Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Κεφαλλονίτικα Κάλαντα

Πρωτοχρονιάς Κάλαντα (κεφαλλονίτικα)

Άγιος Βασίλης έρχεται Γενάρης ξημερώνει
κι ο μήνας που μας έρχεται το χρόνο φανερώνει.
Τρα λα λα...
Την άδεια γυρεύουμε στο σπίτι σας να μπούμε
τον άγιο με όργανα και με φωνές να πούμε.
Τρα λα λα...
Εκοίταξα στον ουρανό και είδα δυο λαμπάδες
και με το καλωσόρισες καλές σας εορτάδες.
Τρα λα λα...
Και πάλι ξανακοίταξα και είδα δυο στεφάνια
και με το καληνύχτισμα καλά σας Θεοφάνια.
Τρα λα λα...
Κάλαντα Θεοφανείων Αργοστολίου

Ξεκινούν με διάφορα παινέματα , όπως:
Με τρία γράμματα χρυσά
Γράφεται τ' όνομα σου
Αγαπητέ &Γεράσιμε
Καλησπερίσματα σου.
-.-

Η Θεία Γέννηση Χριστού
Επέρασε και πάει
Μετά ημέρας δεκατρείς
Ενεφανίσθη πάλι.

Μικρός μικρός στη Βηθλεέμ
Σπήλαιο τον εδέχθη
Και τώρα άνδρας τέλειος
Στον Ιορδάνη τρέχει

Με ένα καμηλόδερμα
Ήτανε τυλιγμένος
Και με τη ζώνη του Χριστού
Ήταν περιζωσμένος

Εκοίταξα στον ουρανό
Και είδα δυο στεφάνια
Και με το καληνύχτισμα
Καλά σας Θεοφάνεια!

Και κλείνουν με προτροπές για την απόσπαση του μποναμά, όπως:

Εσφάξαμε τον κόκορα
Εσφάξαμε την κότα,
Δώσε κι εμάς τον κόπο μας
Να πάμε σ' άλλη πόρτα.

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

ΑΣΕΠ-ομανία Η΄ ΑΣΕΠ-ομωρία

Σε μάστιγα για τον κάθε Έλληνα πολίτη καταντούν τα τελευταία χρόνια οι διαγωνισμοί του ΑΣΕΠ, οι οποίοι φαίνονται να εξελίσσονται σε σύγχρονες μοίρες, οι οποίες προδιαγράφουν και καθορίζουν την τύχη και το μέλλον κάθε ανθρώπου. Διαγωνισμοί οι οποίοι ζητούν αποδείξεις. Αποδείξεις ,όπως οι ανώτατες γνώσεις τις οποίες έχει λάβει από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας ο υποψήφιος δεν επαρκούν, αλλά χρειάζεται και η επιστράτευση της καλύτερης ψυχολογικής κατάστασης του εξεταζόμενου.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, είναι η μοναδική περίπτωση όπου οι διαγωνισμοί του ΑΣΕΠ (συγκεκριμένα για τους εκπαιδευτικούς) έχουν εξελιχθεί σε αναλώσιμα προϊόντα με ημερομηνία λήξης τα δυο χρόνια. Μοναδική περίπτωση για τα παγκόσμια χρονικά οι γνώσεις να λήγουν!!! Μέχρι τώρα γνώριζα προσωπικά ότι οι γνώσεις συνοδεύουν τον άνθρωπο μέχρι την άνω Ιερουσαλήμ. Από τούδε και στο εξής οι γνώσεις μάλλον θα είναι εφήμερες, προσωρινές ή το πολύ διετούς ή τριετούς θητείας.
Και θα απορήσει κανείς τι σχέση έχει αυτή η ανάρτηση με την Κεφαλλονιά και την παράδοση που είναι και το θέμα της. Και ασφαλώς έχει διότι η Κεφαλλονιά είχε, έχει και θα έχει αξιόλογους ανθρώπους των οποίων η τύχη και η ζωή εξαρτάται και κρέμεται από αυτούς τους διαγωνισμούς. Πράγματι μωρία αγαπητοί αναγνώστες ή μάλλον ΑΣΕΠ-ομωρία η όλη διαδικασία. Και σαν να μην έφταναν όλες οι οικονομικές δυσκολίες που τελευταία περνά η χώρα μας, έρχεται και το τεστ δεξιοτήτων για την συγκέντρωση μορίων. (π.χ. για να δώσει το κράτος χρήματα σε αυτούς που ζουν κάτω από όριο της φτώχιας ή επίδομα θέρμανσης που είναι και επίκαιρο δεν έχει ΑΛΛΑ για τους διαγωνισμούς ξοδεύει αλόγιστα. Σκεφτείτε πόσοι εργάζονται τα Σαββατοκύριακα αλλά και έπειτα για να γίνει ένας διαγωνισμός) Αφού δεν μπορούμε να εξασφαλίζουμε και να ξοδεύουμε χρήματα για την διαβίωση μας ας συγκεντρώνουμε μόρια. Αυτό που δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα είναι αν τα μόρια διέπονται από κληρονομικό δίκαιο, αν κληρονομούνται δηλαδή για να έχουν δουλεία και οι νομικοί.
Εμπρός λοιπόν και πάλι στα θρανία!!! Σε τέτοιο σημείο παραφροσύνης έχουμε φτάσει αγαπητοί αναγνώστες ώστε να μετατρέπουν κάποιοι την γλυκιά και όμορφη ζωής μας σε μια ατέρμονη διαδικασία εξετάσεων. Και σκέφτομαι εγώ ο δύσμοιρος: την τελευταία εξέταση που είναι φοβερή και ο κριτής αδέκαστος την έχει κανείς από εμάς σκεφτεί;;; Την ψυχολογική φθορά η οποία προέρχεται από τους διαγωνισμούς την έχει κανείς αναλογιστεί;;; Ποιος λοιπόν από αυτούς που θέσπισαν αυτό το μέτρο για την επιλογή και την κάλυψη θέσεων μπορεί να δώσει αυτό που έχει αφαιρέσει. Μάλλον ο κύριος ή οι κύριοι που είχαν την φαεινή ιδέα για την θεσπίση του ΑΣΕΠ ήταν ανιστόρητοι και δεν είχαν διαβάσει το του Διογένη: Μη μου στερείς εκείνο που δεν μπορείς να μου προσφέρεις!!!!!

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Εις το στόχαστρον των λαϊκιστών το "μάθημα των θρησκευτικών" (Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών)


