα ευθύς για τον Παράδεισο κι έλαβα την τόσον καλήν τύχη να φθάσω εις την στιγμή που ο Θεός έβγαινε να πάη περίπατο. Μιλιούνιοι Άγιοι τον επεριστοιχούσανε βαστώνες αγγελούδια λάτινα, σαν εκείνα των εκκλησιών, κι εγώ εστοχάσθηκα να ωφεληθώ από εκείνην την αναστάτωση, από εκείνη την σκοτούρα, δια να έμβω λαθρεμπορικώς πως εις τον Παράδεισο, αποφεύγοντας τελωνειακάς έρευνας, σαν όπου κι εγώ είχα κάτι να κρύψω. Άνατρεχα λοιπόν τον χείμαρρον των Αγίων, ανοίγοντας το δρόμο μου με τα δυο μου χέρια, όταν ο Άη Πέτρος, ο ακοίμητος εκείνος θυρωρός των Ουρανίων Αναχτόρων, με αρπάζει από το λαιμοδέτη, και «Στάσου, λέει, ανάξια κολασμένη ψυχή!» «Άγιε, του είπα εγώ, γιατί με πιάνεις από το κολέτο, σαν να ήμουνα κλέφτης;» «Σώπα, λέει, μπερ&-μα δεν το τελείωσε- φεύγα εδώθε και πήγαινε στο πυρ το εξώτερον, το ητοιμασμένον δια όσους ξεσκεπάζετε τα& τα& τα& των ευσωβών ιερέων μας.» Εγώ, για μία στιγμή ετρόμαξα επειδή τα μάτια του Αγίου ερρίχνανε φωτιές από το θυμό του, και τα γένεια του ετρέμανε κι επέτα σπίθες σάλια από το στόμα του! Μα έπειτα κάνοντας δύναμη στον εαυτό μου, έτρεξα κι εσταμάτησα τον Θεόν, κι έπεσα στα πόδια του, και γονυπετής του είπα- «Θεέ Πατέρα, λάβε ευσπλαχνία δι εμέ, και διόρισε του αγίου θυρωρού σου να με αφήση να έμβω εις την αιώνιαν χαράν και αγαλλίασην». Μα τότε και ο Άη-Πέτρος -«Παναγιώτατε, του λέει, τούτος είναι καταδικασμένος από τους αντιπροσώπους σου πληρεξούσιους παπάδες εις το πυρ το εξώτερον.» «Α! λέει ο Θεός, τότε, παιδί μου, δεν μπορώ να σου κάμω τίποτα!» «Μα! είπα πάλι εγώ, Θεέ Πατέρα, κάμε έλεος!» Και ο καλός Θεός, στρεφόμενος τότε προς τον μονογενή του υιόν- «Εσύ, λέει, που στάθηκες εκεί κάτου και γνωρίζεις τούτα καλήτερά μου, ιδές περί τίνος πρόκειται». Με τούτο τράβηξε το δρόμο του. Έτσι ο Χριστός εμεινε με εμέ, και, με τη συνηθισμένη του καλοσύνη, μ' εχάϊδεψε. Μα τότες ο Άη-Πέτρος έβγαλε μέσ' απ' τα ράσα του το αφοροχάρτι των 1856, και «Διάβασε, λέει του Χριστού, διάβασε, Υπερένδοξε Διάδοχε. Και πες αν ετούτος ο άνρθωπος ημπορή να έμπη στον Παράδεισό μας». Ο Χριστός επήρε το αφοροχάρτι, το εφυλολόησε, και στραφείς προς εμέ- «Μα τι τους έκαμες, μου είπε, που σε αφορήσανε;» «Ω γλυκήτατέ μου Ιησού! του είπα εγώ, με αφορέσανε, επειδή του έλεγξα τις ανοσιουργίες τους. Πρέπει να ξέρης , Ιησού μου, ότι η θρησκεία την οποίαν εδίδαξες εις τον Κόσμο, δεν υπάρχει πλέον εκέι κάτου. Επειδή από καιρό σε καιρό, και από λίγο σε λίγο, την άλλαξαν όλην, ώστε τώρα δεν έμεινε παρά το όνομά σου απάνου σε μια σωρεία θρησκευτικών εθίμων, όπου τα λένε θρησκεία σου. Μια τέτοια θρησκοκιβδήλωση, φυσικώ τω λόγω, μακράν από του να φέρνη την ηθικοποίησην του ατόμου, σκοπός τούτος της θρησκείας σου, διαφθείρει εξεναντίας, και αποχτηνώνει τα πλήθη. Οι δε παπάδες, αδιαφορώντες εις το εξαγόμενον τούτο, μετέρχονται την παπαδοσύνη τους ως έργον για να ζήσουνε και φυσικώ τω λόγω εξαγριώνονται εναντίον εις όποιον προσπαθήση να ανοίξη τα μάτια των οπαδών τους. Έτσι, η εξάλειψη της θρησκείας σου από τον Κόσμο μας είναι, Ιησού μου, τώρα πλέον fait accompli». «Μου το παν κι άλλοι, λέει, μου το παν κι άλλοι!»& «Έτσι, εγώ επανέλαβα, κάποιες από τις καταχρησές τους τες εστηλίτεψα σ' ένα μου βιβλίον, όπου για τούτο το ονόμασα Μυστήρια της Κεφαλονιάς. Αλλά εκείνου σαν ειδώθηκαν ξεφαυλισμένοι εμπρός εις το ποίμνιόν τους, ελυσσιάξανε, Χριστέ μου, επαραφρονήσανε, και με αφορέσανε με όλην την πομπήν και παράταξην από την Εκκλησία τους». Ο Χριστός δεν ηθέλησε να ακούση περισσότερο. Εκούνησε λυπημένος του κεφάλι του, και, ξαναλέγοντας πάντα: «Μου το παν κι άλλοι, μου το παν κι άλλοι» έστρεψε προς τον Άη-Πέτρο και «Άσ' τονε, λέει, να εμπή και βάλ' τονε σε μια αγκωνή να μην φαίνεται.» «Αδύνατο, Χριστέ μου, αδύνατο!- είπεν ο άγριος εκείνος Κέρβερος. Κλονίζεται η πίστη, αν τούτο γίνη. Ενθυμίσου ότι συ αυτός έδωσες εις τους παπάδες την εξουσία να λυούν και να δένουνε, και υποσχέθηκες να εχτελής εις τον Ουρανόν ό,τι και όπως εκείνοι διορίσουνε στη Γη.» «Corpo di Bacco! είπε τότες ο Χριστός φράγκικα. Ας είναι. Στείλε τονε λοιπόν εις την Κόλαση. Μα δώσε του και δυο γραμμές ένα συστατικό στον Εωσφόρο, για να μη σκληραγωγήση απάνου του». Είπε κι έφυγε. Εγώ έμεινα με τον Άη-Πέτρο, όστις έβγαλε κομμάτι χαρτί, και ακουμπώντας απάνου στο γόνα του, έγραψε συστατικό, μου το εγχείρισε, και τότε μια ακαταμάχητη βία με έσπρωξε στην Κόλαση. Το εσωτερικόν της Κολάσεως ήτον φοβερόν και επιβλητικό. Ο Μέγας Εωοσφόρος , καθισμένος εις ένα ξάγναντο με τους αξιωματικούς του Αρχιδιαόλους δεξιά-ζερβιάθε, υψωνότουνε ανάμεσά τους σα βράχος. Εμπρός σε τούτους εκυλιόντανε πλήθος Διαολάκια έτοιμα για θέλημα. Η αόρατη βία που με έσπρωξε εκεί μέσα εξακολούθησε να με σπρώχνη, και με έφερε στους πόδας του Μεγάλου εκείνου Κυριάρχου της Κολάσεως. Όταν με είδε κοντά του, αναγλύφτηκε, καθώς ήθελε να κάμει λύκος, για να αρπάξη αρνάκι! Αλλ' όταν του επαρουσίασα το συστατικό του Άη-Πέτρου, έτριξε τα δόντια του από τη λύσσα του! Εσείστηκε η Κόλαση σ' εκείνο το τρίξιμο, και ο Άη-Πέτρος έκαμε το σταυρό του. Μου έδωσε μια φρικώδη στραβοματιά, και «εχθρέ, λέει, του Διαβόλου και της Κολάσεως! Εγώ επάντεχα να σε γδάρω με πυροβολόπετρα. Καθώς ο Νικολάκης ήθελε να γδάρη το φίλο μου τον παπά Μαντσαβίνο. Και όμως υποχρεούμαι να σε ξενίσω κι εσέ, καθώς κάνω και εις τους φίλους μου. επειδή έτσι θέλει ο Αφέντης μου». Ένευσ' έπειτα σ' ένα Διαολάκι κι εκείνο κυλισμένο, μ' έσυρε ενεργώντας απάνου μου μίαν έλξη σαν εκείνη του μαγνήτη, επιβλητική και άφευχτη. Έτσι δεν αργήσαμε να φθάσωμε σε μία μεγάλη πόρτα, η οποία μας ανοίχθηκε αυτομάτως ευθύς εις το φθάσιμό μας. Αλλά οποία τότε η έκπληξή μου, όταν ευρέθηκα μεταξύ των Ιερέων, Αρχιερέων και Πατριαρχών.

