Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009

Ο Άγιος νεομάρτυς Ευγένιος

" Mια ιστορία άγνωστη... "

O νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ ήταν στρατιώτης στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας επί επαράτου Γέλτσιν. Συνελήφθη από τσετσένους αντάρτες, βασανίστηκε, σφάχτηκε σαν αρνί και αποκεφαλίστηκε όταν αρνήθηκε να γίνει μουσουλμάνος , όπως είπε ακόμα και ο ίδιος ο δήμιος στη μητέρα του.Αποκεφαλίστηκε το 1996 τη μέρα που γινόταν 19 ετών.Παρόλο ότι δεν μεγάλωσε σε ένα ευσεβές περιβάλλον δεν αποχωριζόταν ποτέ τον μικρό σταυρό που του είχε χαρίσει η γιαγιά του στα 11α γενέθλια του.Από αυτό τον μικρό σταυρό αναγνώρισε η μητέρα του το σώμα του που κειτόταν σε έναν ομαδικό τάφο μαζί με τρείς άλλους συστρατιώτες του.Για την γενναία άρνηση του να αποχωριστεί αυτό το σταυρό και να απαρνηθεί την πίστη στον Εσταυρωμένο εσφάγη ως αμνός στις 10/23 Μαϊου 1996. Η κομμένη κεφαλή του είχε ταφεί από τους ισλαμιστές αντάρτες σε άλλο σημείο.Η τραγική μητέρα άρχισε να ψάχνει μόνη της για να βρεί το γιο της αμέσως μόλις έμαθε ότι ήταν αιχμάλωτος στα μέσα Φεβρουαρίου του 1996 και επι 9 συνεχείς μήνες. Πληροφορήθηκε ότι ήταν νεκρός τον Σεπτέμβριο του 1996 .Τότε έβαλε υποθήκη το σπίτι της στη Μοσχα για να εξασφαλίσει χρήματα ,απαραίτητα για τις συναλλαγές με τους αντάρτες και άρχισε να ψάχνει τον τόπο που ετάφη ο γιός της. Από την αρχή της αναζήτησης της ήλθε σε επαφή με τους ισλαμιστές αυτονομιστές,ταλαιπωρήθηκε πολύ και απειλήθηκε η ζωή της από μύριους κινδύνους αλλά τελικά κατάφερε να μιλήσει με τον ίδιο τον φονιά του γιου της,Ruslan Khaikhoroyev.Αυτός της είπε ότι ο Ευγένιος είχε ευκαιρία να σώσει τη ζωή του αλλά αρνήθηκε να βγάλει τον σταυρό του και να γίνει μουσουλμάνος και ότι προσπάθησε μάλιστα να δραπετεύσει μια φορά.Η μητέρα αρνείτο να πιστέψει ότι ο γιος της δεν ζει, ακόμα και όταν αναγνώρισε τις μπότες του κατά την εκταφή.Όταν είδε όμως τον μικρό σταυρό του στο ακέφαλο σώμα του δεν άντεξε και λιποθύμησε.Τελικά κατάφερε καταβάλλοντας «λύτρα» να της επιτρέψουν να πάρει και να μεταφέρει τις σωρούς του Ευγένιου και των συντρόφων του στη Μόσχα όπου και έγινε η κηδεία.Ο πατέρας του Ευγένιου πέθανε πέντε μέρες μετά την ταφή τού γιού του.Η απόδοση τιμής στο πρόσωπο του αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο στην Ρωσία. Ήδη έχουν δημοσιευθεί βιβλία για την ζωή και το μαρτύριο του με την ευλογία τού μακαριστού πατριάρχου Αλεξίου του Β, υπάρχει μια εκκλησία επ' ονόματι του, έχει γραφεί ακολουθία και έχουν ιστορηθεί πολλές εικόνες του, κάποιες από τις οποίες μυροβλύζουν.Δεν έχει καταταχθεί ακόμη στο αγιολόγιο της Εκκλησίας ο νεομάρτυρας Ευγένιος αλλά όπως είναι φυσικό κάτι τετοιο δε θα αργήσει πολύ.Ας ευχηθούμε να είναι αναπαυμένη η ψυχή του και ας τον παρακαλέσουμε να προσεύχεται για όλο τον κόσμο στον θρόνο του Αγίου Θεού.