Ανταποκρίνομαι πρόθυμα στην πρόταση κάποιων συνα­δέλφων να γράψω για το «Μάθημα των Θρησκευτικών», όχι διότι περιμένω την διάσωσή του —«ήδη εβάφη κάλαμος απο­φάσεως»— αλλά «για την ιστορία», όπως λέμε. Είναι ανάγκη να ακούονται και κάποιες φωνές (και κρύπτονται πολλές φωνές πίσω από το κείμενο αυτό), που δεν χειροκροτούν την σύμπραξη των εκσυγχρονιστών με την «συντηρητική», λεγομένη, παράταξη στην εκθεμελίωση του Έθνους.1. Βασικό επιχείρημα για την αμφισβήτηση του «Μαθήματος των Θρησκευτικών» (Μ.τ.Θ.) είναι ο (δήθεν) «δογματικός, μονοφωνικός και υποχρεωτικός χαρακτήρας του». Βέβαια, όσοι αντιμάχονται την παρουσία του μαθήματος στο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα της Χώρας μας, ζητούν να επιβάλουν... δημοκρατικότατα τις ατομικές τους απόψεις ερήμην του Λαού, αδιαφορώντας και εδώ στην έκφραση της βούλησής του με το συνταγματικά κατοχυρωμένο δημοψήφισμα. Επιθέσεις όμως δέχεται το μάθημα και «εκ των ένδον», από απροσγείωτους ονειροπόλους ενός ανερείστου φιλοσοφικού στοχασμού, αποξενωμένου από την τραγική πραγματικότητα, που δεν επιτρέπει δεοντολογίες μη πραγματοποιήσιμες «το γέ νυν», αλλά το κατά δύναμιν «λύσεις», μέσα στην υπάρχουσα πραγματικότητα, όσο ζοφερή και αν είναι. Κινούμενοι στην ουτοπία του (κατά την κρίση τους) ιδα­νικού, καταστρέφουν, γιατί δεν μπορούν—ή δεν θέλουν— να οικο­δομήσουν. Η κατεδάφιση είναι εύκολη- η οικοδόμηση όμως απαιτεί δουλειά πολλή και ιδρώτα, είναι υπόθεση ποιμαντικής πρακτικής.Θα συμφωνήσω, βέβαια, ότι η ορθόδοξη κατήχηση μετά το βά­πτισμα ανήκει στο κέντρο της εκκλησιαστικής, ως εν Χριστώ, ζωής, ως σταθερά οικοδομή του εκκλησιαστικού σώματος σε κάθε ηλικία, για την διαμόρφωση ενιαίου εν Χριστώ φρονήματος (Ρωμ. 15, 5). Δεν είναι απλά ένα μάθημα, αλλά πάθημα, βίωμα, εμπειρία. Η μανία του εξευρωπαϊσμού τον 19ον αιώνα είδε και την πίστη ως σχολικό μάθημα, στα όρια μιας αποξενωμένης από την ελληνορθόδοξη πα­ράδοση Ελληνικής Πολιτείας. Στην δίνη της μανίας του εξευρωπαϊσμού-εκλατινισμού ζήτησαν οι εκκλησιαστικοί μια φωνή στην εκπαίδευση (για παιδεία μη μιλούμε, έχουμε πάρει οριστικό διαζύ­γιο μαζί της). Μόνο ο Καποδίστριας (1828-1831) προσπάθησε να πράξει κάτι παραδοσιακό, αλλά χλευάσθηκε και πολεμήθηκε από τους ξένους μισσιοναρίους και τους συνεργάτες τούς δικούς μας (την αφρόκρεμα της ελληνικής κοινωνίας) ως μεσαιωνικός και υπο­νομευτής της «προόδου». Γιατί; Διότι στην τράπεζα των σχολείων του (στα γεύματα) διαβάζονταν, κατά το μοναστηριακό πρότυπο, «Βίοι Πατερών και Αγίων»! Μετά έπεσαν, όχι ως μέλισσες, αλλ' ως σφήκες, οι ευρωπαίοι και ευρωπαϊστές και εφάρμοσαν τα διαφωτι­στικά ή και ευσεβιστικά προγράμματά τους, που καταβρόχθισαν και τα «Θρησκευτικά». Από το ποιόν και το φρόνημα των διδασκόντων (αυτό ισχύει και σήμερα) εξαρτήθηκε έκτοτε η προσφορά της Πί­στης στο πλαίσιο του «Θρησκευτικού μαθήματος». Όσο περισσό­τερο αδυνατίζει η σχέση της οικογένειας (και των παιδιών) με την λειτουργική σύναξη και την εκκλησιαστική κατήχηση (όσο ισχνή και αν είναι), τόσο περισσότερο είναι αναγκαία η προσφορά της πίστε­ως με την μορφή του θρησκευτικού μαθήματος, με όλες τις ατέ­λειες, ως μια ανορθόδοξη πληροφόρηση, στο σύστημα λειτουργίας και των άλλων μαθημάτων. Το σχολικό μάθημα των Θρησκευτικών δεν είναι, συνεπώς, κατήχηση κατά κυριολεξία, αλλ' απλή πληρο­φόρηση για την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας.Είναι λοιπόν, τουλάχιστον ουτοπικό να νοσταλγούμε καταστά­σεις της ιεροσολυμιτικής κοινωνίας του 1ου αιώνα και επιστροφή «στο πρωτόκτιστον κάλλος», την αυθεντικότητα δηλαδή της χρι­στιανικής ύπαρξης, στην Ελλάδα μετά το 1830, και ιδιαίτερα του σήμερα, που δεν «πάει παρακάτω», διότι «πιάσαμε πάτο». Η λύση, συνεπώς, δεν είναι «πονάει δόντι, κόβει κεφάλι» (αυτό είναι εύκο­λο), αλλά συμμάζεμα πρώτα του εαυτού μας και μετά της οικογένειας και του στενού περιβάλλοντός μας, για να αρχίσει να γίνεται κάτι προς την ποθούμενη απ’ όλους μας δυναμική «επιστροφή».Η απόρριψη του «Μαθήματος των Θρησκευτικών», επειδή δεν διαθέτουμε τους θεολόγους, που θα θέλαμε, είναι πολύ απλοϊκή, διότι το μέτρο θα έπρεπε να εφαρμοστεί πρώτα σε μας. Επεκτείνοντάς το, μάλιστα, σε όλα τα μαθήματα, θα έπρεπε, όσα απ' αυτά θεωρείται αναγκαίο να τα διδάσκονται οι μαθητές και στα Φροντι­στήρια, να καταργούνται στην δημόσια εκπαίδευση, διότι η διδα­σκαλία τους στα σχολεία δεν είναι επαρκής, αφού χρειάζονται τα φροντιστήρια. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Η Πολιτεία, οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι του εκσυγχρονισμού, ούτε ορθόδο­ξη θεολογία θέλουν, ούτε πατερικά κείμενα. Διότι αναιρούν αυτο­χρήμα την Νέα Εποχή, και όλο τον αντίχριστο και απάνθρωπο πο­λιτισμό της. Η παγκοσμιοποίηση και η πανθρησκεία απαιτούν ολι­στική ισοπέδωση, πολτοποίηση (Zerquetschung) όλων των πολιτι­σμών και θρησκευμάτων σε ένα παγκόσμιο σύστημα «αξιών», που επιβάλλει τον πλανητικό ανθρωπο-χρηστικό όργανο και την πλα­νητική κοινωνία. Ό,τι δεν εξυπηρετεί αυτό τον προοδευτικά πραγματοποιούμενο στόχο είναι καθολικά απόβλητο. Το πανθρησκειακό όραμα εξορίζει και το «Μ.τ.Θ.», όχι επειδή δεν προσφέρει όσα θέλουν οι ονειροπόλοι στοχαστές μας, αλλά επειδή προσπαθεί «εκ των ενόντων», να προσφέρει κάτι από αυτά, παρά την συνεχή και ανελέητη παρακώλυση και πίεση της Πολιτείας (δομή σπουδών, σύνταξη βιβλίων βάσει των καταρτιζομένων, όχι από τους συγγρα­φείς, αλλά από τα όργανα της εκάστοτε Πολιτείας, προγραμμάτων΄ έχω συγγράψει δύο βιβλία και γνωρίζω καλά τα κρατούντα, κ.ά.
2. Βέβαια, για να περάσουμε σε άλλο χώρο, την Πολιτεία μας δια­κρίνει μόνιμα χάος ασυνέπειας μεταξύ προγραμμάτων και πράξης. Λ.χ. ο σκοπός του «Μ.τ.Θ», το 1985, ορίζεται ως εξής από την ίδια την Πολιτεία: «...Η φανέρωση των αληθειών του Χριστού για τον Θεό, για τον κόσμο και για τον άνθρωπο, η μύηση (αυτό σημαίνει: συμμετοχή) των μαθητών στις σωτήριες αλήθειες του Χριστιανι­σμού με την ορθόδοξη πίστη και ζωή... Η βίωση των αληθειών της ορθόδοξης χριστιανικής πίστεως στις συγκεκριμένες περιστάσεις της καθημερινής ζωής του μαθητή, για να βελτιώνεται συνεχώς «εν σοφία, ηλικία και χάριτι (Λουκ. 2, 52), για να καταντήσει «εις άνθρωπον τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χρι­στού» (πρβλ. Εφεσ. 4,13). Αυτά, το υπογραμμίζω, ισχύουν φυσικά για τους Ορθοδόξους μαθητές, για τους οποίους —και κατά το Υπουργείο— το μάθημα είναι «υποχρεωτικό». Οι ετερόδοξοι -αλλόθρησκοι, από πολλών ετών απαλλάσσονται αυτοδικαίως, εκτός αν, όπως συμβαίνει πολλές φορές, επιθυμούν να το παρα­κολουθούν. Για να επανέλθουμε όμως στο πολιτειακό κείμενο, και μόνο η τελευταία φράση εντάσσει το μάθημα στην ποιμαντική προ­οπτική της εκκλησιαστικής κατήχησης, και το αναγνωρίζει ως προ­έκταση του κατηχητικού έργου της Εκκλησίας στον χώρο της εκπαίδευσης, με τις προϋποθέσεις και δυνατότητες του σχολείου.Και είναι, πράγματι, μαζί με την Ιστορία (όταν και αυτή προσφέ­ρεται σωστά και όχι, όπως σήμερα) το μάθημα, που προσφέρει ερμηνευτικά κλειδιά για την κατανόηση του πολιτισμού μας (τοπω­νύμια, εορτές, πανηγύρια, έθιμα, γλώσσα και οι πάμπολλες, εμπνε­όμενες από την εκκλησιαστική λατρεία, εκφράσεις της, το περιε­χόμενο του λαϊκού βίου και συνόλου του λαϊκού πολιτισμού, που ερευνά και αναπτύσσει η Λαογραφία). Είναι το μάθημα που μαζί με την Ιστορία, βεβαιώνει την αδιάκοπη ιστορική συνέχειά μας. Να είμαστε βέβαιοι, ότι την τύχη του «Μ.τ.Θ» θα έχει και το μάθημα της Ιστορίας, ήδη δε άρχισαν και τα δύο να ακολουθούν πολιτειακά την ίδια διαδικασία αποδυνάμωσης, παράλληλα με την διαστρέβλωση, που προηγείται της περιθωριοποίησής (αχρήστευσής) τους.Το 2003 έγινε η ισχύουσα μέχρι σήμερα αναδιατύπωση του «σκο­πού» του «Μ.τ.Θ», καθοριζόμενη —και πάλι— από την Πολιτεία. (ΦΕΚ 303/13.3.2003). (Διέρρευσε, ότι ο Υπουργός ανέθεσε σε μία Επιτροπή νέο προσδιορισμό του σκοπού του μαθήματος). Διαβά­ζουμε, λοιπόν: Η διδασκαλία του «Μ.τ.Θ.» συμβάλλει: Στην από­κτηση γνώσεων γύρω από την χριστιανική πίστη και την Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση. Στην ανάπτυξη θρησκευτικής συνείδησης. Στην προβολή της ορθόδοξης πνευματικότητας ως ατομικού και συλλογικού βιώματος. Στην κατανόηση της χριστιανικής πίστης, ως μέσου νοηματοδότησης του κόσμου και της ζωής. Στην παροχή ευκαιριών στους μαθητές για θρησκευτικό προβληματισμό και στο­χασμό. Στην κριτική επεξεργασία των θρησκευτικών παραδοχών, αξιών, στάσεων. Στην διερεύνηση του ρολού που έπαιξε και παίζει ο Χριστιανισμός στον πολιτισμό και την ιστορία της Ελλάδας και της Ευρώπης. Στην κατανόηση της θρησκείας ως παράγοντα, που συντελεί στην ανάπτυξη του πολιτισμού και της πνευματικής ζωής. Στην επίγνωση της ύπαρξης διαφορετικών εκφράσεων της θρη­σκευτικότητας. Στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων και των μεγάλων συγχρόνων διλημμάτων. Στην ανάπτυξη ανεξάρ­τητης σκέψης και ελεύθερης έκφρασης. Στην αξιολόγηση του Χρι­στιανισμού ως παράγοντα βελτίωσης της ζωής των ανθρώπων». Αυτά προσδοκά η Πολιτεία μας από το «Μ.τ.Θ.», που το θεωρεί προ­έκταση της θρησκευτικής εκπαίδευσης, που παρέχεται στην οικο­γένεια και την Εκκλησία, δεχόμενη ότι «η παροχή της στο σχολικό περιβάλλον λειτουργεί συμπληρωματικά και συντελεί στην ολοκληρωμένη μόρφωσή τους». Μόνο κακό, λοιπόν, θα προκύψει από την μη συμμετοχή των μαθητών στο μάθημα.
3. Η στάση της σημερινής Πολιτείας απέναντι στο μάθημα των Θρησκευτικών («υποχρεωτικό», αλλά με δυνατότητα επιλογής του και από τους Ορθοδόξους!) συνδέεται άμεσα με το πάγιο αίτημα των εκσυγχρονι­στών (όλων των Κομμάτων), για «χωρισμό (διαχωρι­σμό, όπως αδόκιμα λέγουν) Εκκλησίας-Πολιτείας. Χω­ρισμός όμως δεν είναι κατ' αυτούς, όπως το κατανοούν οι πολλοί, η διάκριση διοικητικών αρμοδιοτήτων (ρόλοι διακριτοί), διότι αυτό υπάρχει, επιβάλλεται και κατοχυ­ρώνεται με τον Νόμο 590/1977, που είναι και «Κατα­στατικός Χάρτης» της Ελλαδικής Εκκλησίας (άρθρο 2 σ' αυτό καθορίζεται η συνεργασία/συναλληλία των δύο χώρων σε τομείς, που έχουν άμεση σχέση με την διακονία του ελληνικού Λαού). Χωρισμός στο στόμα ή τα κείμενα των εκσυγχρονιστών σημαίνει: πλήρης αποσύνδεση της Ορθόδοξης Πίστης και Παράδοσης από όλους τους τομείς του εθνικού βίου. Κράτος λαϊκι­στικό (Etat laic). Αυτό σημαίνει κατά τους υποστηρι­κτές αυτού του αιτήματος: νομοθετική επιβολή του υποχρεωτικού πολιτικού γάμου· καθαίρεση νομοθετι­κά όλων των θρησκευτικών (χριστιανικών) συμβό­λων, και των εικόνων, από όλους τους δημόσιους χώ­ρους· υποχρεωτική πολιτική κήδευση και καύση νε­κρών· κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών· εξαφάνιση κάθε θρησκευτικού στοιχείου στις εθνικές εορτές· κατάργηση των θρησκευτικών αργιών· νομο­θετική εκδίωξη των Κληρικών από Νοσοκομεία, Φυλα­κές, Ένοπλες Δυνάμεις και Σώματα Ασφαλείας κ.ά.
Η κίνηση βέβαια αυτή, σχετικά με το «Μ.τ.Θ.», δεν είναι νέα. Άρχισε από τον Φεβρουάριο του 1962, επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή (+1998) και υπουργού Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας Γρηγορίου Κασιμάτη (+1987).Τότε αποφασίσθηκε επιλεκτικά η μονόωρη διδασκαλία του μαθήματος. Αλλά η κατα­νόηση του «πειράματος» αυτού επιτεύχθηκε από τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού, εν όψει της ένταξής μας στην Ε.Ο.Κ. (τότε και Ε.Ε. αργότερα), ότι «δεν χρειαζόμεθα θεολόγους, αλλά τεχνοκράτες και γεωπό­νους». Αυτά τα έχω αναπτύξει στο βιβλίο μου: Θεολο­γικός Αγώνας-1962, εκδ. ΠΑΡΟΥΣΙΑ, Αθήνα 1987,το οποίο είχε την καλωσύνη το ΠΟΝΤΙΚΙ/7.8.08 να χρησι­μοποιήσει σε άρθρο του για το «Μ.τ.Θ». Επί επτά μήνες (27.2 - 27.9.1962) κλείσαμε τις Θεολογικές Σχολές Αθηνών και Θεσσαλονίκης, διεξάγοντας έναν αγώνα, με τέτοιο δυναμισμό, που συχνά ξεπερνούσε τους αγώνες τής Αριστεράς την εποχή εκείνη. Αρκεί να υπενθυμίσω, ότι στο μεγάλο συλλαλητήριό μας στις 12.4.1962, με πολλούς τραυματίες, αστυνομικούς και φοιτητές θεολόγους, ακούσθηκε για πρώτη φορά σαν σύνθημα το «1-1-4». Η καθιερωμένη έκτοτε πορεία της (εκσυγχρονιστικής) Πολιτείας είναι: από την αποδυνά­μωση και αλλοίωση του μαθήματος στην έξωσή του από την κρατική εκπαίδευση. Αυτό εφαρμόζεται με θρησκευτική ευλάβεια! Σήμερα, λοιπόν, περνάμε μία νέα φάση αυτού του εγχειρήματος, ίσως την τελευ­ταία.
Συνέχιση με έναν άλλο τρόπο, της προσπάθειας εκείνης της Πολιτείας, είναι η πρόσφατη συμπαιγνία για δήθεν υποχρεωτικότητα του μαθήματος. (Βλ. σχε­τικό άρθρο του συναδέλφου Παναγιώτη Μπούμη στην εφημερίδα «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» / 4.9.08). Ορθά μεν οι μη Ορθόδοξοι απαλλάσσονται αυτοδίκαια. Αφού όμως και οι Ορθόδοξοι έχουν δικαίωμα υποβολής αναιτιολόγη­της αίτησης απαλλαγής, πώς το μάθημα είναι γι' αυ­τούς «υποχρεωτικό»; Και πώς εξ άλλου, υπό το κράτος των «προσωπικών δεδομένων», μπορεί να αποδειχθεί ή όχι σε κάποιον η ιδιότητα του «Ορθοδόξου»; Ναι, πρόκειται για συμπαιγνία, για να μην πω «απάτη»! Ανά­λογη είναι και η κίνηση για μετατροπή του μαθήματος σε Θρησκειολογικό. Η μεταβολή αυτή, που προγραμ­ματίζεται μεθοδικά (ήδη επεβλήθη «άνωθεν» σχετική προεργασία στις Θεολογικές Σχολές Αθηνών και Θεσ­σαλονίκης) οδηγεί στην απονεύρωση του μαθήματος, με την διάπραξη μάλιστα ενός κολοσσιαίου επιστημονικού-παιδαγωγικού ολισθήματος: Η γνώση, κατά τον Αριστοτέλη, ενεργείται με βάση τις αρχές της ομοιότη­τας και της αντίθεσης (διαφοράς). Γι' αυτό είναι παγκό­σμια θρησκειολογική αρχή, ότι η γνώση των άλλων θρησκευμάτων, προϋποθέτει γνώση, και μάλιστα κα­λή, του χώρου της δικής μας Πίστης. Μάθηση in absurdum δεν υπάρχει, ούτε είναι δυνατή. Η βαθμιαία σύσταση όμως δύο Θρησκειολογικών Τμημάτων (Αθήνα-Θεσσαλονίκη), με ένταξή τους στην συνέχεια στις τοπικές Φιλοσοφικές Σχολές, δηλαδή η ουσιαστική αλ­λοίωση του «Μ.τ.Θ.» (για τους Ορθοδόξους) είναι το προοίμιο για την έξωση του Μαθήματος, τελικά, από την δημόσια εκπαίδευση και την ιδιωτικοποίησή του.
Ο απώτερος στόχος μάλιστα των εκσυγχρονιστών μας είναι η έξωση και αυτών των Θεολογικών Σχολών από τα κρατικά Πανεπιστήμια, αφού δεν θα έχουν πια λόγο ύπαρξης (κατάρτιση Καθηγητών Θρησκευτικών για την δημόσια εκπαίδευση) και την ορθόδοξη θεολο­γική εκπαίδευση θα μπορούν να προσφέρουν οι 4 «Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες», τα Πανεπιστή­μια της Εκκλησίας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βελλά-Ιωαννίνων και Κρήτη), που παρήγαγε η αγαστή συνεργασία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου και της τέως Υπουργού Παιδείας. Ως Κοσμήτορας (2004-2007) είχα το θλιβερό προνόμιο να ζήσω εκ του σύνεγγυς τους σχεδιασμούς αυτούς και τις εξελίξεις, όλο δε το συναφές αποδεικτικό υλικό συγκέντρωσα στο βιβλίο: «Θέση και αποστολή των Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης στην σύγχρονη κοινωνία. Πρακτικά Δ' Συνεδρίου Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσα­λονίκης, Αθήνα 24-25 Απριλίου 2007», Αθήνα 2008. Σ' αυτή την κίνηση εκόντες-άκοντες, συμβάλλουν και όσοι ελαφρά τη καρδία απαιτούν την κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών. Πρέπει δε να δηλω­θεί, ότι στην Ευρώπη και όλο τον Χριστιανικό κόσμο, οι Θεολογικές Σχολές είναι μέσα στα κρατικά Πανεπιστή­μια ως ερευνητικά Ιδρύματα. Διερωτώμεθα, συνεπώς, ποια Ευρώπη απαιτεί τις επιχειρούμενες μεταβολές, όπως λέγεται...
Αυτό τον σκοπό εξυπηρετεί, κατά την δική μας (των μαχόμενων Θεολόγων) εκτίμηση, η ανωτατοποίηση των τεσσάρων «Ανωτέρων Εκκλησιαστικών Σχο­λών» το 2007, χωρίς αποχρώντα λόγο, αφού ήσαν κα­θαρά ιερατικές και παρήγαν κληρικούς Α' βαθμίδας, με δικαίωμα των αποφοίτων τους μετά από (πανεύκολες) κατατακτήριες εξετάσεις, να φοιτήσουν στις Θεολογι­κές Σχολές μας και να ακολουθήσουν άλλη σταδιοδρο­μία. Οι τέσσαρες όμως «Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες» (Α.Ε.Α.), εξυπηρετούν την σχεδιαζόμενη από κάποιους ιδιωτικοποίηση του μαθήματος των Θρησκευτικών με την ανάληψή του από την ίδια την Δι­οίκηση της Εκκλησίας και τελικό στόχο την έξωσή του από τα κρατικά εκπαιδευτικά Προγράμματα.
Τις Σχολές αυτές, γέννησε η φιλοδοξία του μακαρι­στού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου να καλύψει η Εκκλησία το κενό, μετά την ιδιωτικοποίηση της θρησκευτικής εκπαίδευσης. Αυτό ακούεται από εκκλησια­στικούς κύκλους, προσκείμενους στον μακαρίτη Αρχιε­πίσκοπο. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι, ότι ο Χριστόδουλος συνέπραξε πρόθυμα... στην εκπλήρωση των στόχων της Πολιτείας αντί να καλέσει σε «αντίστα­ση», υποστηρίζοντας την θέση των Θεολογικών Σχο­λών εκεί που ανήκουν, στα κρατικά δηλαδή Πανεπιστή­μια. Αυτό ακριβώς κάνουν σήμερα στις πρώην σοσιαλι­στικές Χώρες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες. Η Ρουμανία λ.χ. έχει 16 Ορθόδοξες Θεολογικές Σχολές, όλες εντε­ταγμένες στα κατά τόπους Κρατικά Πανεπιστήμια. Έτσι, ο προηγούμενος Αρχιεπίσκοπος συνήργησε στο να ζήσουν οι Θεολογικές Σχολές μας μέσα στην (Ενω­μένη) Ευρώπη, ό,τι έζησαν οι άλλοι Ορθόδοξοι επί σο­βιετικού καθεστώτος.