http://1hellinas.pblogs.gr/2007/12/andreas-laskaratos.html

"Κατασκήνωση Α.Σ.Π.2008"

2008-07-25T13:37:00.001+03:00

Kατασκήνωση Αγοριών Α.Σ.Π.2008 (Ε) from anaplastiki on Vimeo.

Kατασκήνωση Αγοριών Α.Σ.Π.2008 (Στ) from anaplastiki on Vimeo.

Πηγή: www.anaplastiki.gr

" Κατασκήνωση Α.Σ.Π.-Καλοκαίρι 2008 "

2008-06-14T12:54:00.002+03:00

Δήλωσε και Εσύ Συμμετοχή στις Κατασκηνώσεις του π.Γερβασίου!!!

Κατασκήνωση Αναπλαστική Σχολή Πατρών 2008 from anaplastiki on Vimeo.

Πηγή: www.anaplastiki.gr

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ Λ.Κ.Α.

2008-06-07T22:15:00.002+03:00

Η ιστοσελίδα μας εύχεται στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λέρου Καλύμνου & Αστυπαλαίας κ.κ. Παΐσιον (κατά κόσμον Παναγήν Αραβαντινόν) καταγόμενον από τους Σουλλάρους της Κεφαλλονιάς ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ & ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ και ο Άγιος Παΐσιος - Παναγής να είναι αρωγός και προστάτης του στην αρχιερατική διακονία του.