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009

Η “ιερωσύνη” του Πάπα (Σεβ. Μητροπ. Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου Ιερόθεος)

Σε ένα προηγούμενο κείμενό μου έγραφα ότι ο Πάπας και οι Παπικοί δεν έχουν Ιερωσύνη, γιατί με την αιρετική διδασκαλία του Filioque και τόσες άλλες αιρέσεις που δημιούργησαν, απεκόπηκαν από την Εκκλησία του Χριστού καί, επομένως, διεκόπη η αποστολική παράδοση και διαδοχή. Αυτό εξένισε μερικούς που ισχυρίζονται ότι ο Πάπας έχει ιερωσύνη.
Θα ήθελα να κάνω μερικές συμπληρωματικές επεξηγήσεις πάνω στην άποψη αυτή.
Ο Μ. Βασίλειος αντιμετώπισε στην εποχή του διάφορα προβλήματα για το πώς θα δέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία στους κόλπους της τους αιρετικούς. Αφού κάνει την διάκριση μεταξύ αιρέσεως, σχίσματος και παρασυναγωγής, αναφερόμενος στους αιρετικούς που έχουν αποκλίνει, όπως λέγει ο Γεννάδιος Σχολάριος, “κατ’ ευθείαν ή πλαγίως”, “περί τι των άρθρων της πίστεως”, γράφει ότι “οι δε της Εκκλησίας αποστάντες, ουκ έτι έσχον την Χάριν του Αγίου Πνεύματος αφ’ εαυτούς· επέλιπε γαρ η μετάδοσις τω διακοπήναι την ακολουθίαν”. Δηλαδή, όσοι απομακρύνθηκαν από την Εκκλησία, λόγω διαφοράς πίστεως, έχασαν την Χάρη του Αγίου Πνεύματος και δεν μπορούν να την μεταδώσουν, γιατί διακόπηκε η αποστολική διαδοχή. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης παρατηρεί: “Καθώς έν μέλος κοπή από το σώμα, νεκρούται παρευθύς με το να μη μεταδίδεται πλέον εις αυτό ζωτική δύναμις· τοιουτοτρόπως και αυτοί αφ’ ου μίαν φοράν εσχίσθηκαν παρευθύς και την πνευματικήν χάριν και ενέργειαν του Αγίου Πνεύματος έχασαν, μη μεταδιδομένης ταύτης εις αυτούς δια των αφών και συνδέσμων, ήτοι δια της κατά Πνεύμα ενώσεως”.
Επομένως, εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν ενεργούν μυστήρια, ούτε υπάρχει ιερωσύνη, ούτε γίνεται αληθής θεία Λειτουργία. Σε αυτό το σημείο στηρίζονται και όλοι οι ιεροί Κανόνες για την απαγόρευση της συμπροσευχής με αιρετικούς.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τηρεί αυτήν την αρχή στην πράξη και αυτό φαίνεται από το εξής απλό γεγονός. Όταν ένας Παπικός “Ιερεύς” ή “Επίσκοπος” θέλει να γίνη Ορθόδοξος, δεν δεχόμαστε την “ιερωσύνη” που είχε, αλλά τον ξαναχειροτονούμε. Ακόμη δε αυτό γίνεται και με τους σχισματικούς, με τους οποίους δεν έχουμε διαφορά στο δόγμα, αλλά διαφορά “σέ κάποια ζητήματα εκκλησιαστικά και ευκολοϊάτρευτα”. Και σε αυτούς η Εκκλησία δεν δέχεται την “ιερωσύνη” τους, όταν έρχονται στην Εκκλησία, αλλά τους ξαναχειροτονεί, όπως έκανε πρόσφατα το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επειδή πάσχει η κανονικότητα της Αρχιερωσύνης των “Αρχιερέων” που τους χειροτόνησαν. Αυτό σημαίνει ότι εάν ο Πάπας μετανοήση και θελήση να γίνη Ορθόδοξος, τότε, επανερχόμενος στην Εκκλησία, πρέπει να ξαναχειροτονηθή, αφού κατά τον Αριστηνό “αιρετικός, ο κατά την πίστιν αλλότριος· ο δε κατά τι ιάσιμον ζήτημα, σχισματικός”.Αυτή είναι η βασική εκκλησιολογική θέση όπως την εκφράζει ο Μ. Βασίλειος και η όλη πρακτική της Εκκλησίας. Εφ’ όσον δεν δεχόμαστε την “ιερωσύνη” των αιρετικών, δεν δεχόμαστε και τα αποτελέσματα που απορρέουν από την “ιερωσύνη” τους. Γι’ αυτόν τον λόγο και ο Πάπας δεν θεωρείται διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου, έστω και αν στην σημαία του Βατικανού τίθενται τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών, με την παρερμηνεία που δίδουν οι Παπικοί στον σχετικό λόγο του Χριστού (Ματθ. ις', 13-20).