4. Σ' αυτό το σημείο όμως πρέπει να αποσαφηνι­σθεί κάτι ουσιαστικό. Υπάρχουμε πολλοί σ' αυτόν τον τόπο, που θα θέλαμε να φύγει η ορθόδοξη εκπαίδευ­ση από τα χέρια μιας Πολιτείας, που δεν μπορεί καν να κατανοήσει τι είναι η Ορθοδοξία και ποια η σημασία της για τον άνθρωπο, την κοινωνία, αλλά και για την ίδια μας την Πατρίδα, και να επιστρέψει στον φυσικό της χώρο, το εκκλησιαστικό σώμα. Εξομολογητικά, μά­λιστα θα πω, ότι παλαιότερα, κινούμενος και εγώ σε πλαίσιο παραδοσιακού ιδεαλισμού, που το ζωντάνευα με τα γραψίματά μου, ήμουν αμετακίνητα υποστηρικτής της συναλληλίας Εκκλησίας-Πολιτείας. Από μερι­κά χρόνια όμως, βλέποντας που οδηγεί σήμερα ο ενα­γκαλισμός με την Πολιτεία, τάσσομαι υπέρ του χωρι­σμού των δύο αυτών μεγεθών, και μάλιστα επαχθούς, αν όχι του τύπου της Αλβανίας του Χότζα, τουλάχιστον του σοβιετικού, για να επιτευχθεί η ανάνηψή μας. Βλέ­πω όμως, ότι αυτό δεν το επιθυμεί πρώτα η Πολιτεία (τα Κόμματα), που στηρίζονται, παρά τα λεγόμενα τους, στην συνεργασία με τα ηγετικά πρόσωπα της Εκκλησίας για το δικό τους συμφέρον.
Και κάτι άλλο. Υποστηρίζω εκ πεποιθήσεως και αγάπης προς την ελευθερία της ακαδημαϊκής έρευνας την παραμονή των Θεολογικών Σχολών στα κρατικά Πανεπιστήμια και την μη ιδιωτικοποίηση τους, όταν μά­λιστα διαπιστώθηκε, που μπορεί να οδηγήσει ο οικουμενιστικός οίστρος της εκκλησιαστικής Ηγεσίας. Η τυ­χόν μεταβολή των Θεολογικών Σχολών σε όργανα μιας αλλοτριωμένης συνειδησιακά εκκλησιαστικής Ηγεσίας θα είναι κάτι χειρότερο από θάνατο, θα είναι η μεγαλύτερη απειλή για την Ορθοδοξία (πρβλ. την πε­ρίπτωση της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και την σύνταξη της διαβόητης Εγκυκλίου του 1920- κατάφα­σης του Οικουμενισμού).
Το πρόβλημα που άνοιξε και πάλι σχετικά με το «Μ.τ.Θ.» είναι, όπως βλέπουμε περίπλοκο. Ας περιμέ­νουμε λοιπόν δύο πράγματα, τα: α) Την αντίδραση του Λαού στο δικαίωμα απαλλαγής των μαθητών από αυτό και β) την περαιτέρω πορεία των πραγμάτων, που θα δικαιώσουν ή θα διαψεύσουν τις ανησυχίες μας. Εύχο­μαι να συμβεί το δεύτερο

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

Εκοιμήθη εν κυρίω ο πρώην Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος.

Ο Νικόδημος Βαλληνδράς και κατά κόσμον Νικόλαος Βαλληνδράς του Λεωνίδα, γεννήθηκε στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1915.
Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1936. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1940 και Πρεσβύτερος το 1944. Διετέλεσε Αρχιδιάκονος του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου (1939-1941) και Γραμματέας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών (1941-1954), Ιεροκήρυκας, Ηγούμενος της Μονής Πετράκη, καθώς και Διευθυντής της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη (1961-1962).
Στις 22 Νοεμβρίου 1965 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου. Στις 22 Μαΐου 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Πατρών. Στις 12 Ιανουαρίου 2005 παραιτήθηκε λόγω γήρατος.
Έγραψε πολλές αγιολογικές μελέτες, υμνολογικά και κηρυγματικά έργα καθώς και μονογραφίες ιστορικού και εκκλησιαστικού περιεχομενού. Αρθρογράφησε σε πολλά εκκλησιαστικά περιοδικά και υπήρξε Μέλος της Ιεράς Συνόδου (1974, 1977-78), επίσης της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών καθώς και της Εταιρίας Πελοποννησιακών Σπουδών.
Έλαβε μέρος σε αποστολή στην Αμερική για εκπαίδευση ελληνορθοδόξων κληρικών καθώς και στις αντιπροσωπίες της Εκκλησίας της Ελλάδος σε εθιμοτυπικές επισκέψεις στη Σερβία και Αυστραλία.
Σημειώνεται τέλος ότι τρεις φορές προτάθηκε και παρασημοφορήθηκε αντίστοιχα για τις υπηρεσίες του που πρόσφερε στο Στράτευμα και γενικότερα στις Ένοπλες Δυνάμεις.


Ο πρώην Μητροπολίτης Πατρών κυρός Νικόδημος υπήρξε άριστος και δεινός γνώστης της βυζαντινής μας μουσικής και εμείς οι Κεφαλλήνες το είχαμε διαπιστώσει στις πανηγύρεις του Αγίου Γερασίμου, κατά τις οποίες ο μεταστάς έρχονταν προσκεκλημένος από το Σεβασμιώτατο ποιμενάρχη μας. Ο πρώην Πατρών κυρός Νικόδημος αγαπούσε και την δική μας μουσική παράδοση γι αυτό και είχε ψάλλει προς ηχογράφηση, ανάμεσα σε άλλα τοπικά ακούσματα το ''Εν τω ναω εστώτες της δόξης σου" σε ήχο α΄ το οποίο υπάρχει στο CD με τίτλο Κεφαλονίτικη Εκκλησιαστική Μουσική-Σημάματα.

Ο Σεβασμιώτατος εκοιμήθη στις 10.00 μ.μ. του Σαββάτου . Ο μακαριστός Μητροπολίτης είχε εισαχθεί σε Νοσοκομείο των Αθηνών σε κρίσιμη κατάσταση την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2008.
Εντός της ημέρας θα μεταφερθεί το λείψανό του στην πόλη των Πατρών όπου Ποίμανε την Ι.Μ. Πατρών από τον Μαϊο του 1974.
Εκεί θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, ενώ η ταφή του λειψάνου θα γίνει δίπλα από το παρεκκλήσιο του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου της Αρχιεπισκοπής Πατρών, τήν Τρίτη το πρωϊ.

Αγρυπνία των Εισοδίων στο Κορωνάτο

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Ἡ Ἱερά Μονή Ὑπεραγίας Θεοτόκου ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ πληροφορεῖ τό φιλέορτον καί χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱερᾶς μητροπόλεως, ὃτι καί ἐφέτος Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2008 παραμονή τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων θα πραγματοποιήσει ἱερά πανηγυρική ἁγρυπνία ἐπί τῇ ἀναμνήςῃ τῆς Εἰσόδου ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Αἱ ἀκολουθείαι τῆς ἁγρυπνίας (Ἐσπερινός- Ὂρθρος καί πανηγυρική Θεία Λειτουργία) θά ξεκινήσουν περί ὣραν 8:00μ.μ. Ἐν συνεχεῖᾳ 8α προσφερθεῖ ἑόρτιον κέρασμα ὑπό τῶν μοναζουςῶν τῆς Ἱεράς Μονής.




ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Πανήγυρη Αγίου Νεκταρίου


Με την πρέπουσα λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια γιορτάστηκε και φέτος η μνήμη του Αγίου του 20ου αιώνα και προστάτου της νήσου Αιγίνης Αγίου Νεκταρίου στη περιοχή της παλικής. 2 ιεροί ναοί τιμώνται επ ονόματι του Αγίου, ο ἐνας παρεκκλήσι της μονής του Κορωνάτου και ο άλλος κτιτορικός της οικογένειας του καθηγουμένου της Ιεράς Βασιλικής, Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής μονής του Αγίου Παύλου, αρχιμανδρίτη Παρθένιου στα Χαβδάτα.

Στο μοναστἠρι του Κορωνάτου τελέστηκε πανηγυρική αγρυπνία από 20:00μμ-2:00πμ. Η ανταπόκριση και η αγάπη του κόσμου προς τον Άγιο υπήρξε μεγάλη, ενώ μετά το πέρας της αγρυπνίας παρατέθηκε εόρτιον κέρασμα από τις εορτάζουσες καλόγριες του μοναστηριού μ. Νεκταρία & Θεοκτίστη. Την αγρυπνία λάμπρηναν με τις βυζαντινές μελωδίες ο π. Χαράλαμπος Μαρκέτος, και οι ιεροψάλτες του μοναστηριού Σπυρίδων Έρτσος, Σπυρίδων Θεοτοκάτος & Συνοδινός Γεράσιμος.

Εξίσου μεγάλη υπήρξε και η συμμετοχή του κόσμου στα Χαβδάτα. το εσπέρας της εορτής τελέστηκε πανηγυρικός Αναστάσιμος Εσπερινός από 18:00μμ-20:00μμ και στη συνέχεια παρατέθηκε τράπεζα από την οικογένεια του πολυσέβαστου γέροντα. Ανήμερα της εορτής από 07:30πμ-11:00πμ τελέστηκε η πανηγυρική Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία κατά το Αγιορειτικό τυπικό από τον εφημέριο της ενορίας Χαβδάτων π. Γεράσιμο Σφαέλο, ενώ ο π. Χαράλαμπος Μαρκέτος και ο Συνοδινός Γεράσιμος έψαλλαν τα τυπικά και τους Μακαρισμούς της Κυριακής & της εορτής.

Είθε ο Άγιος Νεκτάριος και η Αγία Θεοκτίστη να διαφυλλάτουν τους Χριστιανούς σε τούτους τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε και όπως λέγει ο Άγιος Γέροντας μας π. Παρθένιος να οικονομήσουν το συμφέρον της ψυχής μας.


Χρόνια πολλά & ευλογημένα σε όλους και καλό Σαρανταήμερο.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2008

Ένας επίγειος παράδεισος. Μια σταγόνα δροσιάς στη πύρινη λαίλαπα του απατεώνος τούτου αιώνος.

Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από την πόλη του Ληξουρίου βρίσκεται η Μονή του Κορωνάτου. Κατά την παράδοση ο άρχοντας Λέων Πολυκαλάς, αφού έφυγε καταδιωκόμενος από την Κορώνη Πελοποννήσου, κατέφυγε στην επαρχία Παλλικής στην Κεφαλονιά και έφερε μαζί του μία εικόνα της Θεομήτορος. Στη συνέχεια την απέθεσε με τιμές σε ναό, που ανηγέρθη με δική του φροντίδα και έξοδα γύρω στα τέλη του 15ου αιώνα. Τον επόμενο αιώνα ο ναός καταστράφηκε πιθανότατα από σεισμούς. Ενας βοσκός από την οικογένεια Μεγαλογένους του χωριού Πολυκαλάτων έβοσκε τα πρόβατά του στο χώρο όπου σήμερα είναι η Μονή. Το κριάρι καθημερινά ξέκοβε από το κοπάδι και πήγαινε στην πηγή που ήταν κάτω από τη συκιά (στο χώρο όπου ήταν πριν από τους σεισμούς ο ναός) για να πιει νερό. Ο βοσκός, αφού το παρακολούθησε, είδε πάνω στη συκιά μια λάμψη εκτυφλωτική. Πλησιάζοντας είδε μια εικόνα της Παναγίας με μικρό εγκόλπιο. Την κατέβασε από το δέντρο και την πήγε στο σπίτι του. Όμως η εικόνα έφευγε και πήγαινε στη συκιά που τη βρήκε ο βοσκός. Αυτό έγινε πολλές φορές, ώστε ο βοσκό αναγκάστηκε να κοινοποιήσει το θαύμα και με τη συνδρομή των συγχωριανών του χτίστηκε ο ναός εκ νέου. Η πρωτότυπη εικόνα της Κορωνιώτισσας χάθηκε. Αντίγραφο αυτής αυτής είναι η θαυματουργή εικόνα που βρίσκεται σήμερα στο θρόνο. Ονομάζεται και "Δακρυρροούσα" γιατί στους σεισμούς της 23ης Ιανουαρίου 1867, ενώ δεν γκρεμίστηκε ο Ναός η εικόνα βρέθηκε στο δάπεδο με δάκρυα στα μάτια.
Το έτος 1926 κατοίκησαν στην εγκατελειμμένη Μονή η Ασπασία Μοσχονά (Λεοντία μοναχή, μετέπειτα ηγουμένη του Αγ. Γερασίμου) και η Δήμητρα Μεγαλογένους (Αγάθη μοναχή), η μετέπειτα και επί 62 συναπτά έτη Ηγουμένη της Ι. Μονής Κορωνάτου. Με την πνευματική συνδρομή ευσεβών Αγειοριτών Πατέρων και την υλική συνδρομή των ευσεβών κατοίκων του Ληξουρίου αναπτύχθηκε το μικρό Ησυχαστήριο. Η ολιγομελής συνοδεία του με κύριο εφόδιο τα έσοδα από κεντήματα χειρός και χειροτεχνίες κατόρθωσε να μετατρέψει τον πρώην άνυδρο τόπο σε επίγειο παράδεισο. Με μέριμνα της αειμνήστου Ηγουμένης κορίτσια από όλο το νησί μάθαιναν στο ησυχαστήριο να κεντούν, για να μη σβήσει από το νησί το παραδοσιακό κέντημα. Ολόκληρες προίκες ετοιμάζονταν και στέλνονταν στο εξωτερικό. Η αναγνώριση του Ησυχαστηρίου ως ανεξάρτητης Κοινοβιακής Μονής έγινε το έτος 1967.Στη Μονή ανήκουν και τα εξής παρεκκλήσια:
Α) Του Αγ. Νεκταρίου,
Β) της Αγ. Παρασκευής - Αγίας Αγάθης ανάμεσα στο συγκρότημα των κελιών για τις καθημερινές ακολουθίες των μοναχών. Στο ναό αυτό φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής και πλουσιοτάτη συλλογή θαυματουργών Αγίων Λειψάνων σε τζαμένια προθήκη, κόπος της Γερόντισσας Αγάθης. Μεταξύ αυτών εξέχουσα θέση κατέχουν τα λείψανα του Αγ. Παναγή του Μπασιά, η κεραμίδα του τάφου του με την ημερομηνία της γεννήσεως και της κοιμήσεώς του 1801 - 1888 κ.τ.λ. Από ετών η Γερόντισσα Αγάθη μάζευε σαν εργατική μέλισσα ό,τι υλικό αφορούσε τον ΄Αγιο (προσωπικά αντικείμενα, φωτογραφίες, θαύματα, προσωπικές μαρτυρίες, κειμήλια κ.τ.λ.) και όταν το θέμα έφτασε στο Πατριαρχείο με σκοπό την ένταξη του Αγίου στο Ορθόδοξο Αγιολόγιο με άφατη αγαλλίαση και πνευματική χαρά, πρόσφερε το υλικό αυτό στην Ιερά Μητρόπολη. Κατά δε την ημέρα εκταφής τα ιερά λείψανα του Αγίου πλύθηκαν με ροδόνερο, που είχαν παρασκευάσει οι μοναχές της Μονής Κορωνάτου. Στην ίδια προθήκη αξιόλογο κειμήλιο είναι και το οβάλ εγκόλπιο με την αχειροποίητο εικόνα του Ευαγγελισμού,
Γ) Των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου,
Δ)Των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού,
Ε) του Αγίου Βασιλείου,
ΣΤ) της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου
Η Μονή πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου (Κοίμησις της Θεοτόκου), στις 23 Ιανουαρίου (Παναγίας Δακρυρροούσας, διάσωση Μονής από σεισμούς, 1967). Επίσης καθ όλη τη διάρκεια του έτους στη Μονή τελούνται κατανυκτικότατες αγρυπνίες με πανηγυρικό χαρακτήρα σε όλες τις Θεομητορικές εορτές του χρόνου καθώς και στις εορτές των μεγάλων Αγίων. Οι ακολουθίες τελούνται ανελλιπώς και η Μονή ακολουθεί το Αγειορίτικο Τυπικό της Ιεράς Μονής του Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους. Οι αγρυπνίες που τελούνται είναι οι εξής :
1 Ιανουαρίου εις τιμή και μνήμη του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου,
23 Ιανουαρίου 2η Πανήγυρη,
5 Φεβρουαρίου της Αγίας Αγάθης,
το Σάββατο του Ακάθιστου, εικόνα σε θρόνο που εικονίζει τους 24 οίκους της Παναγίας,


21 Μαΐου ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης,
11 Ιουνίου Υ. Θ. Άξιον Εστί,
29 Ιουνίου Αγίων Αποστόλων Πέτρου & Παύλου,
2 Ιουλίου Υ. Θ. Βλαχερνών, στο καθολικό βρίσκεται ωραιοτάτη και παλαιά εικόνα της Θεομήτορος ("Ρίζης του Ιεσσαί"),
26 Ιουλίου Αγίας Παρασκευής,
15 Αυγούστου 1η Πανήγυρη,
1 Οκτωβρίου Υ. Θ. Γοργουπηκόου,
9 Νοεμβρίου Αγίου Νεκταρίου,
21 Νοεμβρίου των Εισοδίων,
17 Δεκεμβρίου του Αγίου Διονυσίου πολιούχου Ζακύνθου.