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ – ΠΑΝΑΓΗΣ ΜΠΑΣΙΑΣ

2008-06-07T09:10:00.002+03:00

Ένα από τα ευωδέστατα άνθη του Κεφαλληνιακού λειμώνος είναι και ο νεοφανής, Όσιος Παίσιος Παναγής Μπασιάς.
Ο Όσιος Παίσιος Παναγής Μπασιάς εγεννήθη εις την πόλη του Ληξουρίου το έτος 1801 από τον Μιχαήλ Τυπάλδο - Μπασιά και την Ρεγγίνα το γένος Δελλαπόρτα, ευσεβείς και ευκατάστατους ανθρώπους.Έλαβε σοβαρή γραμμματική μόρφωση αφού γνώριζε την Ιταλική, Γαλλική και Λατινική γλώσσα.Στην αρχή της σταδιοδρομίας του διορίζεται γραμματοδιδάσκαλος και εξασκεί το λειτούργημα του διδασκάλου, αλλά εμπνεόμενος από τα ριζοσπαστικά κηρύγματα των Κοσμά Φλαμιάτου και Ευσεβίου Πανά, Εκκλησιαστικών αναστημάτων της εποχής, οι οποίοι υπεράσπιζον ότι οι Άγγλοι (κυρίαρχοι της Επτανήσου) προστάται, ουσιαστικά τύραννοι, επιβουλεύονται το ορθόδοξον φρόνημα των κατοίκων, αφήνει το δημόσιο σχολείο και παραδίδει μαθήματα κατ' οίκον συνεχίζων την αποστολήν του.Σε ηλικία 20 ετών, μετά τον θάνατο του πατέρα του, έχων έμφυτη κλίσην επηρεαζόμενος από την προσωπικότητα του Πολιούχου μεγάλου Ασκητού, Αγίου Γερασίμου και του γείτονός του, επίσης μεγάλου Ασκητού, Αγίου Ανθίμου, εγκαταλείπει τα πάντα και φθάνει εις το "ξηροσκόπελο" μικρό νησάκι εις την κάτω Λειβαθώ, Βλαχερνών και τόπος εξορίας Κληρικών από τους Άγγλους.
Εξόριστος τας ημέρας εκείνας ήτο και ο περίφημος Ζακύνθιος Κληρικός Νικόλαος Καντούνης.Δεν έμεινε όμως πολύ διάστημα καμφείς από τας ικεσίας της χήρας μητέρας του και της απροστάτευτης αδελφής του.
Επιστρέφει λοιπόν μοναχός εις τον κόσμον, αλλά ολόκληρη η ζωή του αποδεικνύεται συνεχής ασκητικός αγών και συνεπής επαγρύπνησις των μοναχικών ιδεών και αποφάσεών του.Το 1836 χειροτονείται διάκονος και Πρεσβύτερος υπό του Αρχιεπισκόπου Κεφαλληνίας Παρθενίου Μακρή.
"ΈΖΗ ΔΙΑ ΤΟΝ Χριστόν και την Εκκλησίαν Του. Ελειτούργει τακτικώς ή και καθ' εκάστην, κηρύσσων συγχρόνως. Το υπόλοιπον της ημέρας διήρχετο τας οικίας των πιστών, όπου υπήρχε χρεία, υλική και πνευματική, πόνος, θλίψις και συμπαρίστατο νουθετών και παρηγορών. Διεκτίθη ως εξομολόγος, φροντίζων ίνα εντυπωθή εις τας ψυχάς των χριστιανών η εικών του Χριστού.
Έλαβε παρά του Θεού το χάρισμα της προφητείας και "προΰλεγε τα μέλλοντα συμβαίνειν εις πρόσωπα, οικογενείας και γενικώτερον της κοινωνίας", όπως γράφεται εις την εισήγησην της αγιοποιήσεώς του.Πράγματι μέχρι των ημερών μας φθάνει ο απόηχος των πολλών θαυμάτων, των προφητειών και της εν γένει αγίας ζωής του.21 Μαϊου 1864 γεύεται της χαράς της Ενώσεως της Επτανήσου με την Μητέρα Ελλάδα δια την οποίαν ειργάσθη με τον ιδικόν του αντιστασιακόν τρόπον πλησίον των ηρώων ριζοσπαστών, διατηρών και καλλιεργών την Ορθόδοξον παράδοσιν, εις τόσον δυσκόλους πολιτικάς και κοινωνικάς περιόδους.
Το 1867 με τους φοβερούς σεισμούς της Παλλικής γκρεμίζεται η οικία του και έκτοτε φιλοξενείται "πένης, πολλούς δε πλουτίζων", "μηδέν έχων και τα πάντα κατέχων" εις την οικίαν του εξαδέλφου του Ιωάννου Γερουλάνου, πατρός του σπουδαίου χειρουργού Μαρίνου Γερουλάνου.
Λόγω της διαδοθείσης φήμης εκ των πολλών θαυμάτων (εμφανώς κεκοσμημένος προφητικώ του Πνεύματος χαρίσματι), αποφεύγων το φοβερό ύφαλο της πνευματικής ζωής, τον επάρατον εγωισμόν, καταφεύγει εις την γνωστήν μέθοδον μεγάλων ασκητών να προσποιείται τον τρελλόν και έτσι συγκαταριθμείται εις την χορείαν των δια Χριστόν σαλών αγίων.
Δια πέντε έτη ταλαιπωρείται κλινήρης ασθενής συνεχίζων να ευλογεί, να ειρηνεύει, να καθοδηγεί, να συμβουλεύει τους χριστιανούς οι οποίοι νυχθημερόν τον επισκέπτονται.
Εκεί δέχεται την επίσκεψιν του νέου Αρχιεπισκόπου Γερμανού Καλλιγά εις τον οποίον προλέγει την ανάρρησίν του εις τον Αρχιεπισκοπικόν Θρόνον των Αθηνών.
Εκοιμήθη 7 Ιουνίου 1888 και εις την πάνδημον μετά τριήμερον κηδεία του εξεφώνησε περίφημον επικήδειο ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γερμανός Καλλιγάς.Η παρουσία της Αγίας βιοτής του οι διηγήσεις των θαυμάτων του παρέμειναν ζωνταναί και ανεξίτηλαι εις την συνείδηση των χριστιανών και μετά από 88 χρόνια οδήγησαν τον τότε Μητροπολίτην Κεφαλληνίας Προκόπιον να πραγματοποιήσει ανακομιδήν των αγίων λειψάνων του.
Η διαδικασία αγιοποιήσεως του Αγίου από τον Οικουμενικόν θρόνον, λόγω των γνωστών θλιβερών Εκκλησιαστικών γεγονότων της Κεφαλληνίας, καθυστέρησε, και μετά την ενθρόνησιν, ο ειρηνοποιός και ειρηνοφόρος νέος Ποιμενάρχης κ.κ. Σπυρίδων ετέλεσε με Εκκλησιαστική λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια τας εορτάς ανακηρύξεως του Αγίου την 7ην Σεπτεμβρίου 1986 με εκπροσώπησιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, της Ιεράς Συνόδου και πλειάδα Αρχιερέων, εκδοθείσης Θ Πατριαρχικής και Συνοδικής Αποφάσεως 4 Φεβρουαρίου 1986.
Τον Άγιον εγκωμίασαν ο Αρχιεπίσκοπος Γερμανός Καλλιγάς, ο Ιερεύς λόγιος Ζήσιμος Τυπάλδος, και έγραψεν ο Ακαδημαϊκός Αμίλκας Αλιβιζάτος, ο Αρχιμ. π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος, ο Ληξουριώτης Αρχιερεύς Τρίκκης και Σταγών Χερουβείμ Άννινος και ο Αιδεσιμολ. π. Κωνσταντίνος Γκέλης.
Τόση είναι η ακτινοβολία της προσωπικότητός του ώστε ο σατυρικός ποιητής Ανδρέας Λασκαράτος, παρά το αντικληρικό, το αντιπαραδοσιακό του πνεύμα, εις την υποσημείωσιν 6 του έργου του "Μυστήρια της Κεφαλονιάς" σημειώνει: "Ετίμησα και αγάπησα μάλιστα την αρετήν κάθε που την εύρηκα και στα ράσα".

Ο σημερινός προσκυνητής εις τον Ιερόν Ναόν Αγίου Σπυρίδωνος Ληξουρίου έχει την δυνατότητα να προσκυνήσει τα Άγια λείψανα εντός αργυρής λάρνακος και τον τάφον του Αγίου.

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

2008-06-04T19:25:00.003+03:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Η ιερά Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ πληροφορεί το φιλέορτον και χριστεπώνυμον πλήρωμα της ιεράς μητροπόλεως μας, ότι καί εφέτος Τρίτη 10 Ιουνίου 2008 παραμονή της εορτής της Παναγίας ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ θα πραγματοποιήςει ιερά πανηγυρική αγρυπνία.