(Πηγή: "Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Απρίλιος 2001

Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009

Εντοπίστηκαν τα ιερά λείψανα των Αγίων Φανέντων

H Ιερά Μητρόπολη Κεφαλληνίας, ανακοινώνει, ότι την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2009, εντοπίσθηκαν στον Ναό του Προφήτου Ζαχαρίου της Βενετίας, τα αγνοούμενα από αιώνες Ιερά Λείψανα των Αγίων Ενδόξων Ομολογητών Γρηγορίου, Θεοδώρου και Λέοντος, των γνωστών μας Αγίων Φανέντων, έπειτα από πολυετή έρευνα του Κεφαλλήνος ιερέως π.Γεωργίου Αντζουλάτου.

Μετά από την επιστημονική εξέταση και γνωμάτευση του παγκοσμίου φήμης Καθηγητού της Ιατροδικαστικής του Πανεπιστημίου του Μπάρι κ. Φραντσέσκο Ιντρόνα, και μετά από την διασταύρωση των αρχαιολογικών και ιστορικών πηγών, το Ρωμαιοκαθολικό Πατριαρχείο της Βενετίας, παρέδωσε στον π. Γεώργιο και τον εφημέριο της Σάμης π. Χρυσόστομο Αλεξάτο, τμήματα Ιερών Λειψάνων και των τριών Αγίων.

Τα Ιερά Λείψανα των Αγίων Φανέντων αφίχθησαν στην Ελλάδα την Κυριακή 1η Φεβρουαρίου και θα παραμείνουν στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Βουλιαγμένης, μέχρι του καθορισμού της ημερομηνίας της επίσημης υποδοχής τους στο νησί μας.

Το ιστορικό αυτό γεγονός για ολόκληρη την Ορθοδοξία, γνωρίσαμε προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος με επιστολή, η οποία δίδεται στη δημοσιότητα, προς πληρεστέραν ενημέρωσιν.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ

Επιστολή Μητροπολίτη Κεφαλληνίας κ. Σπυρίδωνος στην Ιερά Σύνοδο

Προς Την Αγίαν και Ιεράν Σύνοδον
Της Εκκλησίας της Ελλάδος

Μακαριώτατε,

Πάνυ ευλαβώς προαγόμεθα, όπως αναφέρωμεν τη Υμετέρα σεπτή Μακαριότητι και τη περί Αυτή Αγία και Ιερά Συνόδω, ότι τη βοηθεία του Θεού και ταις πρεσβείαις των χορών των Αγίων Του, από της παρελθούσης Παρασκευής 30ης παριππεύσαντος μηνός Ιανουαρίου, η Εκκλησία της Κεφαλληνίας χαίρεται χαράν μεγάλην, επί τη χαρμοσύνω ειδήσει της ευρέσεως των επί αιώνων αγνοουμένων Ιερών Λειψάνων των Αγίων Φανέντων, ήτοι των ομολογητών Αγίων της μεγαθύμου νήσου ημών, Γρηγορίου, Θεοδώρου και Λέοντος, των κατ’ έτος την Κυριακήν των Αγίων Πάντων τιμωμένων.

Οι εν λόγω Άγιοι, στρατιώται Κωνσταντίου του Αυτοκράτορος (337 - 361), αφέντες άπαντα τα εγκόσμια, μη μιανθήναι βουλόμενοι υπό των του Αρειανισμού κακοδοξιών, ενήσκησαν εν Σάμη Κεφαλληνίας, έως του καιρού της αυτών κοιμήσεως.

Τα ιερά αυτών σκηνώματα, επί μήκιστον χρόνον κεκρυμμένα υπάρχοντα, τρόπω θαυμαστώ απεκαλύφθησαν Μιχαήλ τω λεπρώ, ος και ιαθείς ανήγειρεν επ’ ονόματι αυτών σεβασμίαν και ιεράν Μονήν, εξ ης, προ του ΙΔ’ αιώνος, ο ιερός ούτος των Ορθοδόξων θησαυρός, εφυγαδεύθη βιαίως εις Βενετίαν.