Μετά το πέρας κάθε Θείας Λειτουργίας ακολουθεί ωραία τράπεζα, με εόρτια κεράσματα, φροντισμένη από τις Μοναχές.
.Οι μοναχές ασχολούνται με τη φιλοξενία, το κέντημα (ιερατικά άμφια Αγ. Τραπέζης κτλ., κέντημα με το βελονάκι, πλέξιμο κτλ.), τη χειροτεχνία, τις αγροτικές καλλιέργειες, τους κήπους και την κτηνοτροφία. Η Μονή με την παρουσία της έχει συμβάλει τα πλείστα στην ηθική και πνευματική εξύψωση και καλλιέργεια του Δήμου Παλικής. Η Μονή δέχεται επισκέψεις καθημερινά από 07.00π.μ. - 13.00μ.μ. και από 16.00μ.μ. - 20.30μ.μ.






Για κάθε πληροφορία μπορείτε να απευθύνεστε στις: Οσιωτάτες μοναχές Νεκταρία& Θεοκτίστη
Τηλέφωνο: 26710 94361

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΟ ΚΟΡΩΝΑΤΟ.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Ἡ Ἱερά Μονή Ὑπεραγίας Θεοτόκου ΚΟΡΩΝΑΤΟΥ πληροφορεῖ τό φιλέορτον καί χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱερᾶς μητροπόλεως, ὃτι καί ἐφέτος Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008 παραμονή τῆς ἑορτῆς τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Νεκταρίου ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ, θα πραγματοποιήςῃ πανηγυρική ἁγρυπνία στό ὀμώνυμο παρεκκλήσι ἐπί τῇ ἱερά μνήμη τοῦ Ἁγίου.

Αἱ ἀκολουθείαι τῆς ἁγρυπνίας (Ἐσπερινός - Ὂρθρος καί πανηγυρική Θεία Λειτουργία) θά ξεκινήσουν περί ὣραν 8:00μ.μ. Ἐν συνεχεῖᾳ θά προσφερθεῖ ἑόρτιον κέρασμα ὑπό τῶν μοναζουςῶν τῆς Ἱεράς Μονής.



ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ.

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΛΩΝ Ο ΓΟΝΟΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ ΤΟ ΚΛΕΪΣΜΑ


Ο Άγιος Γεράσιμος, γόνος της αριστοκρατικής Οικογενείας των Νοταράδων, γεννήθηκε το 1506 στα Τρίκαλα Κορινθίας. Οι γονείς του ονομάζονταν Δημήτριος και Kαλή. Ο προπάππος του Λουκάς Νοταράς - τελευταίος πρωθυπουργός του Βυζαντίου - ήταν συγγενής εκ μητρός με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, το μαρτυρικό Αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Αφού έλαβε πλουσιοτάτη παιδεία, περιόδευσε σε όλους τους ιερούς τόπους της Ελλάδας. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη και προσκύνησε τους τάφους των προγόνων του. Κατόπιν μετέβη στο Άγιο Όρος και εκάρη Μοναχός όπου και σώζεται το σπήλαιο της ασκήσεώς του στην έρημο της Καψάλας (κελλίον Μεγάλου Βασιλείου).
Στους Αγίους Τόπους χειροτονείται ιερεύς και χειροθετείται Αρχιμανδρίτης υπηρετώντας επί 12 έτη στην Αγιοταφική Αδελφότητα και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Επιθυμώντας περισσότερη ησυχία πέρασε στην Κρήτη και κατέληξε στην Ζάκυνθο όπου και παρέμεινε επί ένα δωδεκάμηνο.




Το 1555 έρχεται στην Κεφαλονιά. Ασκήτευσε στο σπήλαιο, στην περιοχή "Λάσση" του Αργοστολίου, επί πέντε έτη. Το 1560 έφτασε στα Ομαλά, όπου και ανακαίνισε το ξωκκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ιδρύοντας παράλληλα γυναικεία κοινοβιακή Μονή με πολυμελή αδελφότητα ονομάζοντάς την "Νέα Ιερουσαλήμ".
Χαρακτηριστική είναι η φράση του Αγίου με την οποία νουθετούσε έως εσχάτου αναπνοής: "Τεκνία ειρηνεύετε εν εαυτοίς και μη τα υψηλά φρονείτε".
Εκοιμήθη το έτος 1579 στις 15 Αυγούστου, για λόγους όμως εκκλησιαστικής οικονομίας μετετέθη την επόμενη. Μετά 2 έτη, στις 29 Οκτωβρίου, έγινε η ανακομιδή. Με την επέμβαση των Παπικών οι Βενετσιάνοι διέταξαν την Β' ταφή. Στις 20 Οκτωβρίου του επομένου έτους έγινε η Β' ανακομιδή.
Έκτοτε το ιερό λείψανο παραμένει άφθαρτο και ευωδιάζον προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών και εκτίθεται προς προσκύνηση μέσα σε τζαμένια λειψανοθήκη που ενσωματώνεται σε μεγαλύτερη, ασημένια, περίτεχνη λάρνακα, η οποία είναι τοποθετημένη πάνω από τον τάφο του Αγίου.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Αφιέρωμα στη Σοφία Βέμπο


Η Σοφία Βέμπο (Καλλίπολη Ανατολικής Θράκης, 1910Αθήνα, 11 Μαρτίου 1978) ήταν κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός της οποίας η καλλιτεχνική πορεία εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του ’50. Χαρακτηρίστηκε "Τραγουδίστρια της Νίκης" εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940.

Το πραγματικό της όνομα ήταν Έφη Μπέμπο και γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης στα 1910, αλλά μετά τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε στην Τσαριτσάνη, όπου ο πατέρας της δούλευε ως καπνεργάτης, και κατόπιν στο Βόλο.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία σε ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’30. Το χειμώνα του 1933 προσελήφθη από το θεατρικό επιχειρηματία Φώτη Σαμαρτζή στο θέατρο "Κεντρικόν" προκειμένου να συμμετάσχει στην επιθεώρηση "Παπαγάλος 1933". Άρχισε να ηχογραφεί στη δισκογραφική εταιρεία "Κολούμπια" ερωτικά τραγούδια της εποχής και γρήγορα καταξιώθηκε λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής της. Συμμετέχει επίσης σε ελληνικές ταινίες όπως η "Προσφυγοπούλα" το 1938.

Η έκρηξη στην καριέρα της ήρθε με την κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940. Τότε όλες οι επιθεωρήσεις προσαρμόζουν το θέμα τους στην πολεμική επικαιρότητα και τα τραγούδια επανεγράφονται με πατριωτικούς στίχους. Η Βέμπο τραγουδά σατιρικά και πολεμικά τραγούδια και η φωνή της γίνεται η εθνική φωνή που εμψυχώνει τους Έλληνες στρατιώτες στο μέτωπο και συγκλονίζει το πανελλήνιο. Την ίδια εποχή σε μία συμβολική πράξη προσφέρει στο Ελληνικό Ναυτικό 2000 χρυσές λίρες. Με την είσοδο των ναζιστικών στρατευμάτων στην Αθήνα φυγαδεύεται στη Μέση Ανατολή όπου συνεχίζει να τραγουδά για τα εκεί ελληνικά και συμμαχικά στρατεύματα.

Το 1949 απόκτησε δική της θεατρική στέγη στο Μεταξουργείο, το "Θέατρον Βέμπο". Μετά από μακροχρόνιο δεσμό με το Μίμη Τραϊφόρο παντρεύτηκαν τελικά το 1957, ένας δεσμός πολυκύμαντος που διήρκεσε μέχρι το θάνατό της και υπήρξε καταλυτικός για την μεγάλη ερμηνεύτρια. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 αραιώνει τις θεατρικές εμφανίσεις της, τις οποίες σταματά οριστικά στις αρχές της επόμενης δεκαετίας. Τη βραδιά του "Πολυτεχνείου" η Βέμπο ανοίγει το σπίτι της και κρύβει φοιτητές τους οποίους αρνείται να παραδώσει όταν η ασφάλεια χτυπά την πόρτα της. Τελικά πεθαίνει στις 11 Μαρτίου του 1978 και η κηδεία της μετατρέπεται σε ένα πάνδημο συλλαλητήριο. Η "Τραγουδίστρια της Νίκης" αποθεώνεται εκείνη τη μέρα από τον ελληνικό λαό που τη θεωρούσε ηρωίδα του.


ΠΑΙΔΙΑ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΙΔΙΑ
Μ.Τραϊφόρου-Μ.Σουγιούλ

Μέσ' τους δρόμους τριγυρνάνε
Οι μανάδες και κοιτάνε ν' αντικρίσουνε
Τα παιδιά τους π' ορκιστήκαν
Στο σταθμό όταν χωριστήκαν να νικήσουνε

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
Και η δόξα τους τυλίγει, ας χαιρόμαστε

Και ποτέ καμιά ας μη κλάψει
Κάθε πόνο της ας κάψει, κι ας ευχόμαστε

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά
Που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά
Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά

Προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά

Λέω σ' όσες αγαπούνε
Και για κάποιον ξενυχτούνε και στενάζουνε
Πως η πίκρα κι η τρεμούλα
Σε μια τίμια Ελληνοπούλα, δεν ταιριάζουνε

Έλληνιδες του Ζαλόγγου
Και της πόλης και του λόγγου και Πλακιώτισσες
Όσο κι αν πικρά πονούμε

Υπερήφανα ασκούμε σαν Σουλιώτισσες

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά
Που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά
Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά
Προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά


Με της νίκης τα κλαδιά
Σας προσμένουμε παιδιά
ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕ ΞΥΠΝΑΣ ΜΕ ΦΙΛΙΑ
Χ.Γιαννακόπουλου - Γ.Κυπαρίσση

Το 'θελα κι' εγώ σαν τρελή
Το 'θελες κι' εσύ πιο πολύ
Κι' έγινα παιδί μου για πάντα δική σου
Όμως ούτε το 'χα σκεφτεί
Ούτε το 'χα ονειρευτεί
Πόσο ευτυχισμένη θα είμαι μαζί σου

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
Μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά
Όλη μέρα γελάς λόγια λες τρυφερά
Και γεμίζεις το σπίτι χαρά
Πόσο χαίρομαι που μ' αγαπάς
Πάντα κάπου τα βράδια με πας
Και τις νύχτες ρωτάς αν κι' εγώ σ' αγαπώ
Αλλά πια δεν μπορώ να τα πω


Βρίσκουμε τις μέρες μικρές
Που περνούν γεμάτες χαρές
Πάντα με την ίδια που λέγαμε τάξη
Άλλο δεν προσμένω καλό
Και μονάχα παρακαλώ
Στη ζωή μας τίποτα να μην αλλάξει

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
Μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά
Όλη μέρα γελάς λόγια λες τρυφερά
Και γεμίζεις το σπίτι χαρά
Πόσο χαίρομαι που μ' αγαπάς
Πάντα κάπου τα βράδια με πας
Και τις νύχτες ρωτάς αν κι' εγώ σ' αγαπώ
Αλλά πια δεν μπορώ να τα πω



Πηγές:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1_%CE%92%CE%AD%CE%BC%CF%80%CE%BF

http://www.youtube.com/watch?v=5bXcU3Qo9cQ

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008

Το μοναστήρι των Κηπουραίων.








IΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΗΠΟΥΡΑΙΩΝ





Σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από την πόλη του Ληξουρίου βρίσκεται η παλαιοτάτη Μονή των Κηπουραίων. Η ονομασία της οφείλεται στους πολλούς κήπους που διατηρούσαν οι πατέρες για να εξασφαλίσουν τα αναγκαία προς το ζην. Η Μονή είναι χτισμένη πάνω από τη θάλασσα. Το έτος 1759 κτίζεται η εκκλησία της Μονής από τον Παξινό Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο Πετρόπουλο και αφιερώνεται στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Σύντομα αναπτύσσεται ανδρικό κοινόβιο, που στα χρόνια της ακμής του, το προσωπικό του ανέρχεται σε 80 μέλη. Πολλοί αξιόλογοι κληρικοί προέρχονται από τη Μονή αυτή και με το πνευματικό τους έργο "αρδεύουν' την πνευματικά άνυδρη περιοχή. Το 1915 Γαλλικό καταδρομικό βομβαρδίζει τη Μονή καθώς μέσα στην ομίχλη βλέποντας την καπνοδόχο να καπνίζει την περνούν για εχθρικό πλοίο. Οι καταστρεπτικοί σεισμοί του 1953 πλήττουν τη Μονή ακόμα περισσότερο. Το 1964 ανοικοδομείται μόνο το καθολικό, ενώ τα υπόλοιπα κτίρια οικοδομούνται τη δεκαετία του '90 με την προσωπική εργασία του μοναδικού μοναχού που εγκαταβιώνει μέχρι σήμερα στη Μονή.


Στη Μονή μπορείτε να προσκυνήσετε τη θαυματουργή εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου καθώς και τις κάρες των Οσίων κτιτόρων της Μονής Χρυσάνθου, Κωνστάντιου και Εφροσύνου. Επίσης τεμάχιο Τιμίου Ξύλου που έχει δωρίσει στη Μονή ο Ρώσος Πρίγκηπας Βλαδίμηρος Δολγορούκης το έτος 1862. Σε κομψή γυάλινη φιάλη βρίσκεται μύρο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου από τον 7ο αιώνα. Μπορείτε ακόμη να προσκυνήσετε λείψανα διαφόρων Αγίων καθώς και τη θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής, μοναδικό κειμήλιο της κατεστραμμένης Μονής του Ταφιού. Σήμερα σώζονται μόνο τα ερείπιά της και θεωρείται συγχωνευμένη με αυτή των Κηπουραίων.


Η Μονή πανηγυρίζει :Α) στις 25 Μαρτίου, Ευαγγελισμός της ΘεοτόκουΒ) την Γ' Κυριακή των Νηστειών, ΣταυροπροσκυνήσεωςΓ) στις 14 Σεπτεμβρίου, Ύψωσις του τιμίου Σταυρού, με κατανυκτική αγρυπνία και την παρουσία του οικείου Αρχιερέως Δ) στις 26 Ιουλίου, της Αγίας Παρασκευής.Από τον εξώστη της Μονής μπορείτε να θαυμάσετε και να φωτογραφίσετε το ξακουστό ηλιοβασίλεμα. Το μαγευτικό τοπίο της Μονής, που συνδυάζει αρμονικά το απάτητο βουνό με την απάτητη θάλασσα, θυμίζει εν πολλοίς τα Καρούλια του Αγίου Όρους και σε συνάρτηση με τους πνευματικούς θησαυρούς της αποτελεί πόλο έλξεως για τους επισκέπτες.Ευχόμαστε ο Θεός να κατευθύνει τα διαβήματα φιλομόναχων ψυχών στον αγιασμένο αυτό τόπο για να τον υπηρετήσουν.