Οι ακολουθείες της αγρυπνίας (εσπερινός- όρθρος καί πανηγυρική Θεία Λειτουργία) θα ξεκινήσουν περί ώρα 09:00μ.μ. Στη συνέχεια θα προσφερθεί εόρτιο κέρασμα υπό των μοναζουςών της ιεράς Μονής.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ.

"Κυρ-Γιώργης Οικονόμου Κατηχητής"

2008-05-31T10:36:00.002+03:00

" ...Ο αοίδιμος Γεώργιος Οικονόμου δεν ήταν κληρικός, αλλά ζούσε βίο ιεραποστολικό και Άγιον, ώστε η παρουσία του όλη να είναι πατερική... Εγνώριζε τις ιερές αλήθειες και δίδαδκε απαύστως το θέλημα του Θεού... Αυτόν τον ανεπανάληπτο άνθρωπον και διδάσκαλο του ιερού Ευαγγελίου, τον ζήλω θείω πεπυρωμένον και χάριτος ουρανίου πεπληρωμένον παρουσιάζει μέσα από το παρόν βιβλίον ο Αρχιμ.π.Τιμόθεος Παπασταύρου, μαθητής πνευματικός χρηματίσας του μακαρίου ανδρός..."
(Απόσπασμα από τον πρόλογο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ.Χρυσοστόμου στο βιβλίο "Γεώργιος Ξενοφ.Οικονόμου Ο Κατηχητής και Κατηχητής Μου" Εκδόσεις "ΤΑΩΣ¨ σ.10-11 Πάτρα 2008)

Πηγή: www.anaplastiki.gr

"Η Άλωση της Πόλης και ο Καημός των Ελλήνων"

2008-05-29T17:20:00.002+03:00

Η Προφητεία του Γέροντος Παϊσίου (1924-1994) για την Κωνσταντινούπολη.

1453-2008

"555 Χρόνια από την Άλωση της Πόλης και το παρακάτω κείμενο φαντάζει περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ..."

Ο Γέροντας Παΐσιος αποκαλύπτει στον Ανέστη Μαυροκέφαλο, τα γεγονότα που θα προηγηθούν της παράδοσης της Κωνσταντινούπολης στους Έλληνες, όπως επίσης και ορισμένα από εκείνα που θα ακολουθήσουν

Καθώς η καταγωγή μας είναι απ’ την Καππαδοκία και η μία γιαγιά μας κατάγεται απ’ το χωριό του Γέροντα, απ’ τα Φάρασα, ενώ η άλλη απ’ την Καισάρεια, έχουμε κοινές ρίζες με το Γέροντα, και επειδή εκείνα τα μέρη μας πονάνε ιδιαίτερα τώρα που είναι σε ξένα χέρια, ρωτούσα συνέχεια το Γέροντα για την Τουρκία, τι θα γίνει με τον Ελληνισμό και άλλα σχετικά.

Κάποτε, είχα πάει στο Γέροντα με ένα φίλο μου και εκεί συναντήσαμε μία παρέα από πέντε παιδιά. Τότε, ρώτησα το Γέροντα ποιές προέβλεπε να είναι οι εξελίξεις σχετικά με την Τουρκία. "Γέροντα", του λέω, "απ’ την Αλεξανδρούπολη είμαστε. Μήπως μας πιάσει η μπόρα κατά κει;" Μου απαντά: "Κοίταξε να δεις. Οι Τούρκοι δε θα μπουν στην Αλεξανδρούπολη. Θα κάνουν μόνο μία πρόκληση στην Ελλάδα, που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη. Και εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα. Και επειδή θα κρατήσει αυτή η μπόρα κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, θα πούμε το ψωμί ψωμάκι".

Μετά ρωτάω: "Γέροντα, πώς θα καταλάβω εγώ ότι θα είμαστε κοντά στον πόλεμο;" "Όταν", λέει, “θα ακούσεις την τηλεόραση να γίνεται θέμα για τα μίλια, για την επέκταση των μιλίων (της αιγιαλίτιδας ζώνης) από 6 σε 12 μίλια, τότε από πίσω έρχεται ο πόλεμος. Ακολουθεί”. Λέω: "Και ποια κράτη θα συμμετέχουν;" "Κοίταξε, μετά την πρόκληση των Τούρκων, θα κατεβούν οι Ρώσοι στα Στενά. Όχι για να βοηθήσουν εμάς. Αυτοί θα έχουν άλλα συμφέροντα. Αλλά, χωρίς να το θέλουν, θα βοηθάνε εμάς. Τότε, οι Τούρκοι για να υπερασπισθούν τα Στενά, που είναι στρατηγικής σημασίας, θα συγκεντρώσουν εκεί και άλλα στρατεύματα. Παράλληλα δε, θα αποσύρουν δυνάμεις από καταληφθέντα εδάφη. Όμως, θα δουν τότε τα άλλα κράτη της Ευρώπης, συγκεκριμένα η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλα έξι-εφτά κράτη της ΕΟΚ, ότι η Ρωσία θα αρπάξει μέρη, οπότε θα πουν: "Δεν πάμε κι εμείς εκεί πέρα, μήπως πάρουμε κανένα κομμάτι;" Όλοι, όμως, θα κυνηγούν τη μερίδα του λέοντος. Έτσι, θα μπουν και οι Ευρωπαίοι στον πόλεμο".

Σ’ αυτό το σημείο ρωτάω: "Εμείς, τι θα κάνουμε; Ο ελληνικός στρατός θα πάρει μέρος σ’ αυτόν τον πόλεμο;" "Όχι" λέει. "Θα βγάλει η κυβέρνηση απόφαση να μη στείλει στρατό. Θα κρατήσει στρατό μόνο στα σύνορα. Και θα είναι μεγάλη ευλογία που δε θα πάρει μέρος. Γιατί, όποιος πάρει μέρος σ’ αυτόν τον πόλεμο, χάθηκε... Τότε, επειδή στην Ελλάδα ο κόσμος θα φοβηθεί, πολλοί θα στραφούν προς την Εκκλησία, προς τον Θεό, και θα μετανοήσουν. Γι’ αυτό, επειδή θα υπάρξει μετάνοια, δε θα πάθουμε κακό οι Έλληνες. Ο Θεός θα λυπηθεί την Ελλάδα, επειδή ο κόσμος θα στραφεί προς την Εκκλησία, προς το Μοναχισμό και θα αρχίσουν να προσεύχονται. Και θα Βαπτισθούν πολλοί Τούρκοι. Τότε, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος θα συμβάλει ως μεσάζοντας, να δοθεί η Πόλη στην Ελλάδα. Είναι ευλαβής, είναι καλός". "Γέροντα", τον ρωτάω μετά, "την Πόλη θα την δώσουν σ’ εμάς;" "Θα την δώσουν σε μας, όχι επειδή θα το θέλουν, αλλά επειδή αυτή η λύση θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ξένων. Τότε θα το καταλάβουν αυτό. Αυτά που σου λέω, μην τα πεις σε κανένα. Θα σε βγάλουν τρελλό. Γιατί δεν είναι ώριμες οι συγκυρίες ακόμα. Τότε θα το καταλάβεις". Αυτή η συζήτηση με το Γέροντα έγινε το 1991, όταν υπηρετούσα στο στρατό.