Ταις επί εικοσιπενταετίαν αόκνοις ερεύναις και τοις φιλοθέοις αγώσι του Κεφαλλήνος Αιδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Αντζουλάτου, συγγραφέως του κυκλοφορηθέντος εν έτει 2005 πονήματος «Οι Άγιοι Φανέντες», όσον και της «Ασματικής Ακολουθίας» αυτών κατ ἔτος 2007, αμφοτέρων επευλογηθέντων και εγκριθέντων υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ου μη μόνον ενετοπίσθησαν τα ιερά λείψανα των τριών Ομολογητών εν τω Ναώ του Προφήτου Ζαχαρίου Βενετίας, αλλά τούτων εξετασθέντων επιτοπίως, υπό του παγκοσμίου φήμης Διευθυντού του Ιατροδικαστικού Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου του Μπάρι, τακτικού δε του Βατικανού συνεργάτου, Καθηγητού κ. Φραντσέσκο Ιντρόνα, διεκριβώθησαν ιατρικώς συγκλονιστικαί λεπτομέρειαι των χοϊκών αυτών σωμάτων.

Γενομένης σχετικής διασταυρώσεως των αρχαιολογικών και ιστορικών πηγών, απεδόθη εις έκαστον Ιερόν Λείψανον ταυτότης, ακολούθως δε, κατόπιν ειδικής προτέρας παραχωρήσεως του Ρωμαιοκαθολικού της Βενετίας Πατριαρχείου, επετεύχθη η παράδοσις εις ημάς αυθημερόν, μέρους Ιερών Λειψάνων και εκ των τριών Αγίων, άτινα αφιχθέντων αεροπορικώς εν Ελλάδι την Κυριακήν 1ην Φεβρουαρίου, θησαυρίζονται ήδη εν τω Ιερώ Καθεδρικώ Ναώ Αγίου Γεωργίου Δήμου Βουλιαγμένης, της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας, ένθα εφημερεύει ο προαναφερθείς Κεφαλλήν ιερεύς, άχρι του καθορισμού της επισήμου και λαμπράς υποδοχής Αυτών εν Κεφαλληνία.

Κατά την σημαντικήν ταύτην, ως φρονώμεν, στιγμήν δια την Ανατολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, δραττόμεθα της ευκαιρίας, όπως αναπέμψωμεν και πάλιν δοξολογίαν μεγάλην και εκτενή τω πανοικτίρμονι Θεώ δια την γενομένην προς ημάς πλουσίαν Αυτού ευεργεσίαν, αποδώσωμεν δε τας αδελφικάς ημών ευχαριστίας και ευγνώμονας προσρήσεις τω Σεβασμιωτάτω Αγίω Αργολίδος κ. Ιακώβω, τω Σεβασμιωτάτω Αγίω Σύρου κ. Δωροθέω και τω Σεβασμιωτάτω Αγίω Γλυφάδας κ. Παύλω, δια την ποικιλοτρόπως υπ’ αυτών πολύτιμον συμβολήν εις την περαιωθείσαν αγιολογικήν έρευναν.

Ωσαύτως πλείστας οφείλομεν χάριτας τω Σεβασμιωτάτω Αγίω Ιταλίας κ. Γενναδίω, ως και τω Καθολικώ Αρχιεπισκόπω Κερκύρας, Ζακύνθου - Κεφαλληνίας κ. Ιωάννη Σπιτέρη, δια τας μετά του Καρδιναλίου της Βενετίας επιστολάς και επικοινωνίαν.

Ευχηθήτε Μακαριώτατε Δέσποτα και Άγιοι ημών Αδελφοί, όπως αξιωθώμεν και της εν Κεφαλληνία υποδοχής των Ιερών Λειψάνων των Αγίων Γρηγορίου, Θεοδώρου και Λέοντος εν καιρώ ευθέτω, κατόπιν καταλλήλου προγραμματισμού των επί τούτω εορταστικών εκδηλώσεων.