Τηλέφωνο Μονής : 26710 91354 http://www.imk.gr

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2008

+ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ Κ.Κ.ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

Ἀριθμ.Πρωτ. 1091
+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ* * *
«τῇ γάρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλά διά τόν ὑποτάξαντα, [...]
οἴδαμεν γάρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζεικαί συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. η΄ 20,22)
Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,Διά μίαν εἰσέτι φοράν, εἰς τήν ἀρχήν τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, καλούμεθα νά ἀναλογισθῶμεν, μετά καινῶν ἐν Χριστῷ πνευματικῶν δυνάμεων καί ἰδιαιτέρας εὐαισθησίας, τήν κατάστασιν τοῦ εὐφόρου πλανήτου ἡμῶν καί νά ἀναπέμψωμεν ἰδιαιτέρας προσευχάς διά τήν προστασίαν τοῦ σύμπαντος κόσμου.Πολλά ἔχουν ἀλλάξει, ἀφ' ἧς στιγμῆς ὁ ἀοίδιμος προκάτοχος ἡμῶν Πατριάρχης Δημήτριος ἀπεφάσισε, πρό δύο καί πλέον δεκαετιῶν, νά καθιερωθῇ ἡ 1η Σεπτεμβρίου ὡς ἡμέρα προσευχῆς ὑπέρ τῆς διατηρήσεως τῆς καλῶς ποιηθείσης ὑπό τοῦ Θεοῦ κτίσεως. Διά τῆς ἀναλήψεως τῆς πρωτοβουλίας ἐκείνης ὁ ἀείμνηστος προκάτοχος ἡμῶν ἀπεσκόπει εἰς τήν ἀποστολήν προειδοποιητικοῦ μηνύματος περί τῶν ὀλεθρίων συνεπειῶν ἐκ τῆς κακῆς χρήσεως τοῦ περιβάλλοντος. Ἐπεσήμαινεν ὅτι, ἐν ἀντιθέσει πρός τάς πλείονας τῶν λοιπῶν μορφῶν τῆς ἀνθρωπίνης κατά χρῆσιν παραβατικῆς συμπεριφορᾶς, ἡ ρύπανσις τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος δύναται νά προκαλέσῃ τεραστίαν καί μή ἀναστρέψιμον ζημίαν, διά τῆς καταστροφῆς ἁπασῶν σχεδόν τῶν μορφῶν ζωῆς ἐπί τοῦ πλανήτου.Τήν ἐποχήν βεβαίως ἐκείνην, ἡ προειδοποίησις αὕτη ἴσως νά ἤχησεν ὡς ὑπερβολική εἰς τά ὦτα ὡρισμένων σκεπτικιστῶν, ἀλλά ὑπό τό φῶς τῶν ὅσων σήμερον διαπιστώνομεν, καθίσταται πλέον φανερόν ὅτι οἱ λόγοι του ἦσαν προφητικοί. Σήμερον, οἱ ἐπιστήμονες, οἱ ἀσχολούμενοι μέ τό φυσικόν περιβάλλον, ἀπεριφράστως τονίζουν ὅτι ἡ παρατηρουμένη κλιματική ἀλλαγή δύναται νά διαταράξῃ καί νά καταστρέψῃ ὁλόκληρον τό οἰκολογικόν σύστημα, τό ὁποῖον συντηρεῖ οὐχί μόνον τό ἀνθρώπινον εἶδος ἀλλά καί ἅπαντα τόν θαυμαστόν, ἀλληλοεξαρτώμενον ὑπό μορφήν ἁλύσεως, κόσμον τῶν ζώων καί τῶν φυτῶν. Αἱ ἐπιλογαί καί αἱ ἐνέργειαι τοῦ κατά τά ἄλλα πεπολιτισμένου συγχρόνου ἀνθρώπου ἔχουν ὁδηγήσει εἰς τήν θλιβεράν ταύτην κατάστασιν ἥτις συνιστᾷ οὐσιαστικῶς ἠθικόν καί πνευματικόν πρόβλημα, τό ὁποῖον γλαφυρῶς εἶχε προεκθέσει, ἐξάρας τήν ὀντολογικήν κυρίως διάστασίν του, ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολήν, δεκαεννέα αἰῶνας πρίν, εἰπών «τῇ γάρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλά διά τόν ὑποτάξαντα, [...] οἴδαμεν γάρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καί συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. η΄ 20,22).Εἰς τό σημεῖον ὅμως τοῦτο, ὀφείλομεν νά εἴπωμεν ὅτι ἡ σήμερον προβαλλομένη πνευματική καί ἠθική διάστασις τοῦ οἰκολογικοῦ προβλήματος, συνιστᾷ, εἴπερ ποτε καί ἄλλοτε, κοινήν συνείδησιν πάντων τῶν ἀνθρώπων, ἰδιαιτέρως τῶν νέων, οἱ ὁποῖοι, σύν τοῖς ἄλλοις, συνειδητοποιοῦν ὅτι σύμπασα ἡ ἀνθρωπότης ἔχει κοινήν μοῖραν. Ὁλονέν μεγαλύτερος ἀριθμός ἀνθρώπων κατανοεῖ ὅτι ἡ καταναλωτική των συμπεριφορά, ἡ προσωπική ἑκάστου συμβολή εἰς τήν παραγωγήν συγκεκριμένων προϊόντων ἤ ἡ ἀπόρριψις ἑτέρων ἅπτεται εὐρυτέρων παραμέτρων ἐχουσῶν οὐ μόνον ἠθικήν ἀλλά καί ἐσχατολογικήν διάστασιν. Ὁλονέν μεγαλύτερος ἀριθμός ἀνθρώπων ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ ἀλόγιστος χρῆσις τῶν φυσικῶν πόρων, ἡ ἄμετρος κατανάλωσις ἐνεργείας, συμβάλλει εἰς τήν κλιματικήν ἀλλαγήν, ἐπίπτωσιν ἔχουσαν εἰς τήν ζωήν καί τήν ὕπαρξιν τοῦ συνανθρώπου, τοῦ πλησίον, τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ, καί ὡς ἐκ τούτου ἀποτελεῖ ἁμάρτημα. Ὁλονέν καί περισσότεροι ἄνθρωποι χαρακτηρίζουν ὡς ἐναρέτους ἤ φαύλους αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἀντιστοίχως χειρίζονται εὐλόγως ἤ παραλόγως τά πράγματα τῆς κτίσεως. Ἀντιστρόφως, ὅμως, ἀνάλογος πρός τήν εὐαισθητοποίησιν τῶν ἀνθρώπων ἐπί τοῦ οἰκολογικοῦ προβλήματος τυγχάνει, δυστυχῶς, ἡ εἰκών τήν ὁποίαν ἐμφανίζει σήμερον ὁ πλανήτης μας. Ἰδιαιτέρως ἀνησυχητικόν εἶναι τό γεγονός ὅτι τά πτωχότερα καί πλέον εὐάλωτα μέλη τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας ὑφίστανται τάς συνεπείας περιβαλλοντικῶν προβλημάτων τά ὁποῖα αὐτά δέν ἐδημιούργησαν. Ἀπό τῆς Αὐστραλίας μέχρι τοῦ Κέρατος τῆς Ἀφρικῆς καταφθάνουν πληροφορίαι περί παρατεταμένης ἀνομβρίας, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν ἐρημοποίησιν εὐκράτων καί παραγωγικῶν ἄλλοτε περιοχῶν καί τήν ἐξ αὐτῆς ἀπειλήν τῶν ἐκεῖσε κατοικούντων πληθυσμῶν ἐκ τοῦ φάσματος τῆς πείνης καί τῆς δίψης. Ἀπό τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς μέχρι τῆς καρδίας τῆς Εὐρασίας λαμβάνομεν ἀναφοράς περί τῆς τήξεως τῶν παγετώνων ἀπό τούς ὁποίους ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἐξαρτῶνται διά τήν προμήθειαν ὕδατος. Ἡ καθ' ἡμᾶς Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, στοιχοῦσα τῷ παραδείγματι τοῦ ἀειμνήστου προκατόχου ἡμῶν Πατριάρχου Δημητρίου, ἐργάζεται ἀόκνως ὑπέρ τῆς εὐαισθητοποιήσεως ὄχι μόνον τῆς κοινῆς γνώμης ἀλλά καί τῶν καταστάντων ἄρχειν ἐπί τῆς γῆς, διοργανοῦσα Οἰκολογικά Συμπόσια, ἀσχολούμενα κυρίως μέ τήν κλιματικήν ἀλλαγήν καί τήν διαχείρισιν τῶν ὑδατίνων πόρων. Ἀπώτερος σκοπός τῆς προσπαθείας ταύτης τυγχάνει ἡ μελέτη τῆς σχέσεως τῶν οἰκοσυστημάτων τῆς γῆς καί τοῦ τρόπου ἐκδηλώσεως τοῦ φαινομένου τῆς ὑπερθερμάνσεως τοῦ πλανήτου καί τοῦ ἀνθρωπογενοῦς ἀντικτύπου. Διά τῶν ἐπιστημονικῶν τούτων συναθροίσεων, εἰς τάς ὁποίας συμμετέχουν ἐκπρόσωποι διαφόρων χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν καί θρησκειῶν ὡς καί διαφόρων κλάδων τοῦ ἀνθρωπίνου ἐπιστητοῦ, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐπιθυμεῖ νά πήξῃ μίαν στερράν πρωτοποριακήν συμμαχίαν μεταξύ θρησκείας καί ἐπιστήμης, ἐρειδομένην ἐπί τῆς θεμελιώδους ἀρχῆς ὅτι διά νά ἐπιτευχθῇ ὁ στόχος - ἡ διάσωσις τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος- ἀμφότεραι αἱ πλευραί ὀφείλουν νά ἐπιδείξουν διάθεσιν ἀλληλοσεβασμοῦ καί συνεργασίας. Διά τῆς συνεργασίας θρησκείας καί ἐπιστήμης εἰς Συμπόσια διοργανωθέντα εἰς διαφόρους περιοχάς τοῦ κόσμου, ἐπιθυμεῖ νά συμβάλῃ εἰς τήν ἀνάπτυξιν μιᾶς περιβαλλοντικῆς ἠθικῆς, ἡ ὁποία θά πρέπει νά καταδείξῃ ὅτι ἡ χρῆσις τοῦ κόσμου καί ἡ ἀπόλαυσις τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν πρέπει νά εἶναι εὐχαριστιακή, νά συνοδεύεται μέ δοξολογίαν πρός τόν Θεόν, ἐνῷ ἡ κατάχρησις τοῦ κόσμου καί ἡ δίχα ἀναφορᾶς εἰς τόν Δημιουργόν μετοχή εἰς αὐτόν τυγχάνει ἐφάμαρτος, ἐφάμαρτος ἐνώπιον τοῦ Ποιητοῦ καί Θεοῦ ἀλλά καί ἐνώπιον τοῦ ποιήματος καί συνανθρώπου. Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,Γνωρίζομεν ὅτι ἡ κτίσις, ὡς συμπεσοῦσα μετά τοῦ πεπτωκότος ἐκ τοῦ ἀρχαίου κάλλους ἀνθρώπου, συνωδίνει καί συστενάζει∙ γνωρίζομεν, ἐπί πλέον, ὅτι ἡ κατά χρῆσιν, ἡ κατά παρέκκλισιν, ἡ παραβατική καί ἐγωϊστική συμπεριφορά τοῦ ἀνθρώπου συμβάλλει εἰς τήν καταστροφήν τῆς συμπασχούσης καί συνυποκειμένης εἰς τήν φθοράν τοῦ κτιστοῦ φύσεως∙ γνωρίζομεν ὅτι ἡ καταστροφή αὕτη συνιστᾷ ἐν τῇ πράξει αὐτοκαταστροφήν, διό καί καλοῦμεν πάντα ἄνθρωπον, οἱασδήτινος ἰδιότητος, νά μένῃ εἰς τήν κατά φύσιν χρῆσιν ὅλων τῶν κτισμάτων τῆς δημιουργίας «εὐχαριστῶν τῷ ποιήσαντι καί δεδωκότι αὐτῷ τά πάντα Θεῷ", Ὧ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
βη΄ Σεπτεμβρίου α΄
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος\
Ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφόςκαί διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2008

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΟΥΛΛΑΡΩΝ "ΑΡΙΕΤΤΑ"


Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σουλλάρων "Αριέττα" σας καλεί να διασκεδάσετε μαζί του στο χορό που διοργανώνει την Κυριακή 3 Αυγούστου 2008 και ώρα 10:00μμ στο χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου Σουλλάρων (πρώην δημοτικό Σχολείο).


Η παρουσία όλων θα ενισχύσει την προσπάθεια του συλλόγου, ο οποίος από το 1994 δραστηριοποιείται με σκοπό την διατήρηση και ανάδειξη της Πολιτιστικής μας κληρονομιάς κλπ

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

Σεισμός στη Κεφαλλονιά


Σεισμική δόνηση μεγέθους 5,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώθηκε στις 8.02 το πρωί της Τετάρτης 30 Ιουλίου 2008, στην Κεφαλλονιά. Το επίκεντρο εντοπίζεται στον θαλάσσιο χώρο νοτιοδυτικά της Κεφαλλονιάς σε απόσταση 20 χιλιομέτρων δυτικά του νησιού (περιοχή των κηπουραίων) .Μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί ζημιές.(...και ούτε θα αναφερθούν....). Ακολούθησε μετασεισμός 3,7 Ρίχτερ και σύμφωνα με τους επιστήμονες δεν εμπνέει ανησυχία. Ο καθηγητής σεισμολογίας Άκης Τσελέντης δήλωσε το πρωί στη ΝΕΤ 105,8 ότι ο σεισμός δεν εμπνέει καμία ανησυχία και εντάσσεται στην συνήθη σεισμική δραστηριότητα της περιοχής.


σχόλιο από τον webmaster: συνηθισμένο το βουνό από τα χιόνια.........