'Αλλη φορά, ο Γέροντας είπε: "Η διοίκηση της Πόλης, από μας, θα είναι και στρατιωτική και πολιτική". Γνώρισα και τρεις αξιωματικούς που είχαν πάει στο Γέροντα. Απ’ τους τρεις αξιωματικούς ο ένας έλεγε: "Μόνο σε μένα ο Γέροντας είπε πως θα είμαι διοικητής στρατιωτικού τμήματος στην Πόλη. Στους άλλους δεν ανέφερε τίποτε".

Κάποια άλλη παρέα είχε πάει στο Γέροντα. Ένας απ’ αυτούς σπούδαζε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Ξάνθης. Σε μια στιγμή, γυρίζει ο Γέροντας, τον δείχνει με το δάκτυλο - αυτός, σημειωτέον, πήγαινε στο Γέροντα για πρώτη φορά - και του λέει: "Εσύ, σαν πολιτικός μηχανικός, θα συμβάλεις στην ανοικοδόμηση της Πόλης, γιατί η Πόλη θα ανοικοδομηθεί απ’ την αρχή". Γύρισε και τον έδειξε με το δάκτυλο μπροστά σε όλους. Το παιδί, τότε, ήταν φοιτητής. Μετά, ο Γέροντας γυρίζει σε μένα και λέει: "Κι εσύ, Ανέστη, θα πας στην Πόλη. Κι εσείς οι δύο - έδειξε εμένα και τον φίλο μου - θα πάτε στην Πόλη, αλλά για άλλο σκοπό". Δε μου τον φανέρωσε το σκοπό. Μετά απ’ αυτό, μου μπήκε η επιθυμία να μάθω τουρκικά.

Μια άλλη φορά που είχα πάει στο κελλί του Γέροντα, έτυχε να είναι μέσα ένας πρώην μουσουλμάνος από τη Θράκη. Τον πιάνω και του λέω: "Εσύ πώς συνέβη και ήλθες εδώ, στο Γέροντα;" Σταύρο τον έλεγαν. "Άσε", λέει, "κάτσε να σου πω. Ο Γέροντας μας έκανε ένα πολύ μεγάλο θαύμα και πίστεψε όλη η οικογένειά μου. Μετά ήλθε στο χωριό και φρόντισε να Βαπτισθούμε".

Και σε άλλη επίσκεψή μας στην Παναγούδα, ήταν παρών και ο μουσουλμάνος που Βαφτίσθηκε, ο Σταύρος. Τότε, πάλι μας ανέφερε ο Γέροντας για τα γεγονότα, πώς θα εξελιχθούν με την Κωνσταντινούπολη. Και όταν έφθασε στο σημείο που θα πονέσει η Ελλάδα και είπε ότι, εμάς, θα μας αγγίξει η πείνα, λέει ο κύριος Σταύρος: "Γέροντα, να κρατήσω ένα σακκί αλεύρι για να μπορέσω ν’ αντιμετωπίσω εκείνη την περίοδο και να μην πεινάσουν τα παιδιά;" "Όχι", του λέει, "μην παίρνεις, γιατί ο γείτονάς σου θα έχει αλεύρι και θα σου δώσει"! Δηλαδή, προείδε ο Γέροντας ποιός θα βοηθήσει τον κύριο Σταύρο στην περίοδο της πείνας. Εκείνος φυσικά θα ζει σε χωριό. Τώρα, εμείς που ζούμε στις πόλεις, θα πούμε το ψωμί ψωμάκι. Γι’ αυτό, άλλη φορά, ο Γέροντας έλεγε: "Να έχετε ένα κτηματάκι και λίγο να το καλλιεργείτε. Κοντά σε σας, θα βοηθήσετε και κάποιον που δεν θα έχει".

Πηγή: www.geocities.com

Θυρανοίξια Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου.

2008-05-21T12:16:00.002+03:00

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια τελέστηκαν τα εγκαίνια του νεόδμητου παρεκκλησίου που ανήκει στον ιερό ναό των Αγίων Αποστόλων στο χωριό των Χαυδάτων την Κυριακή 18 Μαΐου 2008 υπό του Σεβασμιωτάτου ποιμενάρχου μας.
Το παρεκκλήσι τιμάται επ ονόματι του εν Αγίοις πατρός ημών Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού, του οποίου κτήτορας και δομήτορας τυγχάνει ο πανοσιολογιώτατος καθηγούμενος της Ιεράς Βασιλικής, Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής μονής του Αγίου Παύλου από το περιβόλι της Παναγίας μας, το Άγιον Όρος αρχιμανδρίτης Παρθένιος. Όπως είπε ο γέροντας «σήμερα πραγματοποιήθηκε ένας ευσεβής πόθος του, τον οποίο είχε από μικρό παιδί πριν φύγει για το περιβόλι της Παναγίας» «σήμερα παραδίδεται στη λατρεία του Τριαδικού Θεού ένας ακόμη ναός, ο οποίος ανοικοδομήθηκε με προσευχή και με την ευλάβεια των πνευματικών του παιδιών».
Έντονη τυγχάνει η επιδαψίλευση του Θεού και η χάρη της κυρίας Θεοτόκου καθώς τον γέροντα συνοδεύουν από το Άγιον Όρος, ο π. Γεράσιμος, ο οποίος κατάγεται από τα Βαλσαμάτα, ο π. Μητροφάνης και ο π. Γαβριήλ. Στην πρόσκληση του καθηγουμένου ανταποκρίθηκαν κληρικοί της Κεφαλλονιάς αλλά και πολλοί κληρικοί και λαϊκοί από αρκετά μέρη της χώρας μας καθώς και η πολιτειακή ηγεσία του τόπου μας. Από την Τρίγλια της Χαλκιδικής ήρθε ο π. Χρυσόστομος, από την Πάτρα ο διάκο Γερβάσιος, οι οποίοι με την παρουσία τους λάμπρυναν τόσο την ακολουθία των εγκαινίων όσο και την πανήγυρη του Αγίου η οποία ξεκίνησε την 19η του παρόντος μηνός για να ολοκληρωθεί την 20η με πανηγυρική Θεία Λειτουργία και πλουσιοπάροχη τράπεζα.
Ο γέροντας ζώντας την χαρά της Αναστάσεως λειτουργεί καθημερινά στο χωριό του, και η προσέλευση των πιστών τυγχάνει αθρόα. Ο Κόσμος στις μέρες μας έχει ανάγκη από ένα λόγο παρηγοριάς από βιωματικές εμπειρίες τις οποίες ο γέροντας μπορεί να προσφέρει γιατί πρώτος αυτός έχει εφαρμόσει το Ευαγγελικό λόγιο «ο ποιήσας και διδάξας». Πρώτα έκανε, δημιούργησε, ασκήθηκε κοπίασε για να μπορεί σήμερα να διδάξει, με εφόδιο του στον αγώνα αυτό το κομποσκοίνι και όπλο του την καρδιακή προσευχή.
Είθε η κυρία Θεοτόκος, η έφορος του τόπου στον οποίο ζεί ο γέροντας πάνω από 50 χρόνια, δια πρεσβειών του Αγίου Νικολάου να τον αξιώσει του καλού παραδείσου και της βασιλείας των ουρανών.