Ταύτα βαθυσεβάστως, αναφέροντες προς Υμάς και επικαλούμενοι τας πρεσβείας τόσον των εν Κεφαλληνία Αγίων Φανέντων Ερημιτών, όσον και τας του Οσίου Πατρός ημών Γερασίμου του νέου Ασκητού, του τιμωμένου δια την 500ην επέτειον από της γεννήσεως Αυτού, διατελούμεν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ




Πηγή: Γράφει ο/η http://www.romfea.gr/ 20:15 09.02.09

Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2009

1 χρόνος χωρίς τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

Συμπληρώνεται κιόλας ένας χρόνος από την εις Κύριον εκδημία του Μακαριστού Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας κυρού Χριστοδούλου. Ένας χρόνος, ο οποίος φανέρωσε τόσο την απουσία όσο και την χαρισματικότητα του κλεινού Ιεράρχου! Περισσότερο σε μας και σε όσους τον γνωρίσαμε, η σκέψη και μόνο ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είναι στο υπερουράνιο θυσιαστήριο, από τη μια αναπαύει τις καρδιές μας, αλλά από την άλλη μας δημιουργεί κενό δυσαναπλήρωτο. Και τούτο γιατί τέτοιοι άνθρωποι γενιούνται στην Ελλάδα κάθε 100 χρόνια.

Η χαρισματικότητα του Ιεράρχου υπήρξε έκδηλη σε κάθε περίσταση και όπου απαιτούνταν. Και αυτό ήταν που "ζήλευαν" ακόμα και αρκετοί πολιτικοί ηγέτες οι οποίοι συναναστράφηκαν ή και ακόμη ακόμη εναντιώθηκαν, σε θέματα πίστεως, με τον Ιεράρχη. Όμως εκείνος απολαμβάνει τους κόπους του, και τους αγώνες του δίπλα στη χάρη του Θεού. Δεν θα αναφερθώ σε βιογραφικά στοιχεία για τον αρχιεπίσκοπο της καρδιάς μας, όπως πολύ εύστοχα έχει χαρακτηριστεί, άλλωστε για την πίστη μας σημασία έχει η κληρονομιά της Βασιλείας των ουρανών και όπως μάλιστα αναφωνεί η Σοφία του Σολομώντος " Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι και εν Κυρίω ο μισθός αυτών και η φροντίς αυτών παρά υψίστω." Οι δίκαιοι ζούν εις τον αιώνα, τον ατελεύτητο, που δεν είναι κανένας άλλος από εκείνον που έχει εγκαινιάσει ο Χριστός με το κοσμοσωτήριο γεγονός της Αναστάσεως του.

Δοξάζω και ευχαριστώ τον καλό Θεό που με αξιώσε να γνωρίσω τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο μέσα στο κήπο της Θεομήτορος, στο Περιβόλι της Παναγίας Μητέρας μας στο Άγιο Όρος και στην Ιερά Βασιλική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή του Αγίου Παύλου, προπαραμονές της εορτής της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, το Σεπτέμβριο του 2001. Πως μπορώ να ξεχάσω την στιγμή που ύψωσε το τρισμακάριστο ξύλο, το τμήμα εκείνο που φέρει την οπή από το καρφί, και για το οποίο στο μοναστήρι υπάρχει ειδικό τροπάριο, από χρόνων πολλών, στους στίχους των Εσπερίων της Εορτής της Υψώσεως. Πως μπορώ να ξεχάσω την απλότητα του χαρακτήρα του όταν το εσπέρας της επισκέψεως του συζητήσαμε μαζί και με το Γέρο Γεράσιμο τον Αγιοπαυλίτη για το νησί μας, το οποίο πριν λίγο καιρό ο ίδιος είχε επισκεφθεί για να συμμετάσχει στις εργασίες του συνεδρίου "Περί ταυτίσεως Μελίτης των πράξεων με την Κεφαλλονιά",για την Πατρίδα μας και τα προβλήματα της.

Συναισθήματα από καρδιάς για τον Αρχιεπίσκοπο της καρδίας μας. Αυτά τα φτωχά λόγια η ιστοσελίδα μας ψελλίζει 4 μέρες πριν την συμπλήρωση ενός έτους από την μετάβαση του σοφού Ιεράρχου "εκ του Θανάτου εις την Ζωήν". Εύχομαι και παρακαλώ όπως ο γέροντας μας μνημονεύει και στο υπερουράνιο θυσιαστήριο εμάς τα παιδιά του και κυρίως την νεολαία την οποία εκείνος επλησίασε για να γεφυρώσει το χάσμα και η οποία τόσο πολύ τον αγάπησε.

Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2009

Κατασκευή της Αγιαστούρας

Την παραμονή των Φώτων, την ημέρα του Αγιασμού,οι καλλικάτζαροι της υπόλοιπης Ελλάδας, τα “παγανά” της Κεφαλονιάς, έχουν εξαφανιστεί. Ο σταυρός που μπήκε στα σπίτια με το αγιασμένο νερό τα έδιωξε. Αφού για ένα δωδεκαήμερο, από την νύχτα των Χριστουγέννων κυριαρχήσανε στη γη, μπήκανε στα σπίτια από τις καμινάδες, μαγαρίσανε τα φαγητά , ήρθε η ώρα να ξαναγυρίσουν αποδιωγμένα στου κάτω κόσμου τα βασίλεια. Τα παγανά της Κεφαλονιάς είναι παράξενα πνεύματα με παιδική μορφή.Πολλοί πιστεύουν πως είναι οι ψυχές των αβάπτιστων νηπίων. Για το δωδεκαήμερο στα παλιά χρόνια έλεγαν ότι μπήκαν “παγανόμερες”. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή οι καλικάντζαροι είναι οι βρυκολακιασμένοι στρατιώτες που έστειλε ο Ηρώδης να σφάξουν τα νήπια ελπίζοντας ότι θα σκότωνε και τον νεογέννητο Χριστό. Κατά μία άλλη εκδοχή καλικάντζαροι γίνονται τα παιδιά που γεννιούνται τα Χριστούγεννα. Γι αυτό παλιά σε κάποιες περιοχές έκοβαν και έκαιγαν τα νύχια των παιδιών που γεννιόνταν τα Χριστούγεννα γιατί χωρίς νύχια ήταν αδύνατον να γίνουν καλικάντζαροι. Σε κάποιες περιοχές πιστεύουν ότι ήταν άνθρωποι που έγιναν ξωτικά επειδή είχαν διαπράξει πολλές αμαρτίες. Όπως και νάχει όμως την ημέρα των Φώτων ξορκισμένοι από τις σταγόνες του αγιασμού οι καλικάντζαροι θα φύγουν τρέχοντας για να ξαναγυρίσουν στα έγκατα της γης.
Την ημέρα του αγιασμού ο ιερέας ή διάκονος επισκέπτεται τα σπίτια για να τα αγιάσει και να διώξει τα παγανά. Ο κληρικός κρατά τον Τίμιο του Κυρίου Σταυρό και την αγιαστούρα του, ενώ τα παιδιά που τον συνοδεύουν κρατάνε το κανάτι ή το μπαχράτσι με τον αγιασμό. Η κατασκευή της Αγιαστούρας την παραμονή του αγιασμού αποτελούσε και αποτελεί παράδοση για το νησί μας. Τέχνη σοβαρή και μετρημένη,η κατασκευή της αγιαστούρας, την οποία διακρίνει η καλαισθησία και η αρχοντιά.


Αρχικά απαιτείται η έρευση ενός επιμηκούς, λεπτού στρογγυλού ξύλου γύρω στα 30-35 εκατοστά και η συγκέντρωση των άνθεων. Δεντρολίβανος, βιολέτες διπλές(σε άλλα μέρη λέγονται νάρκισσοι ή ζουμπούλια), γαρύφαλα κατά προτίμηση κόκκινα για να διακρίνονται είναι τα κυριότερα άνθη πουν απαιτούνται για την κατασκευή. Η κατασκευή ξεκινά απο πάνω με ένα κόκκινο γαρύφαλλο που αποτελεί τη κορυφή και στη συνέχεια προστίθεται δεντρολίβανος ή βιολέτες, ανάλογα με το σχέδιο και με την σκέψη του δημιουργού. Στο τέλος κλείνει με ένα κομμάτι ύφασμα (στόφα εκκλησιαστική ή βελούδο) ραμένο κατάλληλα ώστε να διευκολύνει το παπά στο έργο του. Η χρήση του αλουμινόχαρτου συνιστά προχειρότητα και ακαλαισθησία. Η χρήση κόκκινης κορδέλας εξαρτάται από το σχέδιο και τον δημιουργό. 'Οσο πιο λεπτεπίλεπτη και καλαίσθητη είναι η αγιαστούρα τόσο περισσότερο τραβά τη προσοχή και ξεχωρίζει από τις άλλες.
Την τέχνη της κατασκευής την διδάχθηκα από τον εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Λιβαθινάτων π. Χαράλαμπο Μαρκέτο ο οποίος μαθήτευσε ως σκολίτης δίπλα σε άλλους πολιούς ιερείς που διακρίνονταν για την ευσέβεια και την αρχοντιά τους. Εύχομαι και οι νέοι κληρικοί μας να συνεχίσουν αυτή τη παράδοση σε μια εποχή η οποία διακρίνεται για τον μαρασμό των αξιών και των παραδόσεων.