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ (1811 - 1901)


Ο φιλόσοφος, ο μεγάλος φιλόνικος, ο μαχητής Γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1811 στο Ληξούρι. Πέθανε στ' Αργοστόλι, όπου ζούσε με την οικογένειά του, αρκετά χρόνια προς το τέλος της ζωής του. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο τ' Αργοστολιού, στο Δράπανο, του οποίου την Παναγία τη Δραπανιώτισσα επικαλείται ο θεός στη σάτιρά του «Γιατί τα τάλαρα τα λένε τάλαρα», απευθυνόμενος στους «πρωτόπλαστους», όταν τους διώχνει από τον παράδεισο: «Μα, μα τη Δραπανιώτισσα, μωρές, Θε να σας διόξω εδώθε. Ας ήναι, φτάνει». Ο μέγιστος της επτανησιακής και «βαρύ πυροβολικό» της νεοελληνικής σάτιρας έζησε πολλά χρόνια με διωγμούς, κατατρεγμούς, εξορίες, φυλακές και αγώνα, υπερασπίζοντας ανυποχώρητα ό,τι ενόμιζε σωστό. Κυνηγημένος βίος Στις 2 Μαρτίου 1856, ο μητροπολίτης Κεφαλλονιάς Σπυρίδωνας Κοντομίχαλος, στην αγγλοκρατούμενη τότε Κεφαλονιά, αφορίζει τον Ανδρέα Λασκαράτο λόγω του βιβλίου του «Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς» και φυσικά το βιβλίο. Ο αφορισμός είχε προαποφασιστεί και συνταχτεί νωρίτερα (φέρει την ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου 1856). Ο Λασκαράτος καταφεύγει κυνηγημένος στη Ζάκυνθο, αλλά στις 16 Μαρτίου 1856 αφορίζεται και εκεί, από τον μητροπολίτη της, Νικόλαο Κοκκίνη. Οι απόψεις του Λασκαράτου για την ορθοδοξία, αλλά και για την έννοια του θεού γενικότερα, δεν ήταν δυνατό να γίνουν ανεκτές από το τότε κατεστημένο στην Εκκλησία της Κεφαλονιάς, γιατί τάραζαν τα λιμνασμένα νερά της, που στηρίζονταν στην αμάθεια και στα παράγωγά της. Τη θρησκοληψία, τη θαυματολογία, το εμπόριο των προλήψεων, τη φτώχεια και εξαθλίωση του λαού. Γενικά, στην αγυρτία και στην απάτη. Ενας ιδιότυπος δυϊσμός κυριαρχεί στη σκέψη του Λασκαράτου. Στο κεφάλαιο 12, «Θρησκία» (γραφή Λασκαράτου), των «Μ.τ.Κ», γράφει: «Η ψυχή μας λοιπόν είναι συνθεμένη από δύναμες ανθρώπινης φύσεως και δύναμες μιας άλλης ανώτερης φύσης. Η πρώτες μας συγγενέβουνε με τον κόσμο. Η δεύτερες με τη Θεότητα». Και «υπάρχει τω όντι μια ηθική τάξη πραγμάτων, ένας Οικουμενικός Αιώνιος Κόδικας, ο οποίος εμπεριέχει όλες εκείνες τις ηθικές αρετές οπού ολόκληρο το ανθρώπινο γένος ομολόγησε πάντα και θέλει ομολογήσει». («Απαντα», τόμος 1ος, σελίδες 94-95). Αυτή τη θεότητα ο Λασκαράτος τη θεωρεί κάτι πολύ μεγάλο και υψηλό και νομίζει πως η τρέχουσα τότε χριστιανική εκδοχή της τη μειώνει και την ευτελίζει. Π.χ., όπως αναφέρω και στο βιβλίο μου για τους Λασκαράτο και Αβλιχο, στο διήγημά του «Ταξίδι στον πλανήτη Δία», ο Λασκαράτος «καβαλάει» σε μια ηλιαχτίδα που περνάει από το χτήμα του στο Ληξούρι και βρίσκεται στο Δία, όπου τα πάντα, έμψυχα και άψυχα, είναι χίλιες φορές μεγαλύτερα από αυτά της Γης. Οι άνθρωποι του Δία τον παίρνουνε για ανθρωπόμορφο έντομο, για ζωύφιο, τον πιάνουνε με μια τσιμπίδα, τον βάζουνε στη χούφτα τους και τον εξετάζουνε με περιέργεια. Μετά τον βάζουνε πάνω σ' ένα τραπέζι της «Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών του Δία», τον σκεπάζουνε με μια γυάλα, κι επειδή τον είχαν βρει μες στα λάχανα του κήπου, νομίζουνε ότι τα τρώει ωμά και γι' αυτό του βάζουνε και μια ρίζα λάχανου κάτω από τη γυάλα, για να μην ψοφήσει από την πείνα. Συγκαλείται, στη συνέχεια, η Σύγκλητος της Ακαδημίας για να εξετάσουν τα μέλη της το περίεργο ον. Αυτός σκέφτεται να τους μιλήσει «διά την Ηπειροθεσσαλία και πως ελπίζουμε εντός ολίγου να πάρουμε τα Γιάννινα», σατιρίζοντας τις ανθρωποκεντρικές ιδέες και τις θρησκευτικές αντιλήψεις των Χριστιανών περί Θεού. Οταν οι κάτοικοι του Δία ακούνε για την «τριάδα ομοούσιον και αχώριστον», προβάλλουνε την ένσταση του «αριθμητικώς ακατανόητου» και συμπεραίνουνε με επιείκεια: «Μην τα ξεσυνεριζομάσθε τα καημένα, έντομα είναι... πλάθουν εις τον εαυτόν τους έναν Θεό, οποίον η διανοητικές τους δύναμες τους τον επιτρέπουν» («Απαντα», τόμος Β, σελίδες 210-216). Αλλά και στους «Στοχασμούς» (τόμος 2ος, σελίδα 146) γράφει: «Υψωσε την ψυχή σου και την φαντασίαν σου εις τα απειράριθμα ηλιακά συστήματα του απείρου Παντός. Ιδές εις αυτά όλα ενωμένα ένα μόριον της Μεγαλειότητος του Θεού, και στοχάσου ενταυτώ ότι τα χριστιανικά μπαίγνια πιστεύουνε, πως τον θεόν εκείνον τόνε γνοιάζει τι μαγερεύουμε και τι τρώμε, διά να μας ανταμοίψη ή να μας παιδέψη!.. Οποία 'μπαιγνιοσύνη...». Τα «Μ.τ.Κ» οδηγήσανε στον αφορισμό του Λασκαράτου, του βιβλίου του, αλλά και των αναγνωστών του. Οι παπάδες της Κεφαλονιάς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, «με όλη την πομπή και παράταξη», εδιάβασαν από τον άμβωνα τον αφορισμό «κατά του πασίγνωστου απονενοημένου και εκ της ευθείας οδού της ορθοδόξου ημών πίστεως δυστυχώς αποπλανησθέντος Ανδρέα Γ. Λασκαράτου». Ο αφορισμός που τύπωσαν και τον εκυκλοφόρησαν καταλήγει ως εξής: «Εάν όμως παρακούσει ταις εκκλησιαστικαίς ταύταις παραινέσεις και μη εις το πυρ δώσει τα παρ' αυτώ σωζόμενα αντίτυπα της παρ' αυτού εκδοθείσης Βίβλου, έχομεν αυτόν αφωρισμένον παρά Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος, παρά της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας, παρά των τριακοσίων δέκα και οκτώ θεοφόρων πατέρων, έστω τρέμων και στένων επί της γης ως ο Κάιν, κληρονομησάτω τη λέπραν του Γιεζί και την αγχόνην του Ιούδα. Ταύτα μεν, η δε του Θεού χάρις και το άπειρον έλεος, και η ευχή και η ευλογία της ημών ταπεινότητος είη μετά πάντων ημών». Αλλος ανώνυμος κληρικός έγραφε: «Το βδέλυγμα της ερημώσεως εν Κεφαλληνία ή ο ασεβής Ανδρέας Λασκαράτος», βρίζοντας, επίσης, τον ποιητή με το συνηθισμένο ιερατικό τρόπο. Προοδευτική σάτιρα ενός αντιδραστικού Ο Λασκαράτος στην «Απόκριση εις τον αφορεσμό», γράφει πως «όταν ένας ήθε είναι αφορεσμένος από την Αγία Τριάδα, ήθελ' έχει αρκετά» και όλοι οι άλλοι «ενοχληθήκανε αχρείαστα». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το «καταρολόγιο» αυτών των κειμένων. Λίγο πριν πεθάνει ο Λασκαράτος, ο επίσκοπος Κεφαλονιάς Γερ. Δόριζας «λύνει» τον αφορισμό. Ο Λασκαράτος με γράμμα του γιου του Γεράσιμου στον Τύπο («Ζιζάνιο», 12/2/1900 και «Ακρόπολις», 18/3/1900), δηλώνει πως τα «διάφορα μη αληθή» που δημοσιεύτηκαν περί αφορισμού δεν τους αφορούν, «αφού μάλιστα ως γνωστόν ο πατήρ μου εξακολουθεί να έχει τας αυτάς αρχάς και ιδέας, τας οποίας ανέκαθεν είχεν», πως πρόκειται για πρωτοβουλία του αρχιεπισκόπου «προς το συμφέρον της Εκκλησίας» και ότι κάνει αυτήν τη δήλωση με τη συγκατάθεση του πατέρα του, που «ενενηκοντούτης ήδη δεν καταγίνεται πλέον εις το γράφειν». Στη συζήτηση που έγινε, στο συμπόσιο και σε «στρογγυλή τράπεζα», ο Γ. Μεταλληνός υποστήριξε πως ο Λασκαράτος επιδίωξε τον αφορισμό του από την Ι. Σ. «για λόγους διαφήμισης» και πως «αν δεν είχε αφοριστεί δε θα είχε γίνει ευρύτερα γνωστός». Ο Γ. Αλισανδράτος τόνισε το θετικό ρόλο του Λασκαράτου, ιδίως μετά την Ενωση, χτυπώντας σκληρά τη διαφθορά, προπαντός στο πρόσωπο του Δελιγιαννισμού. Ο Σ. Λουκάτος υποστήριξε πως ο Λασκαράτος, ως αριστοκράτης και αντιδραστικός, χτύπησε το λαϊκό κλήρο που ήταν πάντα κοντά στο λαό και τον ενωτικό αγώνα των Επτανησίων, ενώ με τον ανώτερο κλήρο τα είχε καλά. Αναφέρθηκε στο καθεστώς των «κομεστάδων» (από το ιταλικό come sta), που σημαίνει «όπως έχει», «όπως είναι»), που υποστήριζε ο Λασκαράτος. Ο γράφων υποστήριξε την άποψη πως ο Λασκαράτος, παρά τη σύγκρουσή του με την Εκκλησία και τη συμβολή του στο φωτισμό του λαού με την καταγγελία της εκμετάλλευσης της θρησκοληψίας και των προλήψεων, υπήρξε κοινωνικά και πολιτικά αντιδραστικός, έχοντας τοποθετηθεί σταθερά κατά του ριζοσπαστισμού, κατά της Ενωσης, κατά του εκλογικού δικαιώματος και της ελευθεροτυπίας. Γνώμη του γράφοντος είναι πως ο Λασκαράτος ήταν «ξένος» από την εποχή του, πίσω και όχι μπροστά από την εποχή του. Ο ρόλος του υπήρξε ανασταλτικός. Αλλά - σύμφωνα και με την άποψη του Κ. Πορφύρη - σαν δυνατός σατιρικός ποιητής που ήταν «μπόρεσε να βρει τα τρωτά σημεία της επερχόμενης αστικής πραγματικότητας. Κι έδωσε τη γελοιογραφική εικόνα ενός κόσμου, που έκρυβε κιόλας μέσα του την αποσύνθεσή του». Σπούδασε νομικά στην Ιόνιο Ακαδημία, στο Παρίσι και στην Πίζα.Το 1844 πεθαίνει ο πατέρας του και αναλαμβάνει την διαχείριση της περιουσίας. Χτίζει ένα σπίτι στα Ριτσάτα της Παλλικής και προσπαθεί να κάνει σχέσεις με τους ντόπιους και να τους προτείνει νέες καλλιέργειες, όμως τον απορρίπτουν εντελώς. Μετά από αυτό επιστρέφει στο Αργοστόλι και αφοσιώνεται στο γράψιμο.Το 1845 εκδίδει το ποιητικό του έργο με τίτλο "Το Ληξούρι εις τους 1836".Αργότερα πηγαίνοντας στην Αθήνα, θα γνωρίσει την γυναίκα της ζωής του, την Πηνελόπη, κόρη του Δημήτρη Κοργιαλένεια, και ο δεσμός τους θα κρατήσει μια ολόκληρη ζωή. Το 1862 εκδίδει "Οι καταδρομές μου εξαιτίας του Λύχνου" και τα "Μυστήρια της Κεφαλονιάς" με τα οποία θέλει να παρουσιαστεί ως ο κοινωνικό αγωνιστής της πατρίδας του, να καυτηριάσει αυτούς που εκπροσωπούσαν τον Κλήρο και την πολιτική και εκμεταλλευόταν την αμάθεια του λαού. Το βιβλίο αυτό ήταν η αιτία του αφορισμού του από τον επίσκοπο, ο οποίος του ζητά να απαρνηθεί τις ιδέες του, όμως ο Λασκαράτος διακινδυνεύοντας τη ζωή του δεν τα βάζει κάτω.Από τότε έχουν μείνει πολλά ανέκδοτα στη μνήμη των Κεφαλονιτών και τα οποία πιστοποιούν το πόσο έξυπνος και ετοιμόλογος ήταν. Δύο από αυτά τα ανέκδοτα είναι τα εξής: Στη γιορτή του, ένας γείτονάς του για να τον ειρωνευτεί του έστειλε με την υπηρέτριά του το δώρο του, ένα καλάθι γεμάτο κέρατα κριαριού και πάνω είχε μια επιγραφή "Στη γιορτή σου". Βλέποντας αυτό ο Λασκαράτος βγαίνει έξω στον κήπο του και κόβει τα ωραιότερα άνθη και τα βάζει μέσα στο ίδιο καλάθι με την επιγραφή " Απ' ότι έχει ο καθένας δωρίζει" και τα δίνει στην υπηρέτρια και της λέει: "Δώσε αυτά κόρη μου στον κύριό σου". Οταν ο επίσκοπος τον αφόρισε, κάποιος πήγε να τον επισκεφθεί για να του το αναγγείλει και μάλιστα ειρωνικά "Τα έμαθες σιόρ-Ανδρέα, ο επίσκοπος σε αφόρισε" και τότε ο Λασκαράτος του απαντά: "Ευχαριστώ τον επίσκοπο για τον αφορισμό, αλλά θα τον παρακαλούσα πολύ να μου αφορίσει και τα παπούτσια των παιδιών μου για να μη λιώσουνε ποτέ" (πίστευε ότι όποιος αφορισθεί και πεθάνει δε θα λιώσει ποτέ). Πηγαίνοντας στην Ζάκυνθο, όπου και τον περιμένει και άλλος αφορισμός και έτσι αυτοεξορίζεται στο Λονδίνο, όπου και γράφει την "Απόκριση στον αφορισμό" και την εκδίδει το 1868.Επιστρέφει στην Ζάκυνθο και εκδίδει την εφημερίδα "Λύχνος" και μηνύεται για συκοφαντική δυσφήμιση και δικάζεται σε 4μηνιαία φυλάκιση.Η κατάσχεση του "Λύχνου" θα γίνει θα γίνει μετά από την παρουσίαση του σατιρικού του ποιήματος το "Νανάρισμα" το οποίο αναφερόταν στην κούνια του διαδόχου Κωνσταντίνου.Επίσης εκδίδει "Ιδού ο άνθρωπος ή ανθρώπινοι χαρακτήρες" το 1886, "Οι στοχασμοί ή συλλογή σοφών γνωμών εις ελληνικήν και ιταλικήν γλώσσαν", "Αυτοβιογραφία", "Ήθη, έθιμα και δοξασίαι της Κεφαλονιάς" κ.ά.Το 1901 ο Ανδρέας Λασκαράτος θα πεθάνει σε βαθιά γεράματα, 90 χρονών.