Ποιο το νόημα της Αναστάσεως;

2008-05-04T21:04:00.010+03:00

Αγαπητοί αναγνώστες της ιστοσελίδας "Κεφαλλονίτικη Πνοή" ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Και αναρωτιέμαι αν πραγματικά ο Χριστός αναστήθηκε και φέτος στη ψυχή μας εδώ στην Κεφαλλονιά ή απλά πέρασε μια ακόμη Πασχαλιά χωρίς νόημα για το καθένα προσωπικά. Ο λόγος που ξεκινώ το άρθρο μου έτσι, με έναν τόνο απογοήτευσης, είναι τα γεγονότα που συμβαίνουν αυτό το καιρό στο νησί μας με αφορμή το γεγονός της "πρόωρης Ανάστασης" στη πλατεία του Αργοστολίου από τον ποιμενάρχη μας. Εγίνε λοιπόν η παννυχίδα της Αναστάσεως στις 11:30μ.μ. περίπου και όχι στις 12. Και εξαιτίας του γεγονότος αυτού, δημιουργήθηκε θέμα στα τηλεοπτικά κανάλια, στις τοπικές και πανελλαδικές εφημερίδες, στους εκκλησιαστικούς κύκλους κλπ. Με άλλα λόγια καὶ ἡ γῆ ἐσείσθη καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν, μόνο τά μνημεία στο Δράπανο δεν ἀνεῴχθησαν ακόμα...... και ο σάλος καλά κρατεί και τα αίτια είναι πάντα τα ίδια, οι αφορμές κάθε φορά και σε κάθε ευκαιρία αλλάζουν.

Γιατί; Γιατί ο Χριστός αναστήθηκε στη Κεφαλλονιά στις 11:30 και όχι στις 12. Περίλυπος είναι η ψυχή μου ακούγοντας τον κάθε αθεολόγητο <<Θεολόγο>> να θεολογεί περί της ώρας της Αναστάσεως και να σταυρώνει τον τοπικό επίσκοπο, την ώρα που Ανέστη Χριστός, καί χαίρουσιν Άγγελοι, την ώρα που ανέτειλε συγνώμη εκ τού τάφου. Και αναρωτιέμαι και ανησυχώ μήπως η Ανάσταση που τέλεσε ο επίσκοπος μας ήταν άκυρη επειδή έγινε στις 11:30! Μήπως η Κεφαλλονιά δεν ανέστησε το Χριστό στην ώρα του και θα έχει βαριές θεόδοτες συνέπειες! Μήπως τελικά ο Χριστός παρεξηγήθηκε και οι κατήγοροι του Δεσπότη παρουσιάζονται να κατευνάσουν την οργή του Χριστού με την μορφή σύγχρονων γραμματέων και φαρισαίων! Στόχος μου αγαπητοί αναγνώστες δεν είναι να υπερασπιστώ τον πολιό επίσκοπο μας, άλλωστε ο ίδιος δεν έχει ανάγκη την δική μου υπεράσπιση. Στόχος μου είναι να πω στη αγάπη σας ποιο το πραγματικό νόημα της Ανάστασης όπως το έχω σπουδάσει στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπως το έχω βιώσει στο Αγιώνυμον Όρος, εκεί που πραγματικά διατηρείται αλώβητη η Ορθόδοξη παράδοση και όπως προσπαθώ να το βιώνω κάθε μέρα στη ζωή μου, αν και τυγχάνω χοϊκός και αμαρτωλός.

Και ας αναφερθώ στην ώρα της Αναστάσεως. Στις Ορθόδοξες εκκλησίες έχει επικρατήσει να ψάλλεται το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως το γνωστό μας ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ στις 12 περίπου το βράδυ, δηλαδή πάνω στην άλλαγή της ημέρας, επειδή η Μεγάλη Κυριακή ή Κυριακή του Πάσχα είναι αφιερωμένη στην Ανάσταση του Χριστού. Πουθενά όμως στα ευαγγέλια δεν αναφέρεται η ακριβής ώρα της Ανάστασης. Ενώ για την σταύρωση αναφέρεται η ώρα (π.χ. Ιωαν. 19,14 ἦν δὲ παρασκευὴ τοῦ πάσχα, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· Μαρκ.23,44 ἦν δὲ ὡσεὶ ὥρα ἕκτη καὶ σκότος ἐγένετο ἐφ' ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης, τοῦ ἡλίου ἐκλειπόντος·,) για την Ανάσταση ουδείς Ευαγγελιστής αναφέρει συγκεκριμένη ώρα άλλα αναλυτικά λένε:

Ο Ματθαίος:28, 1 Ὀψὲ δὲ σαββάτων, τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν σαββάτων, ἦλθε Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία θεωρῆσαι τὸν τάφον. 2 καὶ ἰδοὺ σεισμὸς ἐγένετο μέγας· ἄγγελος γὰρ Κυρίου καταβὰς ἐξ οὐρανοῦ προσελθὼν ἀπεκύλισε τὸν λίθον ἀπὸ τῆς θύρας καὶ ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ.

