Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2008

Πανήγυρη Αγίου Νεκταρίου


Με την πρέπουσα λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια γιορτάστηκε και φέτος η μνήμη του Αγίου του 20ου αιώνα και προστάτου της νήσου Αιγίνης Αγίου Νεκταρίου στη περιοχή της παλικής. 2 ιεροί ναοί τιμώνται επ ονόματι του Αγίου, ο ἐνας παρεκκλήσι της μονής του Κορωνάτου και ο άλλος κτιτορικός της οικογένειας του καθηγουμένου της Ιεράς Βασιλικής, Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής μονής του Αγίου Παύλου, αρχιμανδρίτη Παρθένιου στα Χαβδάτα.

Στο μοναστἠρι του Κορωνάτου τελέστηκε πανηγυρική αγρυπνία από 20:00μμ-2:00πμ. Η ανταπόκριση και η αγάπη του κόσμου προς τον Άγιο υπήρξε μεγάλη, ενώ μετά το πέρας της αγρυπνίας παρατέθηκε εόρτιον κέρασμα από τις εορτάζουσες καλόγριες του μοναστηριού μ. Νεκταρία & Θεοκτίστη. Την αγρυπνία λάμπρηναν με τις βυζαντινές μελωδίες ο π. Χαράλαμπος Μαρκέτος, και οι ιεροψάλτες του μοναστηριού Σπυρίδων Έρτσος, Σπυρίδων Θεοτοκάτος & Συνοδινός Γεράσιμος.

Εξίσου μεγάλη υπήρξε και η συμμετοχή του κόσμου στα Χαβδάτα. το εσπέρας της εορτής τελέστηκε πανηγυρικός Αναστάσιμος Εσπερινός από 18:00μμ-20:00μμ και στη συνέχεια παρατέθηκε τράπεζα από την οικογένεια του πολυσέβαστου γέροντα. Ανήμερα της εορτής από 07:30πμ-11:00πμ τελέστηκε η πανηγυρική Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία κατά το Αγιορειτικό τυπικό από τον εφημέριο της ενορίας Χαβδάτων π. Γεράσιμο Σφαέλο, ενώ ο π. Χαράλαμπος Μαρκέτος και ο Συνοδινός Γεράσιμος έψαλλαν τα τυπικά και τους Μακαρισμούς της Κυριακής & της εορτής.

Είθε ο Άγιος Νεκτάριος και η Αγία Θεοκτίστη να διαφυλλάτουν τους Χριστιανούς σε τούτους τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε και όπως λέγει ο Άγιος Γέροντας μας π. Παρθένιος να οικονομήσουν το συμφέρον της ψυχής μας.


Χρόνια πολλά & ευλογημένα σε όλους και καλό Σαρανταήμερο.

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2008

Ένας επίγειος παράδεισος. Μια σταγόνα δροσιάς στη πύρινη λαίλαπα του απατεώνος τούτου αιώνος.

Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από την πόλη του Ληξουρίου βρίσκεται η Μονή του Κορωνάτου. Κατά την παράδοση ο άρχοντας Λέων Πολυκαλάς, αφού έφυγε καταδιωκόμενος από την Κορώνη Πελοποννήσου, κατέφυγε στην επαρχία Παλλικής στην Κεφαλονιά και έφερε μαζί του μία εικόνα της Θεομήτορος. Στη συνέχεια την απέθεσε με τιμές σε ναό, που ανηγέρθη με δική του φροντίδα και έξοδα γύρω στα τέλη του 15ου αιώνα. Τον επόμενο αιώνα ο ναός καταστράφηκε πιθανότατα από σεισμούς. Ενας βοσκός από την οικογένεια Μεγαλογένους του χωριού Πολυκαλάτων έβοσκε τα πρόβατά του στο χώρο όπου σήμερα είναι η Μονή. Το κριάρι καθημερινά ξέκοβε από το κοπάδι και πήγαινε στην πηγή που ήταν κάτω από τη συκιά (στο χώρο όπου ήταν πριν από τους σεισμούς ο ναός) για να πιει νερό. Ο βοσκός, αφού το παρακολούθησε, είδε πάνω στη συκιά μια λάμψη εκτυφλωτική. Πλησιάζοντας είδε μια εικόνα της Παναγίας με μικρό εγκόλπιο. Την κατέβασε από το δέντρο και την πήγε στο σπίτι του. Όμως η εικόνα έφευγε και πήγαινε στη συκιά που τη βρήκε ο βοσκός. Αυτό έγινε πολλές φορές, ώστε ο βοσκό αναγκάστηκε να κοινοποιήσει το θαύμα και με τη συνδρομή των συγχωριανών του χτίστηκε ο ναός εκ νέου. Η πρωτότυπη εικόνα της Κορωνιώτισσας χάθηκε. Αντίγραφο αυτής αυτής είναι η θαυματουργή εικόνα που βρίσκεται σήμερα στο θρόνο. Ονομάζεται και "Δακρυρροούσα" γιατί στους σεισμούς της 23ης Ιανουαρίου 1867, ενώ δεν γκρεμίστηκε ο Ναός η εικόνα βρέθηκε στο δάπεδο με δάκρυα στα μάτια.
Το έτος 1926 κατοίκησαν στην εγκατελειμμένη Μονή η Ασπασία Μοσχονά (Λεοντία μοναχή, μετέπειτα ηγουμένη του Αγ. Γερασίμου) και η Δήμητρα Μεγαλογένους (Αγάθη μοναχή), η μετέπειτα και επί 62 συναπτά έτη Ηγουμένη της Ι. Μονής Κορωνάτου. Με την πνευματική συνδρομή ευσεβών Αγειοριτών Πατέρων και την υλική συνδρομή των ευσεβών κατοίκων του Ληξουρίου αναπτύχθηκε το μικρό Ησυχαστήριο. Η ολιγομελής συνοδεία του με κύριο εφόδιο τα έσοδα από κεντήματα χειρός και χειροτεχνίες κατόρθωσε να μετατρέψει τον πρώην άνυδρο τόπο σε επίγειο παράδεισο. Με μέριμνα της αειμνήστου Ηγουμένης κορίτσια από όλο το νησί μάθαιναν στο ησυχαστήριο να κεντούν, για να μη σβήσει από το νησί το παραδοσιακό κέντημα. Ολόκληρες προίκες ετοιμάζονταν και στέλνονταν στο εξωτερικό. Η αναγνώριση του Ησυχαστηρίου ως ανεξάρτητης Κοινοβιακής Μονής έγινε το έτος 1967.Στη Μονή ανήκουν και τα εξής παρεκκλήσια:
Α) Του Αγ. Νεκταρίου,
Β) της Αγ. Παρασκευής - Αγίας Αγάθης ανάμεσα στο συγκρότημα των κελιών για τις καθημερινές ακολουθίες των μοναχών. Στο ναό αυτό φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής και πλουσιοτάτη συλλογή θαυματουργών Αγίων Λειψάνων σε τζαμένια προθήκη, κόπος της Γερόντισσας Αγάθης. Μεταξύ αυτών εξέχουσα θέση κατέχουν τα λείψανα του Αγ. Παναγή του Μπασιά, η κεραμίδα του τάφου του με την ημερομηνία της γεννήσεως και της κοιμήσεώς του 1801 - 1888 κ.τ.λ. Από ετών η Γερόντισσα Αγάθη μάζευε σαν εργατική μέλισσα ό,τι υλικό αφορούσε τον ΄Αγιο (προσωπικά αντικείμενα, φωτογραφίες, θαύματα, προσωπικές μαρτυρίες, κειμήλια κ.τ.λ.) και όταν το θέμα έφτασε στο Πατριαρχείο με σκοπό την ένταξη του Αγίου στο Ορθόδοξο Αγιολόγιο με άφατη αγαλλίαση και πνευματική χαρά, πρόσφερε το υλικό αυτό στην Ιερά Μητρόπολη. Κατά δε την ημέρα εκταφής τα ιερά λείψανα του Αγίου πλύθηκαν με ροδόνερο, που είχαν παρασκευάσει οι μοναχές της Μονής Κορωνάτου. Στην ίδια προθήκη αξιόλογο κειμήλιο είναι και το οβάλ εγκόλπιο με την αχειροποίητο εικόνα του Ευαγγελισμού,
Γ) Των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου,
Δ)Των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού,
Ε) του Αγίου Βασιλείου,
ΣΤ) της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου
Η Μονή πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου (Κοίμησις της Θεοτόκου), στις 23 Ιανουαρίου (Παναγίας Δακρυρροούσας, διάσωση Μονής από σεισμούς, 1967). Επίσης καθ όλη τη διάρκεια του έτους στη Μονή τελούνται κατανυκτικότατες αγρυπνίες με πανηγυρικό χαρακτήρα σε όλες τις Θεομητορικές εορτές του χρόνου καθώς και στις εορτές των μεγάλων Αγίων. Οι ακολουθίες τελούνται ανελλιπώς και η Μονή ακολουθεί το Αγειορίτικο Τυπικό της Ιεράς Μονής του Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους. Οι αγρυπνίες που τελούνται είναι οι εξής :
1 Ιανουαρίου εις τιμή και μνήμη του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου,
23 Ιανουαρίου 2η Πανήγυρη,
5 Φεβρουαρίου της Αγίας Αγάθης,
το Σάββατο του Ακάθιστου, εικόνα σε θρόνο που εικονίζει τους 24 οίκους της Παναγίας,