Το ηθικό έργο του Λασκαράτου ταυτίστηκε απόλυτα με την γεμάτη ηθική ζωή του και έμεινε για πάντα στην μνήμη μας και στην Λογοτεχνία ως ένας από τους πιο ακέραιους πνευματικούς ανθρώπους. Έγραψε ποιήματα, πεζογραφήματα, πολεμικά βιβλία και φυλλάδια (λιβέλους), τεχνολογικά δοκίμια για τον πεζό και ποιητικό λόγο, και πολλά γράμματα σε τοπικές εφημερίδας. Οι γονείς του, Γεράσιμος - Τυπάλδος Λασκαράτος και Στυλιανή Μάνεση, ανήκαν σε οικογένειες "χρυσοβιβλικές" της Επτανησιακής αριστοκρατίας (Libro d'oro). Δεν ήταν ιδιαίτερα μορφωμένοι ούτε ιδιαίτεροι πλούσιοι - ήταν εύποροι, με κτηματική περιουσία. Ο Ανδρέας ήταν το πρώτο παιδί· ακολουθούσαν τρεις αδελφές και τρεις αδελφοί. Οι εγκύκλιες σπουδές του έγιναν στο Ληξούρι, στο Αργοστόλι και στη σχολή του Νεόφυτου Βάμβα στο Κάστρο, κοντά στο Αργοστόλι. Ως μαθητής ήταν έξυπνος, απείθαρχος και αμελής.Το 1828-1834 έζησε στην Κέρκυρα, κοντά στο θείο του Δημήτριο Δελαδέτσιμα (1782-1844), πολιτικό με κοινωνική λαμπρότητα. Τότε φοίτησε για λίγο στην Ιόνιο Ακαδημία, στο Νομικό Τμήμα. Στην Κέρκυρα επίσης εγνώρισε τον Διονύσιο Σολωμό (1798-1857). Πήγαινε στο σπίτι του, του έδειχνε τα στιχουργικά του δοκίμια και άκουε τις παρατηρήσεις του. 1834-1836, μικροϋπάλληλος στο Αργοστόλι. 1836-1837, νομικές σπουδές στο Παρίσι, κατ' απαίτηση του πατέρα του· ο ίδιος ήθελε να γίνει γιατρός· 1837-1839, νομικές σπουδές στην Πίζα, όπου πήρε και το δίπλωμά του. Μετά τις σπουδές του εγκαταστάθηκε στο Ληξούρι και προσπάθησε να κάμει τον δικηγόρο, αλλά αισθανόταν αποστροφή προς το επάγγελμα, και το 1843 παραιτήθηκε. Το 1846 παντρεύεται την Πηνελόπη Κοργιαλένια, κόρη του Δημητρίου Κοργιαλένια (1775-1861), μεγαλέμπορου στο Λιβόρνο, που του έγινε πολύτιμος σύντροφος και αργότεροι του συμπαραστάθηκε σε όλες τις τρικυμίες της ζωής του. Απόκτησαν εννιά παιδιά, επτά κόρες και δύο γιους - βιβλική οικογένεια, αλλά με οικονομικές δυσκολίες.Το 1854 εγκαταστάθηκε στο Αργοστόλι, όπου και θα ζήσει σχεδόν όλη την υπόλοιπη ζωή του. Τον Φεβρουάριο του 1856 εκδίδονται τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς ή Σκέψεις απάνου στην οικογένεια, στη θρησκεία και στην πολιτική εις την Κεφαλονιά, το μοιραίο βιβλίο της ζωής και της σταδιοδρομίας του. Η πολεμική του κατά της Εκκλησίας και των Ριζοσπαστών της Επτανήσου ήταν αμείλικτη - και αμέσως προκάλεσε σκάνδαλο. Ακολούθησε αφορισμός του μητροπολίτη Κεφαλληνίας Σπυρίδωνος Κοντομίχαλου και χυδαιότητες του φανατισμένου πλήθους. Φυγή στη Ζάκυνθο, νέος αφορισμός και τέλος φυγή στο Λονδίνο. Επιστροφή στη Ζάκυνθο τον Ιανουάριο του 1857. Στις 5 Μαΐου 1859 αρχίζει την έκδοση μιας μικρής οικογενειακής εφημερίδας, που την ονόμασε συμβολικά "Λύχνο", γιατί τη θεωρούσε όργανο που θα βοηθούσε στην ανάπλαση της κοινωνίας! Η έκδοση του "Λύχνου" του προκαλεί νέες περιπέτειες: το 1860 έρχεται σε σύγκρουση με τον αρχηγό των νέων Ριζοσπαστών Κωνσταντίνο Λομβάρδο (1820-1888) και καταδικάζεται σε φυλάκιση. Το 1862/1863 εκδίδει τις Καταδρομές εξαιτίας του Λύχνου. Το 1864 γίνεται η ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα.Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την Ένωση ως τους Χαραχτήρες (1864-1886), ο Λασκαράτος παρουσίασε συγγραφική ευφορία. (Τους τίτλους των έργων της περιόδου αυτής βλ. παρακάτω). Στο τέλος του 1886 εκδίδεται το Ιδού ο άνθρωπος. Ανθρώπινοι χαραχτήρες ή Ο άνθρωπος. Είναι το τελευταίο του βιβλίο. Ύστερα από αυτό ακολουθούν δημοσιεύματα μόνο στις εφημερίδες, κυρίως τις τοπικές, συνήθως για μικροζητήματα, που ποτέ δεν έπαυσαν να τον απασχολούν. Το 1899 ο φωτισμένος ιεράρχης της Κεφαλονιάς Γεράσιμος Δόριζας (1851-1901), φίλος και θαυμαστής του, θα ζητήσει από τη Σύνοδο την άρση του αφορισμού του, πράγμα που θα γίνει στις 19 Ιανουαρίου του 1900. Τη νύχτα της 23 προς 24 Ιουλίου του 1901 ήρθε γαλήνια το τέλος. Έτσι, ο πρώην απόβλητος της Εκκλησίας θα κηδευτεί με όλες τις τιμές - και με πανελλήνια αναγνώριση.Ο φυσικός προικισμός του Λασκαράτου σε νοημοσύνη αναμφισβήτητα ήταν έξοχος. Υπήρξε πνεύμα οξύ, παρατηρητικό, ανήσυχο και σπινθηροβόλο, με σατιρική διάθεση και σαρκαστική επιθετικότητα, πραγματιστής που διέπεται από βαθύτατον ορθολογισμό. Εξάλλου, ήταν τύπος νευρικός, εριστικός και πεισματάρης, με συνεχείς παρορμήσεις για κοινωνική αναγνώριση. Τις ιδέες του τις υποστήριζε με πάθος και φανατισμό. Έτσι, γινόταν ιδιότροπος, μαχητικός και "φιλόνικος". (Το τελευταίο το αναγνωρίζει και ο ίδιος στους Χαραχτήρες του). Η καταγωγή του και η κοινωνική του θέση του δημιούργησαν συνείδηση αριστοκρατική. Οι σπουδές του στην Ευρώπη του έδωσαν, εκτός των άλλων, και διδάγματα δημοκρατικά και φιλελεύθερα. Έζησε μέσα στο κλίμα του γαλλικού Διαφωτισμού και δέχτηκε την επίδραση του φιλοσοφικού ορθολογισμού. Ρουσώ, Μοντεσκιέ, Βολτέρος, Κοντορσέ κ.τ.λ., θα γίνουν οι πνευματικοί του πατέρες και σύντροφοι. Ο θρησκετικός φιλελευθερισμός και το πνεύμα της Μεταρρύθμισης θα του ενισχύσουν τις αντικληρικές διαθέσεις που είχε πάντοτε. Αυτές θα αποτελέσουν τη σπονδυλική στήλη των στοχασμών του και θα κατευθύνουν τη θρησκευτική του συνείδηση. Αλλά τα φιλελεύθερα και δημοκρατικά κηρύγματα του Διαφωτισμού δεν βρήκαν βαθύτερη απήχηση στην ψυχή του νεαρού αρχοντομαθημένου. Στα κοινωνικά και τα πολιτικά προβλήματα ο πανέξυπνος Λασκαράτος θα μείνει συντηρητικός και αντιδραστικός, ουσιαστικά δέσμιος στην ιδεολογία της κοινωνικής του τάξης. Και όμως, δεν συμμερίζεται παντού την ιδεολογία των "χρυσοβιβλικών'". Με την επίδραση της "Ευρώπης" θα κάμει αρκετά βήματα προς τον αστισμό, αλλά δεν θα ολοκληρώσει τη μετάβαση. Και αυτό θα του δημιουργήσει ψυχικό διχασμό: δεν θα είναι ούτε "άρχοντας", ούτε - "αστός" θα μείνει ανεδαφικός, ανικανοποίητος και αντιφατικός.Έτσι, γίνεται δισυπόστατος· φιλελεύθερος, ανανεωτικός, προοδευτικός και θαρραλέος στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και απέναντι στην Εκκλησία (αν και σε πολλά σημεία υπερβολικός)· συντηρητικός, αντιδραστικός και μυωπικός στην κοινωνική και πολιτική του ιδεολογία και τοποθέτηση. Γεννήθηκε άρχοντας της Επτανησιακής αριστοκρατίας και έζησε με την ψυχολογία του άρχοντα. Αρκεί να διαβάσει κανείς τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς (1856) - που αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της ιδεολογίας του, οριστική και ανεξέλικτη - για να καταλάβει τη νοοτροπία του. Πολέμησε τον φιλελευθερισμό και τον Ριζοσπαστισμό της Επτανήσου με το σχήμα της "αγυρτείας" και της "πλάνης". Δέχεται την Αγγλική "Προστασία" και θέλει μόνο ορισμένες μεταρρυθμίσεις ηθικού περιεχομένου. Και η οικογένεια που προβάλλει στα Οικογενειακά είναι μια αρχοντική, όχι λαϊκή ούτε αστική οικογένεια. Και αργότερα η ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα δεν τον ενθουσίασε. Είναι όμως προς τιμήν του ότι σιγά - σιγά παραδέχτηκε τα νεώτερα σχήματα της κοινωνικής μεταβολής. Στα χρόνια του Τρικούπη, τότε που γίνεται βαθύτερος κοινωνικός μετασχηματισμός στη χώρα, ζει και ενστερνίζεται το ανανεωτικό πνεύμα της εποχής. Είναι ένθερμος οπαδός του Τρικούπη, συγκρατημένα προοδευτικός, και άσπονδος εχθρός της φαυλοκρατίας και της κομματικής διαφθοράς - και του Δεληγιάννη που την εκπροσωπούσε. Πρέπει όμως να προσθέσω ότι σε όλη τη μακρά και αγωνιστική ζωή του δεν του έλειψε, η ειλικρίνεια και η πνευματική εντιμότητα. Είναι θαυμαστή η συνέπεια, το θάρρος και η ψυχική αντοχή που έδειξε σε όλες τις - πολλές - περιπέτειες του βίου του. Ευτυχώς, η κοινωνική του τοποθέτηση δεν τον εμπόδισε να δεχτεί την επίδραση της λαϊκής θυμοσοφίας. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τον εμπνέει δημιουργικά και του καλλιεργεί τη σατιρική προδιάθεση: εκμεταλλεύεται το λαϊκό πνεύμα και εντάσσει στα κείμενά του δίστιχα και παροιμίες, ανέκδοτα και μύθους, που είναι και αυτά, όπως και ο ίδιος, πανέξυπνα και δροσερά. Εξάλλου, η μεγάλη παράδοση της Επτανησιακής παμφλετογραφίας μετά την ελευθεροτυπία του 1848 - 1849 θα του προσφέρει το άνετο κλίμα, εκείνο που του πήγαινε πιο πολύ, για να δώσει διέξοδο στους στοχασμούς και τις εκρήξεις του, στον σαρκασμό και την ειρωνεία του - για να κορέσει με ένα λόγο το πάθος της δημοσιότητας που είχε. Επίσης η Επτανησιακή πνευματική παράδοση - Σοφιανός, Μηνιάτης, Δαμοδός, Σολωμός, Τερτσέτης, Τυπάλδος, Βαλαωρίτης, Κονεμένος κ.ά.- είτε ως μελέτη είτε ως περιρρέουσα ατμόσφαιρα (ασφαλώς και η Κρητική λογοτεχνία, το έργο του Βηλαρά και του Χριστόπουλου και οι σπουδές του στο εξωτερικό), του έδωσαν το μεγάλο δίδαγμα για την ανάγκη της εθνικής γλώσσας. Ο Λασκαράτος επίστεψε στην ανάγκη της δημοτικής με συνέπεια και πάθος αμετακίνητο· την συνδέει αναπόσπαστα με το έθνος και θεωρεί τον "λογιοτατισμό" μέγιστο εμπόδιο στην εθνική πρόοδο, ούτε λίγο ούτε πολύ εθνική προδοσία. Βέβαια, η δημοτική που γράφει δεν είναι ούτε λαμπρή ούτε καθαρή: έχει ιδιορρυθμίες λεξιλογικές, γραμματικές, συντακτικές, τοπικούς ιδιωματισμού κ.ά., και φυσικά δεν μας ικανοποιεί. Αλλά οι δύο μελέτες που δημοσίευσε για τη γλώσσα (1884 και 1885) είναι ζωντανές, πειστικές και πολύ ενδιαφέρουσες.Εκεί που η επτανησιακή παράδοση, με τη λαμπρή ποίησή της λ.χ., δεν είχε καμιά επίδραση στην ψυχή και το έργο του, είναι ο λυρισμός και η Ορθοδοξία: ο πρώτος του ήταν άγνωστος, και από τη δεύτερη απομακρύνθηκε. Δεν ήταν καθόλου άθεος. Κατέχεται από θρησκευτικό συναίσθημα, θα έλεγα, βαθύτατο. Είναι οπαδός της θρησκείας του Χριστού, αλλά με τρόπο ορθολογικό και φιλελεύθερο: δεν έχει μεταφυσικές ανησυχίες· ερμηνεύει τον χριστιανισμό ως θρησκεία της αρετής και αρνείται όλες τις εκδηλώσεις της λατρείας· πιστεύει δηλαδή σε μια "λογική" θρησκεία, που εξασφαλίζει στον άνθρωπο την ηθική του ευδαιμονία. Η "μυστική" πνευματικότητα της Ορθοδοξίας τον άφησε εντελώς ασυγκίνητο, ακριβώς γιατί του έλειπε ο συναισθηματικός κραδασμός.Αλλά η στάση της Εκκλησίας απέναντί του υπήρξε βάναυση, παράνομη και άστοχη. Δεν ανέχτηκε η Εκκλησία τις θρησκευτικές απόψεις ή έστω παρεκκλίσεις των Μυστηρίων της Κεφαλονιάς και προχώρησε σε πράξη ανεπίτρεπτη, τον μοιραίο εκείνον αφορισμό του 1856. Αλλά η πράξη αυτή (όσο και αν οι αφορισμοί ήταν κάτι το συνηθισμένο για κοινά αδικήματα τότε) δεν είχε νομικό και ηθικό έρεισμα και, αντίθετα με τον σκοπό στον οποίον απέβλεπε, προκάλεσε κοινωνική αναστάτωση και ταραχή. Ο αφορισμός δηλαδή εκείνος λειτούργησε ως πράξη ανελεύθερη και βάρβαρη και τη μεν Εκκλησία την εξέθεσε ως αφόρητα καθυστερημένη, ενώ τον Λασκαράτο όχι μόνο δεν τον έθιξε, αλλά τον μυθοποίησε και εν πολλοίς τον δικαίωσε.Τα κύρια χαρακτηριστικά της πνευματικής προσωπικότητας του Λασκαράτου είναι από το ένα μέρος ο στοχασμός και η σάτιρα, και από το άλλο η μαχητικότητα, το θάρρος και η εντιμότητα. Ο στοχασμός του έχει ως μόνιμο και καυτό θέμα τον άνθρωπο και την αρετή. Αυτήν την αδιαίρετη αρετή την αναζητεί - και την απαιτεί- σε όλες τις ανθρώπινες εκδηλώσεις: στην οικογένεια, την κοινωνία, τη θρησκεία και την πολιτική. Και στο σημείο αυτό είναι πουριτανός και ανυποχώρητος. Η σάτιρα βοηθεί τον στοχασμό του· ή καλύτερα: στοχασμός και σάτιρα συναιρούνται σε ηθικολογία. Πιστεύει πως "ο σατυριστής είναι κατ' εξοχήν ηθικολόγος", "ηθικός εισαγγελέας" και "ευεργέτης της κοινωνίας" (Οποίος ο σατυριστής). Και τέτοιον ακριβώς θεωρεί τον εαυτό του! Δεν έχει μεγάλες συγγραφικές ικανότητες, έχει όμως μυαλό κοφτερό, πεντακάθαρη σκέψη, ευφυέστατα" ευρήματα και πολύ ζωντανό και ευχάριστο λόγο, παρά την κακοτράχαλη δημοτική του, με τα πολλά ιδιωματικά και ιδιόρρυθμα στοιχεία του.