Ο Μάρκος:16, 1 Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωῒ της μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν.

Ο Λουκάς:24, 1 Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέως ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ἀρώματα, καὶ τινες σὺν αὐταῖς. 2 εὗρον δὲ τὸν λίθον ἀποκεκυλισμένον ἀπὸ τοῦ μνημείου, 3 καὶ εἰσελθοῦσαι οὐχ εὗρον τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Ο Ιωάννης:20, 1 Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἔρχεται πρωῒ σκοτίας ἔτι οὔσης εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ βλέπει τὸν λίθον ἠρμένον ἐκ τοῦ μνημείου.

δηλαδή ο Χριστός αναστήθηκε με απλά λόγια την πρώτη μέρα της εβδομάδος και ενώ είχε πέράσει το Σάββατο.(διαγενομένου του Σαββάτου, λίαν πρωί της μιάς Σαββάτων, οψέ Σαββάτων τη επιφωσκούση κλπ).

Η εκκλησία όμως στα πλαίσια του λειτουργικού της χρόνου όρισε να ψάλλεται το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ στις 12 και αφού έχει προηγηθεί η ακολουθία με τον κανόνα του Μεγάλου Σαββάτου το γνωστό Κύμματι Θαλάσσης, και εν συνεχεία να τελείται ο Όρθρος της Κυριακής του Πάσχα και η Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Αλήθεια από όλους εμάς που πηγαίνουμε στην Ανάσταση ποιος έχει ακολουθήσει την παραπάνω τάξη; Δυστυχώς πολλοί λίγοι. Οι περισσότεροι πηγαίνουν στην Ανάσταση για να δουν κόσμο, γνωστούς και ξένους, για να ρίξουν κροτήδες και βαρελότα, για να φορέσουν καινούρια ρούχα, για να ανάψουν εθυμοτυπικά την λαμπάδα κλπ. Πολλοί λίγοι αντιλάμβάνονται τα της Αναστάσεως. Η παννυχίδα της Αναστάσεως αγαπητοί αναγνώστες είναι μια έκθεση η οποία έχει πρόλογο, κύριο θέμα και επίλογο. Και ο πρόλογος είναι ο κανόνας του μεγάλου Σαββάτου που μας εισάγει στο γεγονός, το κύριο θέμα είναι αυτό το Χριστός Ανέστη με την Θεία Λειτουργία και τον επίλογο τον κάνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος με τον κατηχητικό του λόγο που τον αναφέρω παρακάτω. Συγκεκριμένα ο ιερός Χρυσόστομος μας προσκαλεί να συμμετάσχουμε στην τράπεζα που παραθέτει ο Αναστημένος Χριστός αφού αντιληφθούμε ότι από τον Πανάγιο Τάφο Του ανέτειλε συγνώμη. Ο Χριστός το βράδυ αυτό αναστημένος θυσιάζεται για μας και μας καλεί να συμμετάσχουμε στο τραπέζι που παραθέτει που δεν είναι άλλο από την Θεία λειτουργία. Πως όμως να γνωρίζουμε τα παραπάνω αφού πηγαίνουμε στην Ανάσταση στο παρα πέντε και αναχωρούμε στο και πέντε. Αν οι κατήγοροι είχαν πάει στην εκκλησία από το ευλογητός θα άκουγαν και το Χριστός Ανέστη. Δυστυχώς όμως φαίνεται πως ούτε την Μεγάλη Τρίτη είχαν πάει για να ακούσουν την παραβολή των Δέκα Παρθένων και δυστυχώς έπαθαν τα ίδια με τις μωρές παρθένες, έμεινα δηλαδή έξω του νυμφώνος.

Δυστυχώς έχουμε κακή θεολογική παιδεία και στο παραπάνω θέμα και σε αυτό που θα αναφέρω τώρα, και έχει σχέση με την εκτόξευση κροτίδων και κάθε είδους πυρομαχικών. Πότε μου δεν κατάλαβα γιατί την ώρα που ο επίσκοπος, ο ιερέας ψάλλει τον Αναστάσιμο ύμνο να προκαλείται τέτοια αναστάτωση που να εξαφανίζει την χαρά και την κατάνυξη της στιγμής και ο κάθε κληρικός και οι ψάλτες να προσπαθούν να μην τραυματιστούν. Γιατί άραγε να εμποδίζεται το άκουσμα του Χαρμόσυνου γεγονότος εξαιτίας του οποίου άνοιξαν οι πύλες του παραδείσου, καταργήθηκε ο φθονερός διάβολος, η αμαρτία, ο θάνατος και έγινε η γη ουρανός και ο ουρανός γη. Στο γεγονός αυτό οφείλεται τα τελευταία χρόνια η <<φυγή>> του κόσμου στα μοναστήρια της μητρόπολης μας ώστε οι χριστιανοί να ακούσουν αυτό, για το οποίο αγωνίστηκαν και κόπιασαν 50 περίπου μέρες κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Κανείς αγαπητοί αναγνώστες δεν πρέπει να στερεί κάποιον από αυτό που δεν μπορεί ο ίδιος να του προσφέρει πόσο μάλλον από το γεγονός της Αναστάσεως.

Και όσον αφορά το θέμα περί παραδόσεων, που με την πρώτη ευκαιρία ο καθένας το χρησιμοποιεί προκειμένου να υπερασπίσει με πάθος την λανθασμένη, δήθεν θεολογική του αντίληψη, ας είμαστε πολύ προσεκτικοί. Τι είναι παράδοση για την εκκλησία έχει κανείς σκεφτεί; ΠΑΡΑΔΟΣΗ είναι η αδιάσπαστη συνέχεια της πίστης της Εκκλησίας από την επόχή της επί γης παρουσίας του Χριστού, όπως παραδόθηκε στους πρώτους μαθητές του και στους διαδόχους τους. Φορέας της παράδοσης είναι η Αγία Γραφή. Η παράδοση έχει δυναμικό χαρακτήρα και δεν απολυτοποιεί το παρελθόν αλλά το χρησιμοποιεί ως βάση για να προετοιμάσει το μέλλον που είναι ο έρχομός της Βασιλείας του Θεού στην πληρότητα της. Παράδοση λένε ειναι να γίνεται η Ανάσταση στις πλατείες στις 12. Αλήθεια που τα βρήκαμε αυτά;;; Ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει το του Ησαία ότι ο Χριστός Ματθ.12,19 οὐκ ἐρίσει οὐδὲ κραυγάσει οὐδὲ ἀκούσει τις ἐν ταῖς πλατείαις τὴν φωνὴν αὐτοῦ. 20 κάλαμον συντετριμμένον οὐ κατεάξει καὶ λίχνον τυφόμενον οὐ σβέσει, ἕως ἂν ἐκβάλῃ εἰς νῖκος τὴν κρίσιν· 21 καὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσι. Και πάλι αγαπητοί αναγνώστες περίλυπος είναι η ψυχή μου.