21 Μαΐου ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης,
11 Ιουνίου Υ. Θ. Άξιον Εστί,
29 Ιουνίου Αγίων Αποστόλων Πέτρου & Παύλου,
2 Ιουλίου Υ. Θ. Βλαχερνών, στο καθολικό βρίσκεται ωραιοτάτη και παλαιά εικόνα της Θεομήτορος ("Ρίζης του Ιεσσαί"),
26 Ιουλίου Αγίας Παρασκευής,
15 Αυγούστου 1η Πανήγυρη,
1 Οκτωβρίου Υ. Θ. Γοργουπηκόου,
9 Νοεμβρίου Αγίου Νεκταρίου,
21 Νοεμβρίου των Εισοδίων,
17 Δεκεμβρίου του Αγίου Διονυσίου πολιούχου Ζακύνθου.


Μετά το πέρας κάθε Θείας Λειτουργίας ακολουθεί ωραία τράπεζα, με εόρτια κεράσματα, φροντισμένη από τις Μοναχές.
.Οι μοναχές ασχολούνται με τη φιλοξενία, το κέντημα (ιερατικά άμφια Αγ. Τραπέζης κτλ., κέντημα με το βελονάκι, πλέξιμο κτλ.), τη χειροτεχνία, τις αγροτικές καλλιέργειες, τους κήπους και την κτηνοτροφία. Η Μονή με την παρουσία της έχει συμβάλει τα πλείστα στην ηθική και πνευματική εξύψωση και καλλιέργεια του Δήμου Παλικής. Η Μονή δέχεται επισκέψεις καθημερινά από 07.00π.μ. - 13.00μ.μ. και από 16.00μ.μ. - 20.30μ.μ.






Για κάθε πληροφορία μπορείτε να απευθύνεστε στις: Οσιωτάτες μοναχές Νεκταρία& Θεοκτίστη
Τηλέφωνο: 26710 94361

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΟ ΚΟΡΩΝΑΤΟ.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Ἡ Ἱερά Μονή Ὑπεραγίας Θεοτόκου ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ πληροφορεῖ τό φιλέορτον καί χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱερᾶς μητροπόλεως, ὃτι καί ἐφέτος Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008 παραμονή τῆς ἑορτῆς τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Νεκταρίου ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ, θα πραγματοποιήςῃ πανηγυρική ἁγρυπνία στό ὀμώνυμο παρεκκλήσι ἐπί τῇ ἱερά μνήμη τοῦ Ἁγίου.

Αἱ ἀκολουθείαι τῆς ἁγρυπνίας (Ἐσπερινός - Ὂρθρος καί πανηγυρική Θεία Λειτουργία) θά ξεκινήσουν περί ὣραν 8:00μ.μ. Ἐν συνεχεῖᾳ θά προσφερθεῖ ἑόρτιον κέρασμα ὑπό τῶν μοναζουςῶν τῆς Ἱεράς Μονής.



ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ.

Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008

ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΛΩΝ Ο ΓΟΝΟΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ ΤΟ ΚΛΕΪΣΜΑ


Ο Άγιος Γεράσιμος, γόνος της αριστοκρατικής Οικογενείας των Νοταράδων, γεννήθηκε το 1506 στα Τρίκαλα Κορινθίας. Οι γονείς του ονομάζονταν Δημήτριος και Kαλή. Ο προπάππος του Λουκάς Νοταράς - τελευταίος πρωθυπουργός του Βυζαντίου - ήταν συγγενής εκ μητρός με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, το μαρτυρικό Αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Αφού έλαβε πλουσιοτάτη παιδεία, περιόδευσε σε όλους τους ιερούς τόπους της Ελλάδας. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη και προσκύνησε τους τάφους των προγόνων του. Κατόπιν μετέβη στο Άγιο Όρος και εκάρη Μοναχός όπου και σώζεται το σπήλαιο της ασκήσεώς του στην έρημο της Καψάλας (κελλίον Μεγάλου Βασιλείου).
Στους Αγίους Τόπους χειροτονείται ιερεύς και χειροθετείται Αρχιμανδρίτης υπηρετώντας επί 12 έτη στην Αγιοταφική Αδελφότητα και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Επιθυμώντας περισσότερη ησυχία πέρασε στην Κρήτη και κατέληξε στην Ζάκυνθο όπου και παρέμεινε επί ένα δωδεκάμηνο.




Το 1555 έρχεται στην Κεφαλονιά. Ασκήτευσε στο σπήλαιο, στην περιοχή "Λάσση" του Αργοστολίου, επί πέντε έτη. Το 1560 έφτασε στα Ομαλά, όπου και ανακαίνισε το ξωκκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ιδρύοντας παράλληλα γυναικεία κοινοβιακή Μονή με πολυμελή αδελφότητα ονομάζοντάς την "Νέα Ιερουσαλήμ".
Χαρακτηριστική είναι η φράση του Αγίου με την οποία νουθετούσε έως εσχάτου αναπνοής: "Τεκνία ειρηνεύετε εν εαυτοίς και μη τα υψηλά φρονείτε".
Εκοιμήθη το έτος 1579 στις 15 Αυγούστου, για λόγους όμως εκκλησιαστικής οικονομίας μετετέθη την επόμενη. Μετά 2 έτη, στις 29 Οκτωβρίου, έγινε η ανακομιδή. Με την επέμβαση των Παπικών οι Βενετσιάνοι διέταξαν την Β' ταφή. Στις 20 Οκτωβρίου του επομένου έτους έγινε η Β' ανακομιδή.
Έκτοτε το ιερό λείψανο παραμένει άφθαρτο και ευωδιάζον προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών και εκτίθεται προς προσκύνηση μέσα σε τζαμένια λειψανοθήκη που ενσωματώνεται σε μεγαλύτερη, ασημένια, περίτεχνη λάρνακα, η οποία είναι τοποθετημένη πάνω από τον τάφο του Αγίου.

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2008

Αφιέρωμα στη Σοφία Βέμπο


Η Σοφία Βέμπο (Καλλίπολη Ανατολικής Θράκης, 1910 – Αθήνα, 11 Μαρτίου 1978) ήταν κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός της οποίας η καλλιτεχνική πορεία εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του ’50. Χαρακτηρίστηκε "Τραγουδίστρια της Νίκης" εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940.

Το πραγματικό της όνομα ήταν Έφη Μπέμπο και γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης στα 1910, αλλά μετά τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε στην Τσαριτσάνη, όπου ο πατέρας της δούλευε ως καπνεργάτης, και κατόπιν στο Βόλο.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία σε ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’30. Το χειμώνα του 1933 προσελήφθη από το θεατρικό επιχειρηματία Φώτη Σαμαρτζή στο θέατρο "Κεντρικόν" προκειμένου να συμμετάσχει στην επιθεώρηση "Παπαγάλος 1933". Άρχισε να ηχογραφεί στη δισκογραφική εταιρεία "Κολούμπια" ερωτικά τραγούδια της εποχής και γρήγορα καταξιώθηκε λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής της. Συμμετέχει επίσης σε ελληνικές ταινίες όπως η "Προσφυγοπούλα" το 1938.

Η έκρηξη στην καριέρα της ήρθε με την κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940. Τότε όλες οι επιθεωρήσεις προσαρμόζουν το θέμα τους στην πολεμική επικαιρότητα και τα τραγούδια επανεγράφονται με πατριωτικούς στίχους. Η Βέμπο τραγουδά σατιρικά και πολεμικά τραγούδια και η φωνή της γίνεται η εθνική φωνή που εμψυχώνει τους Έλληνες στρατιώτες στο μέτωπο και συγκλονίζει το πανελλήνιο. Την ίδια εποχή σε μία συμβολική πράξη προσφέρει στο Ελληνικό Ναυτικό 2000 χρυσές λίρες. Με την είσοδο των ναζιστικών στρατευμάτων στην Αθήνα φυγαδεύεται στη Μέση Ανατολή όπου συνεχίζει να τραγουδά για τα εκεί ελληνικά και συμμαχικά στρατεύματα.