Το πεζογραφικό του έργο έχει ηθικολογικό, διδακτικό και αρετολογικό χαρακτήρα. Στα περισσότερα κείμενά του είναι μάλλον απόστολος και δημοσιολόγος παρά λογοτέχνης. Έργο καθαρά λογοτεχνικό - δημιούργημα μυθοπλαστικής φαντασίας - ίσως δεν έχει γράψει κανένα. Παντού κυριαρχεί ο ηθικός στοχασμός, η έννοια της αρετής και ο μαχητικός συλλογισμός. Τα περίφημα Μυστήρια της Κεφαλονιάς (1856) - η πέτρα του σκανδάλου για τον αφορισμό του και τη φήμη του - έχουν υπότιτλο Σκέψεις απάνου στην οικογένεια, στη θρησκεία και στην πολιτική εις την Κεφαλονιά. Η εφημεριδούλα του "Ο Λύχνος" (1859 κ.ε.), οι Καταδρομές του εξαιτίας του Λύχνου (1862/1863), η περίφημη Απόκριση εις τον αφορεσμόν του Κλήρου της Κεφαλονιάς των 1856 (1867/1868), η Δίκη του με τη Σύνοδο (1869) κ.ά. είναι έργα πολεμικής - η Απόκριση εις τον αφορεσμόν ασφαλώς από τα καλύτερα του είδους του, βιβλίο καταλυτικό και ρωμαλέο. Η Στιχουργική της Γραικικής γλώσσης (1865), το Δοκίμιον ποιητικής (1877) και η Τέχνη του δημηγορείν και συγγράφειν (1878, έκδ. 1954) είναι τεχνολογικά δοκίμια για την πεζογραφία και την ποίηση. Η Αυτοβιογραφία του - ιταλικά γραμμένη (1863-1898) - είναι μαρτυρία μιας εποχής, ασφαλώς πολύτιμη, αλλά όχι βέβαια έργο φαντασίας. Οι Στοχασμοί του (έκδ. 1921) είναι μια συλλογή επιγραμματικών σκέψεων, που μας δείχνουν τα πράγματα που εκίνησαν το ενδιαφέρον του, τις ιδέες που τον ενέπνευσαν και τη στάση που ετήρησε στη ζωή του.Οι Χαραχτήρες του (Ιδού ο άνθρωπος, 1886), έργο σοφό, γραμμένο με πολλή κοινωνική παρατήρηση και εμπειρία, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον από την άποψη της χαρακτηρολογίας, και τον φέρνουν πολύ κοντά στον Θεόφραστο, τον Λα Μπρυγέρ, τον Μοντεσκιέ και τους άλλους χαρακτηρογράφους. Μπορεί μάλιστα να πει κανείς ότι το έργο αυτό πλησιάζει προς τη λογοτεχνία. Αλλά και εδώ κυριαρχεί η σκέψη και η αρετολογία του και γι' αυτό το παραλληλίζω με τους Στοχασμούς του. Λογοτεχνικό έργο είναι μάλλον τα Ήθη, έθιμα και δοξασίες της Κεφαλονιάς (έκδ. 1924). Αλλά κι αυτά, παρ' όλο που έχουν αρκετή φαντασία και κάποτε νόστιμη σάτιρα, δεν έχουν ιδιαίτερη λογοτεχνική αξία. Είναι ευτράπελες διηγήσεις, σαν μακρόσυρτα παραμύθια, όπου μεταφέρονται αυτούσιες οι ιδέες του για τη θρησκεία, την κοινωνία και την πολιτική (όχι πια την πολιτική του Επτανησιακού Ριζοσπαστισμού, αλλά της κομματικής φαυλότητας και διαφθοράς του ελληνικού κράτους). Η ποίησή του είναι το πιο γνωστό μέρος του έργου του -μετά τον αφορισμό του -, αυτό που έχει φθάσει περισσότερο στο ευρύτερο κοινό. Ασφαλώς, στα Στιχουργήματα διάφορα (1872) έχει συμπεριλάβει τους καλύτερους στίχους του. Τα ανέκδοτα ποιήματά του, που δημοσιεύτηκαν στον τρίτο τόμο των Απάντων του (1959), εκτός από το φιλολογικό ενδιαφέρον που παρουσιάζουν, δεν προσθέτουν καινούργια πράγματα στην ήδη γνωστή ποιητική δημιουργία του. Μερικοί στίχοι του έχουν μείνει παροιμιακοί, ιδίως στην Κεφαλονιά: "'Οντις έπλασε ο θεός την Οικουμένη,/ το Ληξούρι και τόσους άλλους τόπους" κ.λ.π. Αλλά η ποιητική προσφορά του Λασκαράτου είναι περιορισμένων διαστάσεων. Ο ίδιος είχε πλήρη επίγνωση των δυνάμεών του, και με την ειλικρίνεια που τον χαρακτήριζε, ομολογεί την αδυναμία του πρώτα με τον τίτλο της συλλογής του: Στιχουργήματα, όχι Ποιήματα· ύστερα με το τέλος του προλόγου του στην ημιτελή Βάρκα - Κανονιέρα. Δεν μπόρεσε, λέει, να την συνεχίσει: "Επιθύμησα πάντα ν' ανεβώ εις τον Παρνασσό και πάντα μισοστρατίς ο ανήφορος μ' εβάρυνε κι εγύρισα οπίσω. Δεν είχα τα φτερά του φίλου μου του Βαλαωρίτη".Πολλά όμως ποιήματά του, ιδίως τα σατιρικά, έχουν ιδιαίτερο θέλγητρο και διαβάζονται με άνεση και πολύ ενδιαφέρον. Οι σατιρικές γελοιογραφίες και οι παρωδίες του είναι μοναδικές στη νεοελληνική ποίηση. Το σπινθηροβόλο και δηκτικό πνεύμα του αστράφτει πραγματικά στο Ληξούρι εις τους 1836, στο Γιατί τα τάλαρα τα λένε τάλαρα, στα σονέτα Εις τον Έρωτα, Η Δευτέρα Παρουσία, Στην εικόνα μου, στο Συχαριάσματα εις γενέθλια γαϊδάρου, στην τρισχαριτωμένη εκείνη παρωδία Καυγάς μεταξύ Αγαμέμνονος και Αχιλλέας, με τους αμίμητους αναχρονισμούς του, και σε άλλα πολλά. Ακόμη και η αθυροστομία του δεν μας ενοχλεί: Το λαϊνάκι κ.ά. Γενικά όμως η αρετολογία, ο διδακτισμός και το αντικληρικό πνεύμα κυριαρχούν σε πάρα πολλούς στίχους του. Υπάρχουν όμως και λυρικές στιγμές που μας αναπαύουν, όπως λ.χ. το σονέτο που έγραψε για τη γυναίκα του, Εις Λονδίνον το 1851. Εξάλλου, η μορφική τελειότητα των στίχων του είναι άψογη, ιδίως στον ενδεκασύλλαβο, στον οποίο είχε ασκηθεί πολύ από τη μακρά αναστροφή του με την Ιταλική ποίηση και στιχουργία. Απόσπασμα από το έργο του «Όνειρο»: Ήτανε να ξημερώσει Μεγάλο Σάββατο, που είδα στον ύπνο μου πως απέθανα. Επέθανα, και ως στρίψη ματιού ευρέθηκα εις τον άλλον κόσμο. Εκεί ως από ενστίγματος, έτρεξα ευθύς για τον Παράδεισο κι έλαβα την τόσον καλήν τύχη να φθάσω εις την στιγμή που ο Θεός έβγαινε να πάη περίπατο. Μιλιούνιοι Άγιοι τον επεριστοιχούσανε βαστώνες αγγελούδια λάτινα, σαν εκείνα των εκκλησιών, κι εγώ εστοχάσθηκα να ωφεληθώ από εκείνην την αναστάτωση, από εκείνη την σκοτούρα, δια να έμβω λαθρεμπορικώς πως εις τον Παράδεισο, αποφεύγοντας τελωνειακάς έρευνας, σαν όπου κι εγώ είχα κάτι να κρύψω. Άνατρεχα λοιπόν τον χείμαρρον των Αγίων, ανοίγοντας το δρόμο μου με τα δυο μου χέρια, όταν ο Άη Πέτρος, ο ακοίμητος εκείνος θυρωρός των Ουρανίων Αναχτόρων, με αρπάζει από το λαιμοδέτη, και «Στάσου, λέει, ανάξια κολασμένη ψυχή!» «Άγιε, του είπα εγώ, γιατί με πιάνεις από το κολέτο, σαν να ήμουνα κλέφτης;» «Σώπα, λέει, μπερ&-μα δεν το τελείωσε- φεύγα εδώθε και πήγαινε στο πυρ το εξώτερον, το ητοιμασμένον δια όσους ξεσκεπάζετε τα& τα& τα& των ευσωβών ιερέων μας.» Εγώ, για μία στιγμή ετρόμαξα επειδή τα μάτια του Αγίου ερρίχνανε φωτιές από το θυμό του, και τα γένεια του ετρέμανε κι επέτα σπίθες σάλια από το στόμα του! Μα έπειτα κάνοντας δύναμη στον εαυτό μου, έτρεξα κι εσταμάτησα τον Θεόν, κι έπεσα στα πόδια του, και γονυπετής του είπα- «Θεέ Πατέρα, λάβε ευσπλαχνία δι εμέ, και διόρισε του αγίου θυρωρού σου να με αφήση να έμβω εις την αιώνιαν χαράν και αγαλλίασην». Μα τότε και ο Άη-Πέτρος -«Παναγιώτατε, του λέει, τούτος είναι καταδικασμένος από τους αντιπροσώπους σου πληρεξούσιους παπάδες εις το πυρ το εξώτερον.» «Α! λέει ο Θεός, τότε, παιδί μου, δεν μπορώ να σου κάμω τίποτα!» «Μα! είπα πάλι εγώ, Θεέ Πατέρα, κάμε έλεος!» Και ο καλός Θεός, στρεφόμενος τότε προς τον μονογενή του υιόν- «Εσύ, λέει, που στάθηκες εκεί κάτου και γνωρίζεις τούτα καλήτερά μου, ιδές περί τίνος πρόκειται». Με τούτο τράβηξε το δρόμο του. Έτσι ο Χριστός εμεινε με εμέ, και, με τη συνηθισμένη του καλοσύνη, μ' εχάϊδεψε. Μα τότες ο Άη-Πέτρος έβγαλε μέσ' απ' τα ράσα του το αφοροχάρτι των 1856, και «Διάβασε, λέει του Χριστού, διάβασε, Υπερένδοξε Διάδοχε. Και πες αν ετούτος ο άνρθωπος ημπορή να έμπη στον Παράδεισό μας». Ο Χριστός επήρε το αφοροχάρτι, το εφυλολόησε, και στραφείς προς εμέ- «Μα τι τους έκαμες, μου είπε, που σε αφορήσανε;» «Ω γλυκήτατέ μου Ιησού! του είπα εγώ, με αφορέσανε, επειδή του έλεγξα τις ανοσιουργίες τους. Πρέπει να ξέρης , Ιησού μου, ότι η θρησκεία την οποίαν εδίδαξες εις τον Κόσμο, δεν υπάρχει πλέον εκέι κάτου. Επειδή από καιρό σε καιρό, και από λίγο σε λίγο, την άλλαξαν όλην, ώστε τώρα δεν έμεινε παρά το όνομά σου απάνου σε μια σωρεία θρησκευτικών εθίμων, όπου τα λένε θρησκεία σου. Μια τέτοια θρησκοκιβδήλωση, φυσικώ τω λόγω, μακράν από του να φέρνη την ηθικοποίησην του ατόμου, σκοπός τούτος της θρησκείας σου, διαφθείρει εξεναντίας, και αποχτηνώνει τα πλήθη. Οι δε παπάδες, αδιαφορώντες εις το εξαγόμενον τούτο, μετέρχονται την παπαδοσύνη τους ως έργον για να ζήσουνε και φυσικώ τω λόγω εξαγριώνονται εναντίον εις όποιον προσπαθήση να ανοίξη τα μάτια των οπαδών τους. Έτσι, η εξάλειψη της θρησκείας σου από τον Κόσμο μας είναι, Ιησού μου, τώρα πλέον fait accompli». «Μου το παν κι άλλοι, λέει, μου το παν κι άλλοι!»& «Έτσι, εγώ επανέλαβα, κάποιες από τις καταχρησές τους τες εστηλίτεψα σ' ένα μου βιβλίον, όπου για τούτο το ονόμασα Μυστήρια της Κεφαλονιάς. Αλλά εκείνου σαν ειδώθηκαν ξεφαυλισμένοι εμπρός εις το ποίμνιόν τους, ελυσσιάξανε, Χριστέ μου, επαραφρονήσανε, και με αφορέσανε με όλην την πομπήν και παράταξην από την Εκκλησία τους». Ο Χριστός δεν ηθέλησε να ακούση περισσότερο. Εκούνησε λυπημένος του κεφάλι του, και, ξαναλέγοντας πάντα: «Μου το παν κι άλλοι, μου το παν κι άλλοι» έστρεψε προς τον Άη-Πέτρο και «Άσ' τονε, λέει, να εμπή και βάλ' τονε σε μια αγκωνή να μην φαίνεται.» «Αδύνατο, Χριστέ μου, αδύνατο!- είπεν ο άγριος εκείνος Κέρβερος. Κλονίζεται η πίστη, αν τούτο γίνη. Ενθυμίσου ότι συ αυτός έδωσες εις τους παπάδες την εξουσία να λυούν και να δένουνε, και υποσχέθηκες να εχτελής εις τον Ουρανόν ό,τι και όπως εκείνοι διορίσουνε στη Γη.» «Corpo di Bacco! είπε τότες ο Χριστός φράγκικα. Ας είναι. Στείλε τονε λοιπόν εις την Κόλαση. Μα δώσε του και δυο γραμμές ένα συστατικό στον Εωσφόρο, για να μη σκληραγωγήση απάνου του». Είπε κι έφυγε. Εγώ έμεινα με τον Άη-Πέτρο, όστις έβγαλε κομμάτι χαρτί, και ακουμπώντας απάνου στο γόνα του, έγραψε συστατικό, μου το εγχείρισε, και τότε μια ακαταμάχητη βία με έσπρωξε στην Κόλαση. Το εσωτερικόν της Κολάσεως ήτον φοβερόν και επιβλητικό. Ο Μέγας Εωοσφόρος , καθισμένος εις ένα ξάγναντο με τους αξιωματικούς του Αρχιδιαόλους δεξιά-ζερβιάθε, υψωνότουνε ανάμεσά τους σα βράχος. Εμπρός σε τούτους εκυλιόντανε πλήθος Διαολάκια έτοιμα για θέλημα. Η αόρατη βία που με έσπρωξε εκεί μέσα εξακολούθησε να με σπρώχνη, και με έφερε στους πόδας του Μεγάλου εκείνου Κυριάρχου της Κολάσεως. Όταν με είδε κοντά του, αναγλύφτηκε, καθώς ήθελε να κάμει λύκος, για να αρπάξη αρνάκι! Αλλ' όταν του επαρουσίασα το συστατικό του Άη-Πέτρου, έτριξε τα δόντια του από τη λύσσα του! Εσείστηκε η Κόλαση σ' εκείνο το τρίξιμο, και ο Άη-Πέτρος έκαμε το σταυρό του. Μου έδωσε μια φρικώδη στραβοματιά, και «εχθρέ, λέει, του Διαβόλου και της Κολάσεως! Εγώ επάντεχα να σε γδάρω με πυροβολόπετρα. Καθώς ο Νικολάκης ήθελε να γδάρη το φίλο μου τον παπά Μαντσαβίνο. Και όμως υποχρεούμαι να σε ξενίσω κι εσέ, καθώς κάνω και εις τους φίλους μου. επειδή έτσι θέλει ο Αφέντης μου». Ένευσ' έπειτα σ' ένα Διαολάκι κι εκείνο κυλισμένο, μ' έσυρε ενεργώντας απάνου μου μίαν έλξη σαν εκείνη του μαγνήτη, επιβλητική και άφευχτη. Έτσι δεν αργήσαμε να φθάσωμε σε μία μεγάλη πόρτα, η οποία μας ανοίχθηκε αυτομάτως ευθύς εις το φθάσιμό μας. Αλλά οποία τότε η έκπληξή μου, όταν ευρέθηκα μεταξύ των Ιερέων, Αρχιερέων και Πατριαρχών.