Η πίστη της εκκλησίας στην ανάσταση του Χριστού αποτέλεσε από την αρχή της ίδρυσης της τον ακρογωνιαίο της λίθο. Ο Απόστολος των Εθνών και ιδρυτής της τοπικής μας Εκκλησίας Παύλος είναι κατηγορηματικός. Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός το κήρυγμα μας είναι κενό περιεχομένου αλλά και η πίστη σας κενή. Αυτή ήταν η πίστη των ομολογητών και των μαρτύρων: πίστη στην Ανάσταση του Χριστού, πίστη στην κοινή Ανάσταση όλων των ανθρώπων. Η κοινή Ανάσταση θα πραγματοποιηθεί κατά την Δευτέρα Παρουσία όταν ο Χριστός θα έλθει όχι μέσα σε ταπεινό σπήλαιο αλλά με δόξα για να κρίνει ζώντας και νεκρούς. Αυτό περιμένουμε όλοι: να αναστηθεί το σώμα μας, μεταμορφωμένο, πνευματικό και άφθαρτο να ενωθεί με την ψυχή για να ζήσουμε αιώνια με το Χριστό. Άλλωστε αυτό ομολογούμε στο Σύμβολο της πίστεως: Προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Αυτό είναι και το πραγματικό νόημα της Ανάστασης.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ.

Τού εν Aγίοις Πατρός ημών Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

2008-04-28T16:24:00.002+03:00

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΣ

Εις τήν αγίαν καί λαμπροφόρον ημέραν τής ενδόξου καί σωτηριώδους Χριστού τού Θεού ημών, Αναστασεως.

Είτις ευσεβής καί φιλόθεος απολαυέτω τής καλής ταύτης καί λαμπράς πανηγύρεως, Είτις δούλος ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις τήν χαράν τού Κυρίου αυτού, Είτις έκαμε νηστεύων, απολαυέτω νύν τό δηνάριον, Είτις από τής πρώτης ώρας ειργάσατο, δεχέσθω σήμερον τό δίκαιον όφλημα, Είτις μετά τήν τρίτην ήλθεν, ευχαρίστως εορτασάτω, Είτις μετά τήν έκτην έφθασε, μηδέν αμφιβαλλέτω, καί γάρ ουδέν ζημιούται, Είτις υστέρησεν εις τήν εννάτην, προσελθέτω, μηδέν ενδοιάζων, Είτις εις μόνην έφθασε τήν ενδεκάτην, μή φοβηθή τήν βραδύτητα, φιλότιμος γάρ ών ο Δεσπότης, δέχεται τόν έσχατον, καθάπερ καί τόν πρώτον, Αναπαύει τόν τής ενδεκάτης, ως τόν εργασάμενον από τής πρώτης, Καί τόν ύστερον ελεεί, καί τόν πρώτον θεραπεύει, κακείνω δίδωσι, καί τούτω χαρίζεται, Καί τά έργα δέχεται, καί τήν γνώμην ασπάζεται, Καί τήν πράξιν τιμά, καί τήν πρόθεσιν επαινεί, ουκούν εισέλθετε πάντες εις τήν χαράν τού Κυρίου ημών, καί πρώτοι καί δεύτεροι τόν μισθόν απολαύετε, Πλούσιοι καί πένητες μετ' αλλήλων χορεύσατε, Εγκρατείς καί ράθυμοι τήν ημέραν τιμήσατε, Νηστεύσαντες καί μή νηστεύσαντες, ευφράνθητε σήμερον, Η τράπεζα γέμει τρυφήσατε πάντες, ο μόσχος πολύς μηδείς εξέλθη πεινών, Πάντες απολαύετε τού συμποσίου τής πίστεως Πάντες απολαύσατε τού πλούτου τής χρηστότητος, Μηδείς θρηνείτω πενίαν εφάνη γάρ η κοινή βασιλεία, Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα, συγγνώμη γάρ εκ τού τάφου ανέτειλε, Μηδείς φοβείσθω θάνατον, ηλευθέρωσε γάρ ημάς τού Σωτήρος ο θάνατος, Έσβεσεν αυτόν, υπ' αυτού κατεχόμενος, Εσκύλευσε τόν Άδην, ο κατελθών εις τόν Άδην, Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον τής σαρκός αυτού, καί τούτο προλαβών Ησαϊας, εβόησεν, ο Άδης, φησίν, επικράνθη συναντήσας σοι κάτω, Επικράνθη, καί γάρ κατηργήθη Επικράνθη, καί γάρ ενεπαίχθη, Επικράνθη, καί γάρ ενεκρώθη, Επικράνθη, καί γάρ καθηρέθη, Επικράνθη, καί γάρ εδεσμεύθη, Έλαβε σώμα, καί Θεώ περιέτυχεν, Έλαβε γήν, καί συνήντησεν ουρανώ, Έλαβεν, όπερ έβλεπε, καί πέπτωκεν, όθεν ουκ έβλεπε, Πού σου θάνατε τό κέντρον; πού σου Άδη τό νίκος; Ανέστη Χριστός, καί σύ καταβέβλησαι, Ανέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες, Ανέστη Χριστός, καί χαίρουσιν Άγγελοι, Ανέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται Ανέστη Χριστός, καί νεκρός ουδείς επί μνήματος, Χριστός γάρ εγερθείς εκ νεκρών απαρχή τών κεκοιμημένων εγένετο, Αυτώ η δόξα καί τό κράτος εις τούς αιώνας τών αιώνων, Αμήν.

Ήχος πλ. δ'
Η τού στόματός σου καθάπερ πυρσός εκλάμψασα χάρις, τήν οικουμένην εφώτισεν, αφιλαργυρίας τώ κόσμω θησαυρούς εναπέθετο, τό ύψος ημίν τής ταπεινοφροσύνης υπέδειξεν, Αλλά σοίς λόγοις παιδεύων, Πάτερ Ιωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τώ Λόγω Χριστώ τώ Θεώ, σωθήναι τάς ψυχάς ημών