Το 1949 απόκτησε δική της θεατρική στέγη στο Μεταξουργείο, το "Θέατρον Βέμπο". Μετά από μακροχρόνιο δεσμό με το Μίμη Τραϊφόρο παντρεύτηκαν τελικά το 1957, ένας δεσμός πολυκύμαντος που διήρκεσε μέχρι το θάνατό της και υπήρξε καταλυτικός για την μεγάλη ερμηνεύτρια. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 αραιώνει τις θεατρικές εμφανίσεις της, τις οποίες σταματά οριστικά στις αρχές της επόμενης δεκαετίας. Τη βραδιά του "Πολυτεχνείου" η Βέμπο ανοίγει το σπίτι της και κρύβει φοιτητές τους οποίους αρνείται να παραδώσει όταν η ασφάλεια χτυπά την πόρτα της. Τελικά πεθαίνει στις 11 Μαρτίου του 1978 και η κηδεία της μετατρέπεται σε ένα πάνδημο συλλαλητήριο. Η "Τραγουδίστρια της Νίκης" αποθεώνεται εκείνη τη μέρα από τον ελληνικό λαό που τη θεωρούσε ηρωίδα του.


ΠΑΙΔΙΑ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΙΔΙΑ
Μ.Τραϊφόρου-Μ.Σουγιούλ

Μέσ' τους δρόμους τριγυρνάνε
Οι μανάδες και κοιτάνε ν' αντικρίσουνε
Τα παιδιά τους π' ορκιστήκαν
Στο σταθμό όταν χωριστήκαν να νικήσουνε

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
Και η δόξα τους τυλίγει, ας χαιρόμαστε

Και ποτέ καμιά ας μη κλάψει
Κάθε πόνο της ας κάψει, κι ας ευχόμαστε

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά
Που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά
Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά

Προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά

Λέω σ' όσες αγαπούνε
Και για κάποιον ξενυχτούνε και στενάζουνε
Πως η πίκρα κι η τρεμούλα
Σε μια τίμια Ελληνοπούλα, δεν ταιριάζουνε

Έλληνιδες του Ζαλόγγου
Και της πόλης και του λόγγου και Πλακιώτισσες
Όσο κι αν πικρά πονούμε

Υπερήφανα ασκούμε σαν Σουλιώτισσες

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά
Που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά
Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά
Προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά


Με της νίκης τα κλαδιά
Σας προσμένουμε παιδιά
ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕ ΞΥΠΝΑΣ ΜΕ ΦΙΛΙΑ
Χ.Γιαννακόπουλου - Γ.Κυπαρίσση

Το 'θελα κι' εγώ σαν τρελή
Το 'θελες κι' εσύ πιο πολύ
Κι' έγινα παιδί μου για πάντα δική σου
Όμως ούτε το 'χα σκεφτεί
Ούτε το 'χα ονειρευτεί
Πόσο ευτυχισμένη θα είμαι μαζί σου

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
Μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά
Όλη μέρα γελάς λόγια λες τρυφερά
Και γεμίζεις το σπίτι χαρά
Πόσο χαίρομαι που μ' αγαπάς
Πάντα κάπου τα βράδια με πας
Και τις νύχτες ρωτάς αν κι' εγώ σ' αγαπώ
Αλλά πια δεν μπορώ να τα πω


Βρίσκουμε τις μέρες μικρές
Που περνούν γεμάτες χαρές
Πάντα με την ίδια που λέγαμε τάξη
Άλλο δεν προσμένω καλό
Και μονάχα παρακαλώ
Στη ζωή μας τίποτα να μην αλλάξει

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
Μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά
Όλη μέρα γελάς λόγια λες τρυφερά
Και γεμίζεις το σπίτι χαρά
Πόσο χαίρομαι που μ' αγαπάς
Πάντα κάπου τα βράδια με πας
Και τις νύχτες ρωτάς αν κι' εγώ σ' αγαπώ
Αλλά πια δεν μπορώ να τα πω



Πηγές:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1_%CE%92%CE%AD%CE%BC%CF%80%CE%BF

http://www.youtube.com/watch?v=5bXcU3Qo9cQ